Mag-log in"คิดดีแล้วใช่ไหม?" หมอชวิณกระตุกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ในที่สุดเขาก็ได้ครอบครองผู้หญิงที่เขาหมายตาเสียที
"ค่ะ แต่หมอยังไม่มีภรรยาใช่ไหมคะ?" แก้มใสตอบเสียงมั่นใจและถามหมอหนุ่มเพื่อต้องการความแน่ใจ เพราะถ้าเขามีภรรยาแล้วเธอก็ไม่สามารถทำร้ายจิตใจของผู้หญิงด้วยกันได้ "ผมโสด ไม่มีทั้งแฟนหรือภรรยา ผมไม่ชอบการผูกมัด คุณสบายใจได้" หมอชวิณตอบ มือใหญ่ที่จับขอบประตูเลื่อนมากุมมือเล็กที่จับท่อนแขนเขาพลางบีบนวดเบา ๆ อย่างเพลิดเพลิน "คะ..ค่ะ" แก้มใสรีบชักมือออกจากการเกาะกุมของหมอหนุ่มอย่างตกใจ เธอไม่รู้ว่าการที่เธอตกลงปลงใจมันทำให้เขามือเร็วแบบนี้ "งั้นเราไปกันเถอะ" หมอชวิณเอ่ยกับเธอแล้ววาดขายาวเข้าไปประจำตำแหน่งคนขับ มือใหญ่จัดการกดปุ่มติดเครื่องยนต์อย่างชำนาญ "ไปไหนคะ?" แก้มใสถามในขณะที่คิ้วเล็กย่นเข้าหากันอย่างสงสัย "ไปบ้านผมไง" หมอหนุ่มที่บิดปุ่มเครื่องปรับอากาศของรถแล้วหันหน้ามาตอบสาวสวยที่ยืนงงอยู่ "วะ..วันนี้เลยเหรอคะ?" แก้มใสถามเสียงสั่น เท้าเล็กขยับก้าวไปข้างหลังอย่างตื่นตระหนก "ผมมันเป็นคนใจร้อนน่ะ ยิ่งกับสาวสวยแบบคุณผมยิ่งแทบอดใจไม่ไหวเลยล่ะ" หมอชวิณเอ่ยในขณะที่เอื้อมมือใหญ่มาคว้าข้อมือเล็กได้ทันก่อนที่หญิงสาวจะถอยห่างออกไป หมอหนุ่มออกแรงกระตุกเพียงนิดร่างเล็กของแก้มใสก็ถลาเข้ามานั่งลงบนตักแข็ง จากนั้นหมอหนุ่มจึงจัดการขาเรียวของเธอให้เข้ามาพ้นเขตประตูรถแล้วดึงปิดทันที "หมะ..หมอ จะทำอะไรคะ?" แก้มใสถามหมอหนุ่มแผ่วเบา เสียงที่ออกไปนั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ดวงตาสวยมองภายในรถหรูเลิกลั่ก ด้วยความที่เป็นเวลากลางคืนและฟิล์มของรถดำมือทำให้ภายในรถมืดสลัว มีเพียงแสงสว่างจากหน้าปัดรถเท่านั้นที่ให้ความสว่างภายในรถ มือเล็กที่เกาะอยู่กับไหล่กว้างจิกลงไปบนเนื้อแกร่งอย่างลืมตัว "ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันมืด ๆ เขาทำอะไรกันล่ะครับ หืม?" หมอชวิณถามอย่างคนใจเย็น เลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนของเขาได้ "หนู..หนูไม่รู้" แก้มใสเบนหน้าหนี เอนหลังเล็กจนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่พวงมาลัยรถด้านหลัง "ไม่เคยมีแฟนเหรอครับ?" หมอชวิณหยุดการเคลื่อนไหว เขาเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย ผู้หญิงสวย ๆ แบบนี้ทำไมถึงไม่เคยคบหากับใคร "ไม่เคยค่ะ" หญิงสาวตอบออกไปเสียงแผ่วเบา สายตาหวานหลุบไปมองยังกระดุมเสื้อสีขาวของคนตรงหน้า "แสดงว่ายังซิงสินะ อา..