อาชีพแม่นม

ถึงแม้ลูกชายวัยสามเดือนจะดูดนมจนอิ่มหนำทุกวัน แต่ฉันก็ยังคงต้องทนทุกข์กับอาการคัดตึงน้ำนมอย่างแสนสาหัสอยู่ดี

การบีบออกก็เจ็บปวด ฉันอยากให้สามีช่วยดูดให้ แต่สามีกลับรังเกียจ และไม่ยอมทำเลย

ทันใดนั้น ฉันก็บังเอิญไปเห็นประกาศรับสมัคร "แม่นม" ในอินเทอร์เน็ต

ข้อกำหนดคือต้องมีน้ำนมเพียงพอ ที่จะทำให้เด็กทารกอิ่มหนำ

มื้อละพันห้า!

ฉันรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างมาก จะได้เงิน และยังสามารถบรรเทาความลำบากที่กำลังเผชิญอยู่ได้ด้วย

...

วันหนึ่ง หลังจากที่ฉันให้นมลูกของนายจ้างจนอิ่ม คุณหลี่ผู้เป็นนายจ้างก็เดินเข้ามา จ้องเขม็งที่หน้าอกของฉัน ลำคอพลันส่งเสียงกลืนน้ำลายราวกับสัตว์ป่า...

ฉันชื่อฉินลี่ลี่ อายุ 26 ปี แต่งงานแล้ว และมีลูกชายอายุสามเดือน

พักหลังมานี้ฉันรู้สึกกลุ้มเหลือเกิร เพราะน้ำนมที่มากเกินไป

ถึงแม้ลูกชายจะดื่มกินจนอิ่มทุกวัน ฉันก็ยังต้องทนทรมานกับอาการคัดตึงจนปวดร้าว

แขนทั้งสองข้างกางออกจนไม่สามารถวางลงได้ และในตอนกลางคืนก็ปวดร้าวจนนอนไม่หลับ

ด้วยความปวดตึง ฉันจึงไม่สามารถสวมใส่ชุดชั้นในสำหรับให้นมได้เลย บริเวณหน้าอกจึงเปียกชื้นอยู่เสมอ จนทำให้คนมองแล้วคิดไปต่าง ๆ นานา

รูปร่างของฉันหลังคลอดลูกนั้นไม่เสียทรง แต่กลับมีความงามแบบอิ่มเอิบ

"ที่รัก ช่วยฉันหน่อยเถอะค่ะ! ฉันปวดจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ" ฉันอ้อนวอนมองสามี หวังว่าเขาจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากการคัดตึงนี้ได้บ้าง

แต่สามีกลับมองฉันด้วยความรังเกียจ แล้วพูดอย่างเย็นชา "ฉินลี่ลี่ เธอไม่มียางอายเลยหรือไง? ที่ที่ลูกชายกินอยู่ จะให้ฉันกินด้วยเนี่ยนะ?"

จากนั้นเขาก็ถูกเพื่อนร่วมงานเรียกให้ออกไปดื่มเหล้าทันที

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สามีปฏิเสธฉันอย่างเบื่อหน่าย แต่เมื่อเห็นเขาเย็นชาใส่ ฉันก็ยังคงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ฉันจึงหยิบเครื่องปั๊มนมออกมาปั๊มสองสามที ซึ่งนอกจากจะเจ็บแล้ว ที่สำคัญคือน้ำนมที่ออกมาก็น้อยนิด

เมื่อมองดูความอวบอิ่มที่ใกล้จะระเบิดนั้น ฉันจึงลองเอื้อมมือไปบีบดู มันแข็งมาก ไม่มีความนุ่มเด้งเลยแม้แต่น้อย

ฉันลองบีบออกเล็กน้อย พร้อมทั้งกุมทรวงอกที่กลมกลึงอิ่มเอิบนั้นไว้ แล้วถอนหายใจ คู่ครองของคนอื่นเห็นส่วนที่เย้ายวนนี้ก็อยากจนทนไม่ไหว แต่สามีของฉันกลับทำหน้าเบื่อหน่าย แถมไม่ยอมมองแม้แต่หางตา

