ตอนที่15.

ของเขาแทน...

ตอนที่15.

“อื้อ อืม... โอว... คุณเดียว พี่เดียว...”

เสียงครางหวานกระเส่าดังออกจากลำคอระหงอย่างไร้จริตร้องเรียกเขาอย่างสนิทสนมลืมตัวแต่ทำให้คนฟังรู้สึกอิ่มเอมใจจนต้องตวัดลิ้นไล้เลียดูดกลืนความหวานฉ่ำของร่างสาวหนักขึ้น มือบางจิกบ่าแกร่งทั้งทึ้งเรือนผมดกหนาของเขาอย่างซ่านรัญจวนอารมณ์พุ่งทะยานเสียดฟ้าในจังหวะสุดท้ายที่ลิ้นร้ายสอดลึกในกายสาว บารนีครางพลิ้วสะโพกมนร่อนค้างอยู่กลางอากาศร่างสาวเกร็งสะท้านสุขสมแกมโล่งใจที่ความทรมานเสียดเสียวนั้นบางเบาลงไป แต่แล้วดวงตากลมโตที่หลับพริ้มเป็นสุขนั้นก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเขาจับเรียวขาของเธอพาดบนบ่าแกร่งแล้วโน้มกายมาข้างหน้าจนใบหน้าหล่อเหลาของเขาลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเธอ...

“เธอเป็นของฉัน บารนี ขอฉันนะที่รัก...” อัคนีกล่าวเสียงแผ่วพร่าเมื่อความต้องการพุ่งสูงจนกายแกร่งแข็งขึงแทบแตกระส่ำ บารนีซึ่งยังมึนงงอยู่กับอารมณ์ที่แปลกใหม่ซ่านซึ้งไม่ทันเข้าใจสิ่งที่เขาพูดก็ต้องหลับตาแน่นกัดริมฝีปากล่างของตนจนแทบห้อเลือดเมื่อความใหญ่โตร้อนระอุราวเปลวเพลิงนั้นแผดเผาความอ่อนนุ่มของกลีบสาวความเจ็บแปลบที่เกิดจากความคับแน่นของเธอกับความใหญ่โตของเขาทำให้เธอถึงกับน้ำตาซึม...

“จะ เจ็บ บีเจ็บ... ได้โปรดหยุด เอามัน ออกไป...” เสียงหวานประท้วงแผ่วสะอื้นทำให้อัคนีเองก็ต้องกัดกรามแน่นเมื่อความนุ่มละมุนของเธอนั้นคับแน่นตอดรัดเขาจนแทบขยับไม่ได้เหมือนว่าเธอยังเป็นสาวแรกรุ่นที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง...

“โอ้วว... บารนี บีจ๋า แน่นเหลือเกินคนดี” ความสนิทชิดเชื้อที่เกิดขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ แต่กลับทำให้เขากับเธอรู้สึกผูกพันและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ความแหนหวงร่างงามตรงหน้าก็มีมากล้นจนเขาไม่อาจจะปล่อยเธอไปได้ อัคนียอมรับความรู้สึกนี้ของตนโดยไม่อาจจะปฏิเสธได้อีกต่อไป และเขาก็จะต้องแสดงให้บารนีเห็นว่าเธอเป็นของเขาคนเดียว...

ร่างแกร่งขยับช้าๆ ทั้งจูบไซ้ทรวงสาวทั้งสองข้างดูดกลืนยอดอกสาวหยอกเย้าให้เธอหลงลืมความเจ็บปวดที่ยังคงเกิดขึ้นกับกายเล็กแสนคับแคบ ไม่นานเรือนกายอรชรก็ส่ายพลิ้วไปตามจังหวะที่เขานำพาเสียงหวานครางกระเส่าผสานกับเสียงครางหนักๆ ของเขาก่อนที่อัคนีจะขยับกายแกร่งเร็วรี่เข้าโรมรันเร่าร้อนจนในที่สุดก็พาเธอไปเยือนวิมานสวาทด้วยความสุขอิ่มเอมใจ

บารนีหน้างอง้ำรู้สึกฉุนเฉียว อับอาย เสียใจ และหมดหวังในเวลาเดียวกัน เมื่อทุกอย่างที่ตั้งใจพังครืนอีกทั้งเธอยังต้องมาเสียท่าให้อัคนีอีกครั้งโดยที่เธอเองยินยอมพร้อมใจไปกับเขาเสียด้วย และตอนนี้อัคนีก็ยังบังคับให้เธออยู่กับเขาในห้องห้ามออกไปจนกว่าเขาจะอนุญาตหรือต้องมีเขาไปด้วยและหากเธอออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาต โรเบิร์ตและคนอื่นๆ ในบ้านจะถูกไล่ออกแล้วก็ยึดโทรศัพท์มือถือและหนังสือเดินทางของเธอไว้ด้วย...