โชคดีชะมัด" พูดจบหมอหนุ่มไม่รอช้ารีบฉกวูบไปที่ริมฝีปากอิ่มทันที ริมฝีปากที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัส ริมฝีปากที่เขาเป็นคนแรกที่ได้ลิ้มลองชิมรส "อืม" หมอชวิณครางขึ้นในลำคอ ปากน้อยของเธอหวานอย่างที่เขาคิด ลิ้นใหญ่ตวัดไปทั่วโพรงปากเล็กอย่างเพลิดเพลิน มือใหญ่เคลื่อนไปที่แผ่นหลังบางและดันเข้ามาให้แนบชิดติดกับอกแกร่งของตัวเอง เขารู้สึกถึงความนุ่มของอกอวบคู่นั้นของเธอ เพียงแค่นี้แก่นกายที่หลับใหลอยู่ในร่มผ้าก็ตื่นขึ้นมาเต็มที่ ................... จะถึงบ้านไหมคะพี่หมอ5555หมอหนุ่มใช้เวลาไม่นานในการจัดการชำระคราบเหงื่อไคลและน้ำคาวทั้งของตัวเองและหญิงสาว จะให้เสียเวลาอาบน้ำนานได้อย่างไรก็ในเมื่อลำท่อนของเขาพร้อมที่จะออกรบอีกรอบ หลังจากที่ซับหยดน้ำออกจากตัวแล้วเขาก็รีบอุ้มคนตัวนิ่มมายังเตียงกว้างทันที “จะทำอีกจริง ๆ เหรอคะ รอบเดียวก็พอแล้วมั้ง” แก้มใสพูดขึ้นขณะที่ขยับถอยหลังไปกลางเตียง มือน้อยดึงชายผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยของตัวเองเพราะรู้สึกหนาวเย็นจากไอเครื่องปรับอากาศ “บอกแล้วว่าคืนนี้พี่ต้องเอาให้คุ้ม ถ่างขาหน่อยสิครับ” หมอชวิณเอ่ยเสียงนุ่มน่าฟังน่าคล้อยตาม ร่างใหญ่คลานเข้ามาแทรกยังหว่างขาเรียวใช้มือใหญ่จับเข่าเล็กแบะออกจนสุด ขยับสะโพกเข้าไปให้ปลายบานหัวเห็ดเข้าไปใกล้กับร่องแดงช้ำ “อีกรอบเดียวได้ไหมคะ หนูเหนื่อย..” แก้มใสต่อรอง ดวงตาสั่นไหวระริกในตอนที่ก้มมองปลายบานสีแดงถูอยู่กับปากทางรัก “แต่พี่ไม่เหนื่อย” พูดจบก็กระแทกสะโพกอัดความใหญ่โตเข้ามาจนสุดความยาว “อ๊า!” “อ๊ะ พะ..พอแล้ว หนูไม่ไหว..แล้ว” แก้มใสที่อยู่ในท่าคว่ำหน้าอยู่กับหมอนใบใหญ่พูดขึ้นโดยที่สะโพกของเธอถูกยกสูงโดยฝีมือของคนด้านหลัง เธอโดนคนตัวโตจับพลิกคว่ำพลิกหงายมามากกว่าสามชั่วโมงแ
"ตรงนี้มันแฉะหมดแล้วนะ" หมอชวิณพูดขึ้นในตอนที่มือหนาลูบไปมาอยู่เป้ากางเกงสีขาวของภรรยาสาวโดยที่ริมฝีปากยังคงติดอยู่กับยอดไตแข็ง ลมหายใจอุ่นยามเขาเอื้อนเอ่ยมากระทบที่เนื้อเปียกชื้นทำเอาเธอถึงกับขนลุกซู่ หมอหนุ่มหงายฝ่ามือแล้วสอดเข้าไปในขอบกางเกงในตัวจิ๋วของภรรยา สะกิดติ่งเนื้อกลางกลีบอูมเพียงนิดร่างบางก็สั่นสะท้านผวาเข้ากอดศีรษะเขาแน่น จนใบหน้าของเขาจมเข้าไปในอกอวบนุ่มนิ่ม "อื้อ!" แก้มใสกัดเม้มปากแน่นเมื่อคนตัวโตส่งสองนิ้วเข้ามาในร่องเนื้อ มือน้อยออกแรงขยุ้มผมสั้นของหมอหนุ่มเมื่อเขาเริ่มชักนิ้วเข้าออกโพรงนิ่ม ขยับเรียวขาออกจากกันเพื่อให้นิ้วของเขาได้เข้ามาสร้างความเสียงซาบซ่าให้ตัวเองได้ง่ายขึ้น หมอชวิณขืนตัวยืดตัวขึ้นเมื่อเห็นว่าตัวเองใกล้ขาดใจตายจากแรงกดของหญิงสาว ริมฝีปากบางฉกวูบเข้าที่ปากน้อยที่กำลังเผยอคราง แทรกลิ้นหนาเข้าไปกวาดเอาความหอมหวานจากโพรงปากน้อย ตวัดลิ้นหยอกล้อกับลิ้นน้อยขณะที่ด้านล่างก็ออกแรงกระตุกข้อมือบดปลายนิ้วเข้าที่ปุ่มกระสันด้านในโพรงร้อนจนร่างบางเกร็งสะท้านไปทั้งตัว เสียงฝ่ามือยามเขากระแทกเข้าใส่ร่องแดงเปียกแฉะดังออกมาให้ทั้งคู่ได้ยิน "อื้อ!" แก้มใสกรีดร้องใ
ติ๊ง! "ขอบคุณนะคะ" แก้มใสที่ได้ยินเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเอ่ยขอบคุณ ละสายตาจากลูกน้อยในอกหันไปยิ้มหวานปานน้ำผึ้งผสมยาพิษให้แก่ผู้จ่ายเงินค่าเจ็บคลอดลูก รอยยิ้มนั้นทำให้หมอหนุ่มถึงกับขนลุกซู่ จากนั้นแก้มใสก็หันกลับไปค่อย ๆ ดึงเต้านมออกจากปากลูกน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กชายนั้นได้หลับไปแล้วจึงค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างอย่างระวังเพราะกลัวว่าการขยับเขยื้อนจะรบกวนการหลับนอนของลูกชาย "มา พี่อุ้มลูกไปนอนเปลเอง" หมอชวิณพูดขึ้นพลางคลานขึ้นมาบนเตียงแล้วช้อนตัวลูกชายขึ้นอย่างทะนุถนอม ร่างสูงถอยหลังกลับลงจากเตียงไปแล้ววางลูกชายลงในเปลเด็กที่อยู่ข้างเตียงใหญ่ "ทำไมไม่ให้ลูกนอนบนนี้ล่ะคะ?" แก้มใสพูดขึ้นขณะที่ชะเง้อมองดูลูกน้อยว่าพ่อของเขาได้ห่มผ้าให้เรียบร้อยดีหรือเปล่า "เห็นทีว่า คืนนี้คงให้ลูกนอนบนเตียงกับเราไม่ได้" หมอหนุ่มเอ่ยขณะที่เดินอ้อมเตียงไปฝั่งที่เมียรักนอนอยู่ ร่างใหญ่คลานขึ้นไปคร่อมร่างเล็กกักตัวเธอเอาไว้ใต้ร่าง "ทะ..ทำไมคะ?" แก้มใสถึงกับพูดตะกุกตะกักเมื่อได้จ้องมองกล้ามเนื้อแน่นหนั่นของสามี การที่ทั้งคู่อยู่ในท่านี้ทำให้เธอนึกไปถึงตอนร่วมรั
ห้าสัปดาห์ผ่านไป คุณแม่ลูกอ่อนกำลังนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงใหญ่ ในอ้อมอกของเธอนั้นมีทารกตัวอ้วนจ้ำม่ำกำลังดูดดุนสูบน้ำนมจากอกเต่งตึงของแม่อย่างเอร็ดอร่อย หนูน้อยชานนท์ตอนนี้อายุได้เดือนกว่าแล้ว เขาเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายไม่ค่อยงอแง พอได้กินนมอิ่มท้องก็จะหลับปุ๋ยทันทีแก้มใสจึงไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไร เพียงแต่ว่าในตอนกลางคืนเธอต้องตื่นมาให้นมทุก ๆ 2-3 ชั่วโมงจึงมีอาการง่วงหนาวหาวนอนในตอนกลางวัน