ซีนนี้มีนาขอทวง

"ฮัมเพลงมาแต่ไกลเลยนะมึง! คนมีแฟนนี่มันอารมณ์ดีออร่าจับขนาดนี้เลยหรือไงวะไอ้โซ่"เสียงของเกียร์ตะโกนแซวขึ้นมาทันทีที่เห็นร่างสูงของเพื่อนสนิทเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้ามาในโรงอาหารของคณะ โซ่เดินถือจานข้าวมานั่งแหมะลงตรงข้ามกับเกียร์ บนใบหน้าหล่อยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างขวางจนคนมองอดหมั่นไส้ไม่ได้"ก็ช่วยไม่ได้ว่ะ คนมันมีความรัก โลกมันก็เลยเป็นสีชมพูหน่อยๆ มึงไม่เข้าใจหรอกไอ้พวกคนโสด" โซ่ยักคิ้วกวนๆให้เกียร์ ก่อนจะตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย "แล้วนี่เจ้าขาก็เพิ่งซื้อขนมมาฝากกูด้วยนะเว้ย โคตรน่ารักเลยว่ะ""เออๆอวดเข้าไป! ระวังมดจะขึ้นโรงอาหารจนคนอื่นเขาไม่มีที่นั่ง" เกียร์เบ้ปากใส่ด้วยความหมั่นไส้ปนอิจฉา ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับเพื่อนอีกคนในกลุ่มที่นั่งเงียบมาตั้งแต่เช้าซีนหนุ่มหล่อลูกเจ้าของห้างทองที่ปกติมักจะเป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง แต่วันนี้กลับแผ่ออร่าความอึมครึมออกมาจนแทบไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เขานั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย นิ้วแกร่งเลื่อนหน้าจอแอปพลิเคชันอินสตาแกรมขึ้นลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบจะผูกเป็นปมพะพายหญิงสาวเพียงคนเดี

"เลิกตามกูสักทีได้ไหมพะพาย!"เสียงทุ้มตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน ร่างสูงของซีนหยุดชะงักฝีเท้ากะทันหันบริเวณลานจอดรถของคณะ เขาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่เดินตามหลังต้อยๆมาตั้งแต่เลิกเรียน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม แววตาฉายชัดถึงความหงุดหงิดและรำคาญใจอย่างไม่ปิดบังพะพายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนมองคนตัวสูงด้วยความน้อยใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "ซีน มึงจะโกรธเรื่องนั้นไปถึงไหน กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้""ไม่ได้ตั้งใจเหรอว่ะ?" ซีนแค่นหัวเราะในลำคอ เขายืนนิ่งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย "กูยังยอมเป็นเพื่อนมึงได้จนถึงตอนนี้ก็ดีแค่ไหนแล้วพะพาย มึงทำให้กูเลิกกับแฟนเลยนะเว้ย! อยู่ห่างๆกูหน่อยได้ไหมวะ"ความผิดพลาดในอดีตที่เขาเคยใจดีและไม่เว้นระยะห่างกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้ มันย้อนกลับมาทำร้ายความรักของเขาจนพังทลาย ซีนเรียนรู้แล้วว่าความเกรงใจที่ผิดที่ผิดทางมันส่งผลร้ายแรงแค่ไหน และเขาจะไม่ยอมทำพลาดซ้ำสองอีก"แต่กูไม่อยากให้มึงห่างเหินกับพายขนาดนี้นี่นา เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะเว่ยซีน"พะพายทำใจดีสู้เสือ ขยับเท้าก้าวเข้าไปหาแล้วเอื้อมมือไปจับท่

"ระวังครับพี่! ตรงนั้นมันติดขอบประตู เอียงซ้ายนิดหนึ่ง นั่นแหละครับ เยี่ยมเลย วางตรงนั้นได้เลยครับ"เสียงเอะอะโวยวายและเสียงฝีเท้าหนักๆที่ดังทะลุกำแพงห้องเข้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ ทำเอามีนาที่ตั้งใจจะใช้เวลาในวันหยุดสุดสัปดาห์นอนตื่นสายๆถึงกับต้องซุกหน้าลงกับหมอนแล้วครางอื้ออึงในลำคออย่างขัดใจ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม พยายามจะข่มตาหลับต่อ แต่เสียงลากของหนักๆสลับกับเสียงสั่งการที่ดังแว่วมาก็ทำให้สติของเธอตื่นตัวจนไม่สามารถหลับลงได้อีกมีนาผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จริงๆเธอก็พอจะรู้มาจากป้าผู้ดูแลหอพักอยู่บ้าง ว่าห้องข้างๆที่ว่างมานานจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ในวันนี้ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะมาเช้าและขนของเสียงดังวุ่นวายขนาดนี้"เอาเถอะ ถือซะว่าตื่นมารับวันใหม่ก็แล้วกัน"เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อย หย่อนปลายเท้าลงจากเตียงแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว วันหยุดแบบนี้เธอไม่ได้มีแพลนจะออกไปไหนไกล มีนาจึงเลือกหยิบเสื้อสายเดี่ยวสีขาวตัวโคร่งที่ใส่สบายๆ คู่กับกางเกงขาสั้นผ้านิ่มที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาใส่อย่างไม่คิดอ