เมื่อครู่ฉันก็ลองชิมน้ำนมดู มีรสคาวนิด ๆ และหวานหน่อย ๆ โดยรวมแล้วรสชาติก็ไม่เลว

เมื่ออาการทุเลาลงเล็กน้อย ฉันจึงนอนเล่นอย่างเบื่อหน่าย พลิกดูโทรศัพท์ แล้วก็บังเอิญไปเจอประกาศรับสมัคร "แม่นม"

ข้อกำหนดคือ น้ำนมต้องเพียงพอ ที่จะทำให้เด็กทารกอิ่มเต็มที่

มื้อละพันห้า!

คำหลักเหล่านี้ทำให้ฉันดีใจอย่างมาก ไม่เพียงแต่จะได้เงิน แต่ยังสามารถคลี่คลายปัญหาของฉันได้ด้วย

ฉันไม่ลังเลเลยที่จะโทรไปหานายจ้าง หลังจากพูดคุยกัน นายจ้างก็ให้ฉันไปลอง ถ้าเด็กกินอิ่มก็จะจ้างฉัน

หลังจากนายจ้างส่งที่อยู่มาให้ บ่ายวันนั้น ฉันก็เดินทางไปทดลองงานทันที

ฉันคาดหวังกับงานนี้มาก จึงสวมใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวกับกระโปรงพัน

เพราะการให้นมลูก ทำให้หน้าอกของฉันอิ่มเต็มกว่าเดิม กระดุมสองเม็ดบนเสื้อเชิ้ตไม่สามารถกลัดได้เลย ดังนั้นฉันจึงไม่ใส่ชุดชั้นใน ทำให้รูปร่างของทรวงอกปรากฏให้เห็นอย่างรางเลือน

สภาพแบบนี้เย้ายวนกว่าการไม่ใส่อะไรเลยเสียอีก เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว ฉันจึงคว้ากระเป๋า ส่งลูกให้แม่สามีดูแล แล้วรีบออกเดินทาง

ก่อนออกจากบ้าน ฉันทำท่า "สู้ ๆ" ให้ตัวเอง และยิ้มอย่างมั่นใจ

เมื่อเดินทางตามที่อยู่ที่นายจ้างให้มา ฉันก็พบสถานที่อย่างรวดเร็ว สูดหายใจลึก ๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วจึงกดกริ่ง

ทันทีที่นายจ้างเปิดประตู ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย และจ้องเขม็งไปที่หน้าอกของฉัน

ฉันก้มหน้าด้วยความกระอักกระอ่วน พร้อมจัดปอยผมที่ข้างหู "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฉินลี่ลี่ ไม่ทราบว่าคุณคือคุณหลี่รุ่ยหมิงใช่ไหมคะ?"

หลี่รุ่ยหมิงจึงได้สติกลับมา แล้วยิ้มเล็กน้อย "ใช่ครับ ผมเอง เชิญเข้ามาคุยข้างในได้เลย"

เมื่อเข้ามาในบ้าน ฉันนั่งบนโซฟาอย่างทำตัวไม่ถูก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสายตาที่เร่าร้อนของเขากำลังกวาดไปทั่วร่าง ฉันรู้สึกอับอายจนแทบทนไม่ไหว

สายตาเร่าร้อนที่ห่างหายไปนานนี้ ทำให้ฉันเกิดความเร่าร้อนเหมือนช่วงก่อนตั้งครรภ์ กางเกงชั้นในรู้สึกเปียกชื้นเล็กน้อย ความรู้สึกนั้นกลับมาอีกครั้ง...

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาที่ร้อนแรงของหลี่รุ่ยหมิงก็หายไปแล้ว

หรือว่านั่นเป็นแค่ความรู้สึกในชั่วขณะเท่านั้น?