โชคดีที่มีแม่บ้านคอยทำงานบ้านอยู่แล้วเธอจึงไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง แค่คอยดูแลลูกและได้งีบหลับพร้อมกับลูกในตอนที่นอนให้นมลูก หน้าตาของเธอจึงอิ่มเอิบไม่ทรุดโทรมเหมือนแม่ลูกอ่อนที่ส่วนใหญ่ต้องทำงานบ้านเองสารพัด แกรก.. "กลับมาแล้วเหรอคะ?" แก้มใสเอ่ยทักผู้ที่เปิดประตูห้องนอนเข้ามา เธอเงยหน้าไปส่งยิ้มหวานให้สามีรูปหล่อเพียงนิดจากนั้นก็ก้มลงมองลูกน้อยที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะดื่มนมอิ่ม มือน้อยของเธอมีผ้าขนหนูผืนเล็กปิดไว้ที่จุกไตยอดอกใหญ่ข้างที่ทารกไม่ได้ดูดกินเพื่อคอยซับน้ำนมที่ไหลในตอนที่เต้านมคัดจากการที่โดนลูกน้อยดูดกระตุ้นอีกข้าง "เลี้ยงลูกเหนื่อยไหมวันนี้?" หมอชวิณถามผู้เป็นภรรยาอย่างห่วงใย แทนที่หญิ
เวลาผ่านไปประมาณสี่ชั่วโมง นายแพทย์ชรัญและคุณพิมลภาได้พากายกลับบ้านไปแล้ว เพราะเห็นว่าแก้มใสยังไม่คลอด ถ้าอยู่ต่อก็ไม่รู้ว่าหญิงสาวจะคลอดเมื่อไหร่ พวกท่านจึงจำเป็นต้องกลับไปพักผ่อน ไม่เช่นนั้นการพักผ่อนน้อยอาจจะทำให้ไม่สบายได้ แก้มใสถูกพาเข้าห้องคลอดเพราะหมอน้ำตรวจดูแล้วว่าได้เวลาที่เด็กน้อยจะออกมาสู่ภายนอกแล้ว โดยที่หมอชวิณได้ตามติดไปให้กำลังใจภรรยาสาวในห้องคลอดด้วย "ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้" หมอชวิณบอกแก่คนที่นอนหน้าซีดเหงื่อเต็มหน้าบนขาหยั่งเพื่อที่จะทำการคลอดโดยมีผ้ากั้นระหว่างครึ่งบนและครึ่งล่างของตัวเธอไว้ หมอหนุ่มเลื่อนมือหนาไปลูบเหงื่อที่ไรผมด้วยอาการสั่นเทาจนคุมไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าคนที่กลัวนั้นเป็นเขาหรือเธอกันแน่ เพราะตอนนี้แก้มใสไม่มีความกลัวอยู่แม้แต่นิดเพราะความเจ็บปวดทรมานอยากจะคลอดลูกนั้นมีมากกว่าความกลัวการคลอดหลายเท่าตัวนัก "ถ้ามีลมเบ่งก็เบ่งเลยนะคะ หมอคอยช่วยอยู่แล้วค่ะ" เสียงหมอน้ำเอ่ยคำแนะขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของผ้า อุแว้! อุแว้! ไม่นานก็มีเสียงทารกแผดเสียงร้องลั่นห้องคลอด เสียงนั้นมาพร้อมกับการหายจากอาการเจ็บปวดของผู้เป็นแม่และความโล่งใจของผู้เป็นพ่อ "น้อง
