LOGINก่อนถึงวันแต่งงานไม่กี่วัน ลอร่าออกไปฉลองปาร์ตี้สละโสดกับน้องสาวและเพื่อนสนิทไม่กี่คนพวกเธอหัวเราะอย่างสนุกสนาน ทั้งดื่มและเต้นจนกระทั่งภาพตัดไป จนในที่สุดเธอก็ได้สติ ศีรษะของเธอปวดตุบ เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพักของโรงแรมข้างผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ความตื่นตระหนกถาโถมเข้าใส่ เธอรีบคว้าข้าวของของตัวเอง แล้วหนีออกมาชนิดไม่เหลียวหลัง แต่พอเธอถึงบ้าน พ่อของเธอก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเรียบร้อยแล้ว งานแต่งงานถูกยกเลิก และลอร่าก็ถูกไล่ออกจากบ้าน นับจากวินาทีนั้น ชีวิตของเธอพลิกฝันไปในแบบที่เธอไม่เคยจินตนาการมาก่อน
View MoreChloe was having a rough morning. She could feel it in her bones and the jiggles around those bones when she woke up. She knew, just knew, she had gained more weight. Not that she was fat, more around average-sized, but she adored cheesecake whenever possible. She thought about the three slices she had the night before as she examined her five feet, six inches figure in the full-length mirror that morning. She had twisted and turned in her comfy tank and matching pajama bottoms and her comfortable sleep bra, of course.
Chloe always wore a sleep bra as she thought they made her boobs stay up. She vividly recalled her grandmother telling her when she was six, "your boobs are the first to go. Bam! Straight to the floor, they'll be. Darn right, damn gravity!"
Her grandmother was the wisest person Chloe had ever met to date. She held onto those little gems of wisdom so she would do whatever she could to fight gravity.
She figured she was doing an okay job as her 34C boobs weren't much to complain about; they were the perfect size for her and fit nicely on her hourglass frame, she thought. Though her sides were looking a little meatier and her belly wasn't relatively as flat as she'd like, she was pushing 30. She looked pretty good even if she did occasionally indulge in three or more slices of cheesecake in one sitting.
She was married and had been for ten years. She wasn't trying to turn heads. She can damn well eat three slices if she so pleased, thank you very much! At least that was her line of thinking on the matter.
After she finished thoroughly examining every additional inch of herself in the mirror, she looked herself in her blue eyes reflecting back or tried to, but she had some blonde bedhead in the way. She puffed at a strand of disarray hair, and it fell back in place. She puffed at it again a few times until it finally freed her heart-shaped face so she could have her morning heart to heart with herself. She again looked into her eyes and said, "you are not fat. You are beautiful, and you will leave this room loving every inch of yourself."
There, she thought, that should do it. But she better double-check the scale because, unlike her, it never lied.
Two pounds, the scale told Chloe she had gained. Two pounds and she was now 141 pounds on her 5'6 frame creeping closer to the overweight side of the scale. She did not want to be there.
Chloe swam weekly and usually swam three miles in a go, which was a pretty good workout, but she needed to stop eating three slices of cheesecake in one night. Just ten more pounds and she would reach the dark side.
Enough already, she told herself. She stepped off the scale and jumped in the shower.
Chloe got dressed and headed out. Her first stop was McDonald's. Since she was trying to watch her weight, she ordered a diet coke with her McGriddle sandwich. She had lots to do today, so she needed to stay focused. She had to pick up a birthday present for her Crafty Thirty's group member Donna. The group had decided to throw Donna a crafty birthday party on Saturday, and it was Friday.
Chloe, of course, waited until the last minute to pick up a gift. She had to go to the super craft store Fantastic Fabrics to pick up the gift. The store was near work, so at lunch break it was. While she is there, she can pick up some stuff for herself. She needed extra hot glue sticks; one can never have enough hot glue sticks, fabric markers, and fake jewels. The group was going to bedazzle the shit out of something or another at the next meeting. But before all of that, Chloe needed to make it through half a day of work.
“ท่านคะ...” สายตาของลอร่าก้มลงมองพื้นทันทีที่เห็นเขาความทรงจำจากเมื่อคืนก่อนหลั่งไหลเข้ามา คลื่นแห่งความอับอายที่แผดเผาถาโถมใส่เธอ เธอทำแบบนั้นไปได้ยังไง? โหยหาการสัมผัสของเขามากขนาดนั้น และยังพ่ายแพ้ให้กับความสุขสมที่เขามอบให้เธออย่างหมดท่าอีก“ผมถามคุณ” แอชเชอร์ย้ำ เสียงของเขาต่ำ “คุณมาทำอะไรที่นี่? และใครบอกว่าคุณได้รับอนุญาตให้เดินเตร่ไปมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม?”“ฉันขอโทษค่ะท่าน... ฉันพยายามโทรหาท่านแล้ว แต่ท่านไม่รับสาย” เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อรองเท้าขัดเงาของเขาก้าวเข้ามาใกล้ “คือว่า... ฉันถูกขอให้มา…”เสียงหอบด้วยความตกใจเล็ดลอดออกมาเมื่อมือของแอชเชอร์ยื่นไปจับเอวของเธอไว้ นิ้วหัวแม่มือของเขาเริ่มลากบนสะโพกของเธอเป็นวงกลมช้า ๆ อย่างเร้าอารมณ์ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปตามแผ่นหลังของเธอตามเนื้อผ้าของชุดที่เธอสวมอยู่ สัมผัสถึงรูปทรงอันบอบบางของกระดูกสันหลังของเธอ“คนโง่ที่ไหนที่กล้าสั่งภรรยาผม?” เสียงของเขาอ่อนลงแล้ว กลายเป็นเสียงครางอันตรายในขณะที่เขาโหยหาเธอ เธอก็มาหาเขาพอดี เขามึนเมาในกลิ่นของเธอทันที กลิ่นหอมชวนเสพติดซึ่งกลายเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขาไปแล้วสีหน้
อาริอาน่ายืนอยู่ต่อหน้าแอชเชอร์ด้วยความตกใจเพราะคาดไม่ถึง เธอรู้สึกเจ็บปวดที่น้องชายของเธอเก็บงำเรื่องสำคัญจากเธอ แอชเชอร์จะแต่งงานโดยไม่บอกเธอได้ยังไง?“พี่มาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?” แอชเชอร์ถาม พยายามซ่อนความประหลาดใจของเขาเอาไว้“ตอบคำถามของฉันก่อน นายจะแต่งงานกับใคร เมื่อไหร่? ฉันไม่สำคัญสำหรับนายเลยเหรอ นายถึงไม่อยากแบ่งปันแผนงานแต่งงานของนายกับฉันบ้าง?” เสียงของอาริอาน่าดังขึ้นด้วยอารมณ์“นั่งลงก่อน” แอชเชอร์เดินผ่านอาริอาน่าไปและนั่งลงอย่างสบาย ๆ บนเก้าอี้ตัวใหญ่ของเขาสิ่งนี้ทำให้อาริอาน่าผิดหวังหนักขึ้นไปอีก เธอรู้สึกเหมือนถูกน้องชายไล่และเมินใส่ ท่าทีของแอชเชอร์ไม่แยแสต่อเธอมากเกินไปอาริอาน่าเดินก้าวยาว ๆ ไปดึงเก้าอี้ขึ้นมานั่งเผชิญหน้ากับเขา ก่อนจ้องมองน้องชายของเธอด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อ“ทำไมนายไม่บอกฉันว่านายกำลังจะแต่งงาน?!” อาริอาน่าเรียกร้องคำตอบจากน้องชายของเธออีกครั้ง“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากบอกพี่ แต่ผมเพิ่งวางแผนงานแต่งงานนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนเอง ผมตั้งใจจะบอกพี่หลังจากเตรียมการเสร็จสมบูรณ์ แต่พี่ก็มาที่นี่ก่อนซะแล้ว พี่มาทำอะไรที่ห้องทำงานผมแต่เช้าแบบนี้?”
“ลุกขึ้น” แอชเชอร์สั่งด้วยเสียงต่ำแอชเชอร์จับมือของลอร่าเบา ๆ และพาเธอไปที่เตียง ผิวของลอร่าเย็นเฉียบและมีเหงื่อออก แอชเชอร์ยิ้มจาง ๆ เขารู้ว่าลอร่าประหม่ามากแค่ไหนลอร่าต้องการการนำทางจากเขา เมื่อนึกถึงวลีนั้น แอชเชอร์ก็ยกยิ้มประกายอบอุ่นแผ่ออกมาจากรอยยิ้มนั้นเป็นสิ่งที่ลอร่าไม่เคยเห็นมาก่อนและทำให้เธอตกตะลึง‘แอชเชอร์... กำลังยิ้ม....’ ลอร่าจ้องมองใบหน้าของชายตรงหน้าเธอตาไม่กะพริบ ความเป็นผู้ใหญ่ที่แผ่ออกมาจากสามีของเธอทำให้หัวใจของลอร่าเต้นรัวแอชเชอร์เริ่มประสานริมฝีปากเข้าหาเธอ ความอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิดของเขาขับไล่ความตึงเครียดและความประหม่าที่ลอร่ารู้สึกออกไปลอร่าทำตามการเคลื่อนไหวของริมฝีปากของแอชเชอร์อย่างเงอะงะ นี่เป็นการจูบแรกของลอร่าในขณะที่เธอมีสติครบถ้วนด้วยการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้า ราวกับไม่ต้องการให้ผิวอันเรียบเนียนและอ่อนนุ่มของภรรยามัวหมอง แอชเชอร์ปลดสายของชุดบนไหล่ของเธอลง ลอร่าปล่อยริมฝีปากของพวกเขาเมื่อเธอรู้สึกถึงลมจากเครื่องปรับอากาศที่สัมผัสผิวส่วนบนของเธอ“ท่านคะ...” ลอร่ากลัว แต่สายตาที่ลุ่มลึกและมืดมิดคู่นั้นดูเหมือนจะผูกมัดเธอไว้ เธอทำได้เพียง