"มานั่งถอนหายใจทิ้งอะไรแต่เช้าวะไอ้ซีน หน้าเป็นตูดเชียวมึง"เสียงทักทายที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของโซ่ที่เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาในโรงอาหาร ดึงให้ซีนที่กำลังนั่งเหม่อลอยต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ข้างกายของเพื่อนสนิทมีร่างเล็กของเจ้าขาแฟนสาวต่างคณะเดินจับมือกันมาด้วยรอยยิ้มสดใสซีนพ่นลมหายใจออกมาอีกระลอก พลางนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าตรู่เขาอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าไปดักรอมีนาที่หน้าห้องพัก หวังจะชวนเธอมาเรียนพร้อมกัน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำปฏิเสธเย็นชาไร้เยื่อใย แถมเธอยังเดินหนีเขาไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์หน้าตาเฉย ปล่อยให้เขายืนหน้าแตกอยู่คนเดียว"กูเซ็งนิดหน่อยว่ะ" ซีนตอบสั้นๆก่อนจะขยับตัวนั่งตัวตรงเมื่อเจ้าขาเลื่อนกล่องพลาสติกใบเล็กมาตรงหน้าเขา"แซนด์วิชค่ะพี่ซีน" เจ้าขาส่งยิ้มหวานให้ "เมื่อเช้าเจ้าขาทำมาให้พี่โซ่ ก็เลยทำมาฝากพี่ซีนด้วย ทานรองท้องไปก่อนนะคะ จะได้อารมณ์ดีขึ้น""ขอบใจมากนะเจ้าขา" ซีนยิ้มรับความมีน้ำใจของแฟนเพื่อน เขายื่นมือไปเปิดกล่อง หยิบแซนด์วิชขึ้นมากัดคำโตเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจนั่งคุยกันได้ไม่นานนัก เกียร์กับพะพายก็เดินเข้ามาสมทบที่โต๊ะ ทั้งคู่ทักทายโซ่กับเจ้าขาพอเป็นพิ

"แฮ่! ตกใจล่ะสิ!""กรี๊ด! ไอ้พี่ซีน!"ตุ้บ! ตุ้บ! ฝ่ามือเล็กระดมทุบลงบนแผงอกกว้างอย่างแรงด้วยความตกใจ ทันทีที่มีนาเปิดประตูห้องพักออกมาในตอนเช้าตรู่ ร่างสูงของคนที่มายืนดักรออยู่หน้าห้องก็กระโดดเข้ามาขวางพร้อมกับส่งเสียงหลอกจนเธอสะดุ้งสุดตัว ซีนหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงทุบตีของคนตัวเล็กเลยสักนิด กลับกัน เขายังยิ้มหน้าระรื่นที่ได้แกล้งเธอตั้งแต่เช้าช่วงนี้ผู้ชายหน้าด้านห้องข้างๆมาวุ่นวายดักรอเธอที่หน้าห้องทุกวัน หวังจะตื๊อให้เธอไปเรียนพร้อมกันให้ได้ และเช้านี้ก็เป็นอีกวันที่เขามายืนส่งยิ้มแฉ่งรับยามเช้าอยู่ตรงนี้"เล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้! ตกใจหมดเลยเห็นไหมเนี่ย ถ้ามีนาหัวใจวายตายไปจะทำยังไงฮะ!" เธอแหวใส่ หน้าหงิกงอด้วยความหงุดหงิด"ก็ถ้าเธอหัวใจวาย ซีนก็จะเป็นคนผายปอดให้เธอเองไงครับ" ซีนตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปคว้าสายกระเป๋าผ้าที่ไหล่ของมีนามาถือไว้เอง "มานี่เลย เดี๋ยววันนี้พี่ซีนจะเป็นองครักษ์ถือกระเป๋าให้เอง เดินตัวปลิวๆ สวยๆไปเลยครับองค์หญิง"พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินนำหน้าไปทางลิฟต์อย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้มีนายืนถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อย