Se connecterไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
ไรอันยิ่งฟังยิ่งเดือดดาล ราวกับไฟที่ถูกโหมกระพือด้วยเชื้อเพลิงไม่สิ้นสุด พยายามกดโทสะที่ใกล้ประทุมรอมร่อเอาไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา แต่ดูเหมือนมันจะ…ไม่สำเร็จ “อ๊ะ อื๊ออ!” เพียงพริบตาเดียวร่างบางก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนแข็งแกร่ง แรงดึงนั้นทำให้มีญ่าเซถลาไปชนอกแกร่งเต็มๆ มือหนากดล็อกเอวบางไว้แน่นจนแทบขยั
ร่างบางค่อยๆ ย่องเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อเตรียมหนี แต่แล้วก็ต้องชะงักลงไปเมื่อเห็นไรอันยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอกพอดี หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง เริ่มมองหาทางอื่นที่พอหนีได้จนไปเจอประตูบานหนึ่ง เธอไม่รอช้าเดินตรงไปยังประตูบานนั้นทันที “จะไปไหน” เฮือก… เธอสะดุ้งอย่างตกใจและหยุดนิ่งอัตโ
“มีญ่าขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ” เธอลุกออกจากตักของหมอรวิกร พลางจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องนี้โดยทันที สายตามองไปรอบๆ อย่างระแวงกลัวว่าคนอื่นจะสงสัย เธอยกมือปัดผมทัดหูด้วยใบหน้าร้อนผ่าว โชคดีที่ไม่มีใคร… เธอลอบพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก ถึงกระนั้นสัมผัสของหมอร
“แค่กๆ” ไรอันรินน้ำให้มีญ่าเมื่อเห็นสำลักข้าวต้ม “ขอบคุณค่ะ” “ค่อยๆ กิน ไม่มีใครแย่ง” เธอไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้ารับเบาๆ แล้วก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มกินต่อจนอิ่ม ส่วนข้าวต้มยังคงเหลือเกือบเต็มถ้วย “อิ่มแล้วค่ะ” “ทำไมกินน้อยจัง” “มีญ่ากินได้แค่นี้” “อืม กินยาสิ” เธอหยิบยาที่เขาเตรียมไว้ให้มาป