“ขึ้นรถเดี๋ยวนี้ คุณลอร่า วิลสัน คุณคงไม่อยากทำให้การประชุมสำคัญหลังจากนี้ต้องวุ่นวายใช่ไหม?” แอชเชอร์จะไม่ยอมให้ภรรยาของเขาพูดคุยกับอดีตคู่หมั้นของเธอตามลำพังแน่“ได้โปรดครับ ขอเวลาแค่ครู่เดียว” โนอาห์มองแอชเชอร์อย่างอ้อนวอนในขณะเดียวกัน นอร่าก็วิ่งมาจากอีกทางหนึ่ง เธอยกชุดเจ้าสาวของเธอเพื่อเข้าใกล้พวกเขา “โนอาห์! ทำไมคุณถึงทิ้งฉันล่ะ?”สายตาของนอร่าจับจ้องไปที่มือของโนอาห์ ซึ่งวางอยู่บนข้อมือของลอร่า นอร่าอยากจะตบลอร่าอย่างที่สุดที่กล้ามาแตะต้องสามีของเธอ แม้ว่ามันจะชัดเจนมากว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะตรงกันข้ามกันก็ตามนอร่าทำได้เพียงระงับอารมณ์ของเธอไว้เพราะมีคนอยู่รอบ ๆ มากมาย เธอจะตอบโต้ลอร่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นลอร่ารีบดึงมือของเธอออกจากการเกาะกุมของโนอาห์ทันที หลังจากรู้ได้ว่านอร่ากำลังจ้องมองไปที่มือของเธอ เธอรีบขึ้นรถไปโดยไม่หันมามองอดีตคู่หมั้นหรือน้องสาวต่างมารดาของเธออีกวันนี้ลอร่าทำมามากพอแล้วด้วยการแสดงความยินดีกับพวกเขา เธอไม่จำเป็นต้องทำตัวราวกับว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกัน ตามที่ไซม่อนขอให้เธอทำลอร่าไม่ได้อะไรกับพวกเขาอีกต่อไปแล้วขณะที่รถเริ่มเค
ตุบ!ศีรษะของลอร่าชนเข้ากับฝ่ามือของแอชเชอร์พอดี ฝ่ามือซึ่งเขาได้ยกขึ้นมาตามสัญชาตญาณเมื่อเธอตัวงอและหน้าผากของเธอก้มลงจนเกือบจะกระแทกกับขอบโต๊ะ ความเจ็บปวดในท้องของเธอแปรเปลี่ยนเป็นอาการตะคริวรุนแรงจนปวดแล่นไล่ลงไปทั่วช่วงล่างแอชเชอร์รีบเดินข้ามไปหาและช่วยพาลอร่าไปนั่งบนโซฟา เธอไม่ได้สังเกตเห็นแ
“ออกไป” แอชเชอร์สั่งให้ลอร่าออกไปเดี๋ยวนั้น ก่อนที่โทสะของเขาจะทำให้หลุดพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องเสียใจภายหลังเขาจะไม่โกรธได้ยังไง? ลอร่ากำลังวางแผนที่จะแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นอย่างสบายใจทั้งที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่แบบนั้น!แอชเชอร์ปฏิเสธการตัดสินใจของลอร่าอย่างสิ้นเชิง แต่เขาไม่สามารถโพล่งออกมา
ธีโอตกตะลึงกับคำพูดของเจ้านาย “เดี๋ยวนะครับท่าน ท่านหมายความว่าผู้หญิงที่ท่านกำลังตามหาคือ ลอร่า วิลสันงั้นเหรอครับ?”“เธอรู้ว่าตัวเองกำลังอุ้มท้องลูกของฉัน แต่กลับไม่ยัดเยียดความรับผิดชอบให้ฉันงั้นเหรอ? น่าสนใจดีนี่... เธอจะทำยังไงต่อไปเหรอ ลอร่า?” แอชเชอร์พึมพำ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
“ประมาณสามสัปดาห์ก่อนค่ะ ฉันจำวันที่แน่นอนไม่ได้” คำพูดของนอร่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้นรบกวนจิตใจแอชเชอร์ ทำให้เขาไม่สามารถจดจ่อกับกองเอกสารบนโต๊ะทำงานได้ลอร่าอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งในห้องพักที่โรงแรมสตาร์เมื่อประมาณสามสัปดาห์ที่แล้ว ทว่าผู้หญิงคนนั้นบอกกับเขาว่าเธอถูกข่มขืนโดยชายแปลกหน้าและถูกไล่