ณ โรงพยาบาลC เนื่องว่าวันนี้เป็นวันหยุด การสัญจรบนถนนจึงไม่แออัด อิฐใช้เวลาไม่นานก็พาคนทั้งห้ามาถึงยังหน้าโรงพยาบาล เมื่อรถตู้ยี่ห้อหรูจอดสนิทแล้ว บุรุษพยาบาลก็ดันรถเข็นมารอรับถึงประตูรถ "สวัสดีค่ะท่าน" หมอน้ำยกมือขึ้นพนมไหว้เมื่อเหลือบไปเห็นนายแพทย์ชรัญที่กำลังจะลงมาจากที่นั่งโดยสารตอนหลังในขณะที่บุรุษพยาบาลนั้นกำลังช่วยหมอชวิณในการให้แก้มใสนั่งบนรถเข็น และได้ทำความเคารพแก่คุณพิมลภาด้วยอีกคน "อือ..ไปดูลูกสะใภ้ผมก่อน เจ็บท้องมาตลอดทางเลย" นายแพทย์ใหญ่สั่งการด้วยตัวเองด้วยน้ำเสียงเร่งรีบทำให้หมอน้ำต้องรีบหันไปสั่งให้บุรุษพยาบาลเข็นรถพาคนท้องแก่เข้าไปด้านใน โดยที่มีหมอน้ำและหมอชวิณเดินตามไปติด ๆ หน้าห้องคลอด "เดี๋ยว ๆ นายจะไปไหน?" หมอน้ำจับที่ท่อนแขนของหมอชวิณเมื่อเห็นว่าหมอหนุ่มจะตามบุรุษพยาบาลที่เข็นรถพาแก้มใสเข้าไปด้านในห้องคลอด "จะเข้าไปดูเมียฉันน่ะสิ" หมอชวิณตอบหมอน้ำพลางมองตามหลังภรรยาไป "จะบ้าหรือไง จะเข้าไปชุดนี้ได้ยังไง ไปเปลี่ยนชุดก่อนสิ" หมอน้ำเตือนสติเพื่อน นี่เพื่อนเธอตื่นเต้นจนลืมไปแล้วเหรอไงว่าห้องคลอดที่ต้องการความสะอาด จะใส่ชุดที่มีแต่ฝุ่นละอองสกปรกเข้าไปได้อย่
ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที แก้มใสออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหมอชวิณ เมื่อเธอออกมาก็พบว่าหมอหนุ่มได้ขึ้นไปนอนบนเตียงใหญ่แล้ว และห้องนอนที่ตอนเข้ามาหมอหนุ่มได้เปิดไฟสว่างจ้าตอนนี้เหลือเพียงไฟสลัวที่หัวเตียง "หลับแล้วเหรอ?" แก้มใสพึมพำกับตัวเอง ก็น่าจะหลับอยู่หรอกเพราะตอนนี้น่าจะเป็นเวลาตีส
"หวาน" เสียงทุ้มในลำคอของหมอชวิณดังขึ้นเมื่อเขาถอนริมฝีปากจากปากนุ่มของหญิงสาว นิ้วยาวช่วยเกลี่ยเช็ดคราบน้ำลายให้เธอแผ่วเบา "อือ" แก้มใสส่งเสียงในลำคอด้วยความกระดากอาย มือเล็กซึ่งเกาะอยู่ที่บ่าแข็งเกร็งจิกเล็บแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนที่นิ้วของหมอหนุ่มค่อย ๆ ลากจากมุมปากไปอีกมุมหนึ่ง ใบหน้าร้อนวาบไปท
ขณะนี้เป็นเวลา 03.30 น. แล้ว ห้องโถงด้านล่างของโรงพยาบาลที่ตอนกลางวันคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาแต่บัดนี้แลดูเงียบเหงา มีเพียงชายสองคนที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ยาว มองไกลออกไปก็พบพยาบาลหญิงเดินอุ้มชาร์จผู้ป่วยอยู่ที่ทางเดินด้านใน แก้มใสซึ่งเดินลงมาจากห้องพักฟื้นผู้ป่วย
"กาย! กาย! ตื่นสิ" เสียงเล็กปนอาการตื่นตระหนกของหญิงสาวร้องเรียกชื่อเด็กผู้ชายอายุราว 10 ปีที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนเธอ ดังไปทั่วห้องเช่าขนาดเล็ก ทำเอาผู้เช่าที่อยู่ห้องติดกันพากันเปิดประตูออกมาสังเกตการณ์ "หนูแก้มใส น้องเป็นอะไรเหรอ?" ป้าวัยกลางคนที่อยู่ห้องเช่าติดกับหญิงสาวเปิดประตูเข้ามาถามไถ่อย