All Chapters of พิศวาสรักเด็กหมอ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 2/4]: Chapter 1 - Chapter 10

ณ โรงพยาบาล C ขณะที่หมอชวิณเดินลงมาด้านล่างเพื่อที่จะลงมาซื้อกาแฟหลังจากที่ออกเวรจากการตรวจผู้ป่วยนอกแล้ว ขายาวราวนายแบบของหมอหนุ่มย่างก้าวไม่รีบร้อนไปตามทางเดิน ใบหน้าหล่อเหลาผิวขาวสะอาดตา มองตรงไปยังเบื้องหน้า ไม่สนใจผู้คนสองข้างทาง ยามชายรูปร่างสูงโปร่งเดินผ่านเหล่าพยาบาลสาว ๆ คราใดก็เกิดการสะกิดบอกแก่กันและยิ้มหวานเก้อเขินมาให้หมอหนุ่ม เขาเป็นถึงลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลและมีหน้าตาหล่อเหลารูปร่างดูดีแถมยังสถานภาพโสด มีเหรอที่จะไม่มีใครสนใจ เขาเป็นที่หมายปองของเหล่าพยาบาลสาว ๆ ในโรงพยาบาลแห่งนี้ หารู้ไม่ว่าที่หมอหนุ่มยังครองตัวเป็นโสดนั้นเพราะไม่ต้องการการผูกมัดกับสาวคนไหนให้รำคาญใจ ในเมื่อเขายังหนุ่มยังแน่นยังสามารถหาความสำราญได้อีกนาน ขายาวก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟร้านประจำที่อยู่ด้านล่างของโรงพยาบาล สายตาคมมองไปยังในร้าน พลันหางตาไปสะดุดยังรถพยาบาลที่เล่นผ่านประตูทางเข้าไป เลยไปยังประตูห้องฉุกเฉินที่อยู่ประตูถัดไป ชื่อโรงพยาบาลประจำท้องถิ่นติดหราอยู่กับข้างรถฉุดให้หมอหนุ่มเกิดความสงสัย ปกติเขาจะไม่สนใจการส่งตัวจากโรงพยาบาลอื่น แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงดลใจเขาให้เกิ

หมอชวิณก้าวขาเดินชะลอรอแก้มใสจนกระทั่งมาถึงห้องทำงานของตัวเอง หมอหนุ่มเอื้อมมือไปคว้ามือจับประตูแล้วออกแรงกดลงเพียงนิดก็สามารถทำให้ประตูห้องทำงานเปิดออกได้ แกรก!"เชิญครับ" หมอหนุ่มเปิดประตูห้องและเปิดค้างไว้เพื่อให้คนร่างเล็กได้เดินเข้าไปด้านในก่อน ในช่วงที่หญิงสาวเดินผ่านหน้าเขาไป หมอหนุ่มได้กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ จากผมสลวยดำขลับของเธอมากระทบที่จมูก ทำให้เขาต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างไม่รู้ตัว "นั่งก่อนครับ" หมอชวิณรีบเชื้อเชิญหญิงสาวให้นั่งลงเมื่อกลิ่นหอมได้จางหายไปแล้ว เขารีบปิดประตูลงแล้วเดินไปยังเก้าอี้ทำงานซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโต๊ะทำงาน "หมอบอกว่ามีวิธีช่วย ยังไงเหรอคะ?" แก้มใสไม่รีรอ รีบถามถึงสิ่งที่หมอหนุ่มเอ่ยกับเธอในตอนที่อยู่หน้าห้องธุรการ "คุณดูเป็นคนใจร้อนนะครับ" หมอหน้าหล่อเอ่ยพลางยิ้มอ่อนโยนส่งให้เธอ นั่นทำให้เธอรู้สึกเบาใจมาก หมอคงจะเป็นคนใจดีชอบช่วยเหลือผู้เดือดร้อน หญิงสาวคิดในใจ "หนูอยากให้น้องได้ผ่าตัดเร็ว ๆ น่ะค่ะ" แก้มใสตอบหมอหนุ่มพลางส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เขา เธอคงจะเสียมารยาทเกินไปที่ทวงถามหาความช่วยเหลือจากเขา "ผมมีวิธีที่จะช่วยคุณอยู่แล้วครับ อยู่ที่คุ

สามวันต่อมา เมื่อแก้มใสเลิกงานที่คาสิโนเธอก็ขึ้นไปทำงานที่ผับวันแรก ซึ่งงานที่ให้แป้งหอมช่วยฝากให้นั้นเป็นพนักงานแลกชิพ อีกงานที่เธอต้องทำคืองานที่ผับ เป็นงานพิเศษหลังจากเลิกกะจากการเป็นพนักงานแลกชิพ เพื่อที่จะได้มีรายได้อีกทางหนึ่ง เธอต้องเร่งหาเงินให้ได้ถึงครึ่งหนึ่งของค่าผ่าตัดน้องชายเธอ กว่าจะเลิกงานจากผับก็ปาเข้าไปตีสองกว่าผับจะปิด ขณะที่แก้มใสกำลังจะเดินทางกลับห้องพักด้วยความอ่อนเพลีย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายก็ดังขึ้น เมื่อหญิงสาวหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของโรงพยาบาล เธอจึงรีบรับสายทันที "สวัสดีค่ะ" แก้มใสกรอกเสยงลงไปด้วยใจที่เต้นระทึก 'เบอร์คุณกานติมาใช่ไหมคะ?' "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" 'เกรงว่าคุณก้องวิชญ์ต้องรีบเข้าผ่าตัดด่วนน่ะค่ะ คุณสะดวกมาที่โรงพยาบาลตอนนี้ไหมคะ?' "ดะ..ได้ค่ะ เดี๋ยวจะรีบไปนะคะ" แก้มใสพูดตะกุกตะกักด้วยหัวใจที่เบาหวิวเมื่อรู้ว่าน้องชายต้องรีบได้รับการรักษา น้ำตาสีใสเอ่อเต็มเบ้าตาในขณะที่กรอกเสียงออกไป เมื่อวางสายจากเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลแก้มใสก็รีบเรียกแท็กซี่เดินทางไปโรงพยาบาลทันที เมื่อไปถึงโรงพยาบาล แก้มใสก็พบว่าน้องชายเธอมีสายช่วยหา