คนบ้าอำนาจเอาชีวิตคนอื่นมาต่อรองกับเธอ และเธอเองก็ทนให้ใครมาเดือดร้อนเพราะตัวเองไม่ได้ด้วย

“คนบ้า คนเห็นแก่ตัว คนใจร้าย... เขาคงไม่หย่าให้เราง่ายๆ แน่นอนเลยบีเอ๋ย เธอคิดผิดแล้วที่มาที่นี่...” บารนีเดินออกมานั่งที่เก้าอี้ชมวิวริมระเบียงกว้างซึ่งมองเห็นสวนดอกไม้งามอยู่เบื้องล่างแต่เธอไม่ได้รู้สึกสดใสหรืออยากจะชื่นชมความงดงามของทิวทัศน์รอบกายเลยแม้แต่นิดเดียว หญิงสาวก้มหน้ากุมขมับบางอย่างหมดสิ้นหนทางไปสู่อิสระที่วาดหวังไว้ ซ้ำยังมีความสัมพันธ์ที่จะก่อให้เกิดความยุ่งยากตามมาอย่างเร่าร้อนเสียด้วยนี่สิ มันน่าละอายเหลือเกิน

แต่เอ๊ะเมื่อคืนเธอไม่ได้ฝันร้ายหรือฝันซ้ำๆ อย่างที่เคยเป็นมาเธอหลับสนิทมากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนนี่นา...

แหม ก็คงหลับสนิทหรอกนะ ก็เขา... ทั้งคืนขนาดนั้น... บารนีหน้าแดงเมื่อความคิดตอบโต้กันเองอยู่ในใจ...

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาพร้อมด้วยร่างสูงใหญ่ที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กพันกายเดินออกมาด้วยใบหน้าชื่นมื่นทำให้บารนีปรายตามองด้วยความหมั่นไส้และเจ็บใจ แต่ดูเหมือนอัคนีไม่ใส่ใจท่าทางของเธอพลางผิวปากด้วยเป็นเพลงรักโรแมนติกเสียด้วย บารนีค้อนลมค้อนแล้งหน้าคว่ำพลางกระชับเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาที่จำต้องใส่ปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าไว้เมื่อรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความจริงแล้วเธอสะบัดร้อนสะบัดหนาวตั้งแต่รู้สึกตัวตื่นแล้วล่ะ...

“เป็นอะไร...”

“อุ๊ย...” บารนีแทบผวาตกเก้าอี้นั่งเล่นเมื่อจู่ๆ เขาก็มายืนตรงหน้าเธอพร้อมกับมองมาด้วยสายตาแปลกๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยจะปลอดภัยเลยสักนิด

“ขวัญอ่อนจริงนะ”

เขายังคงพูดกระแทกแดกดันจนบารนีไม่อยากจะคุยกับเขา อัคนีเป็นคนรูปร่างหน้าตาที่เรียกว่าหล่อราวเทพบุตรแต่ปากกับนิสัยนี่สิ แตกต่างจากหน้าตามากมาย

เมื่อเห็นเธอเงียบแล้วยังเมินหน้าหนีเหมือนรังเกียจก็ทำให้อัคนีรู้สึกฉุนกึก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเมินหน้าหนีเขาอย่างรังเกียจเหมือนที่บารนีทำ

เธอเป็นใครกันถึงได้มาทำท่าแบบนี้ใส่เขา...

เธอก็เป็นเมียของนายไง ไอ้ซื่อบื้อ... เขาร้องถามตัวเองอย่างฉุนเฉียวแล้วก็มีเสียงของเขาอีกนั่นล่ะตอกกลับมาจนหน้าหงาย...

“คุณจะหย่าให้ฉันได้รึยัง...” บารนีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ก็บอกแล้วไงให้ฉันใช้สิทธิ์สามีของเธอให้คุ้มเสียก่อน”

“เมื่อวานจนถึงเมื่อคืนทั้งคืนยังไม่พอรึไง คนบ้า...” บารนีลุกขึ้นเผชิญหน้ากับเขาด้วยความโกรธจัด ใบหน้าหวานใสแดงก่ำริมฝีปากบางสั่นระริกอย่างไม่อาจจะควบคุมได้ นี่เธอทำกรรมอะไรไว้นักหนานะถึงได้มาเจอคนอย่างอัคนี ผู้ชายใจร้ายคนนี้