"คิดดีแล้วใช่ไหม?" หมอชวิณกระตุกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ในที่สุดเขาก็ได้ครอบครองผู้หญิงที่เขาหมายตาเสียที "ค่ะ แต่หมอยังไม่มีภรรยาใช่ไหมคะ?" แก้มใสตอบเสียงมั่นใจและถามหมอหนุ่มเพื่อต้องการความแน่ใจ เพราะถ้าเขามีภรรยาแล้วเธอก็ไม่สามารถทำร้ายจิตใจของผู้หญิงด้วยกันได้ "ผมโสด ไม่มีทั้งแฟนหรือภรรยา ผมไม่ชอบการผูกมัด คุณสบายใจได้" หมอชวิณตอบ มือใหญ่ที่จับขอบประตูเลื่อนมากุมมือเล็กที่จับท่อนแขนเขาพลางบีบนวดเบา ๆ อย่างเพลิดเพลิน "คะ..ค่ะ" แก้มใสรีบชักมือออกจากการเกาะกุมของหมอหนุ่มอย่างตกใจ เธอไม่รู้ว่าการที่เธอตกลงปลงใจมันทำให้เขามือเร็วแบบนี้ "งั้นเราไปกันเถอะ" หมอชวิณเอ่ยกับเธอแล้ววาดขายาวเข้าไปประจำตำแหน่งคนขับ มือใหญ่จัดการกดปุ่มติดเครื่องยนต์อย่างชำนาญ "ไปไหนคะ?" แก้มใสถามในขณะที่คิ้วเล็กย่นเข้าหากันอย่างสงสัย "ไปบ้านผมไง" หมอหนุ่มที่บิดปุ่มเครื่องปรับอากาศของรถแล้วหันหน้ามาตอบสาวสวยที่ยืนงงอยู่ "วะ..วันนี้เลยเหรอคะ?" แก้มใสถามเสียงสั่น เท้าเล็กขยับก้าวไปข้างหลังอย่างตื่นตระหนก "ผมมันเป็นคนใจร้อนน่ะ ยิ่งกับสาวสวยแบบคุณผมยิ่งแทบอดใจไม่ไหวเลยล่ะ" หมอชวิณเอ่ยในขณะที่เอื้อมมือใหญ่มาคว้าข้อม

ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที แก้มใสออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหมอชวิณ เมื่อเธอออกมาก็พบว่าหมอหนุ่มได้ขึ้นไปนอนบนเตียงใหญ่แล้ว และห้องนอนที่ตอนเข้ามาหมอหนุ่มได้เปิดไฟสว่างจ้าตอนนี้เหลือเพียงไฟสลัวที่หัวเตียง "หลับแล้วเหรอ?" แก้มใสพึมพำกับตัวเอง ก็น่าจะหลับอยู่หรอกเพราะตอนนี้น่าจะเป็นเวลาตีสี่เข้าไปแล้ว 'เขาคงเพลียมากจนรอไม่ไหว' แก้มใสคิดในใจพลางอมยิ้มออกมา เธอจะได้รอดตัวไปอีกหนึ่งวันถึงแม้ว่ายังไงเธอจะหนีเขาไม่พ้นก็เถอะแต่ก็ขอเวลาให้เธอได้ทำใจหน่อยก็ยังดี ร่างบางค่อย ๆ นั่งลงที่ขอบเตียงอย่างคนระวังตัว แต่เธอก็ต้องตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ ๆ ชายที่เธอคิดว่าหลับไปแล้ว กลับลุกขึ้นมาแล้วคว้าเอาตัวเธอลงไปนอนราบกับเตียงนุ่มโดยที่มีร่างใหญ่ของเขาตะแคงข้างเท้าแขนคร่อมอยู่ด้านบน ต้นขาเนียนที่สาบเสื้อคลุมแยกออกไปแล้วถูกขาแกร่งของเกยทับอยู่ "ยะ..ยังไม่นอนเหรอคะ?" เสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก มือเล็กดันที่อกแกร่งที่ตอนนี้สาบเสื้อคลุมได้หลุดลุ่ยออกไป ฝ่ามือเธอจึงได้สัมผัสกับเนื้อแข็งตรงบริเวณนั้นพอดี "คุณคิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนจะหลับลงเมื่อมีผู้หญิงที่เขาคิดจะเอามาอยู่ร่วมห้องล่ะคร