로그인“สบายจริงแม่คุณ! ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นเมียฉันต้องทำงานทุกอย่าง” เขาเดินมากระชากเธอลากลงจากเตียง ไม่สนใจว่าวันนี้เธอทานอะไรรึยัง “โอ๊ย! ดาเจ็บนะคะคุณรชฏ” “อย่ามาสำออย! เนี่ยมันเวลาไหนแล้ว เธอควรจะไปช่วยเด็กรับใช้ทำงานไม่ใช่มานอนสบายเป็นคุณนายบนห้อง” “ดาขอโทษค่ะ เดี๋ยวดาจะไปช่วยสาวใช้ทำงานค่ะ” ดีที่ก่อนหน้านี้ได้กินยาเลยทำให้อาการปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้ดีขึ้น “ดี! และพรุ่งนี้อย่าให้ฉันรู้ก็แล้วกันว่านอนเป็นคุณนายสบายอยู่บนห้อง ต่อไปนี้เสื้อผ้าของฉัน ของใช้ส่วนตัวทุกอย่างของฉัน เธอต้องเป็นคนซัก ห้องนี้เธอก็ต้องทำความสะอาด ห้ามให้สาวใช้มาทำ ถ้าฉันรู้ว่าให้คนอื่นมาทำได้เห็นดีกันแน่ อ้อ...ทำความสะอาดห้องนี้เสร็จก็ช่วยเด็กรับใช้ทำความสะอาดบ้านด้วย และกับข้าวเธอก็ต้องทำด้วย เอ๊ะ! ว่าแต่คุณหนูอย่างเธอทำเป็นใช่ไหมเรื่องพวกนี้” แล้วเขาก็ย้อนถามพร้อมปล่อยมือที่จับข้อมือเล็กดึงกระชากลงจากเตียง
더 보기“เอาไปเถอะ ใช่ว่าจะมีแค่หล่อนคนเดียวสักหน่อย” อือ! แล้วฟอยก็ไหวไหล่หมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปปล่อยให้ครามอยู่คนเดียวลำพังในห้องทำงาน “ลูกงั้นเหรอ ฉันจะเป็นพ่อคนงั้นเหรอ พระเจ้า! ให้ตายสิ”เขาพึมพำกับตนเองเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงรูหูก็ว่าได้ตอนนี้ แต่พอคิดถึงความเป็นจริงคือตนทิ้งแม่ของลูกมา แล้วจะทำยังไงดีล่ะ และจากมาไม่ดีด้วย “ให้ตายสิวะ ทำไงดีไอ้คราม” เขาบ่นพึมพำกับตนเอง ยกมือนวดคลึงขมับไปมาอย่างใช้ความคิด โครีนกับบอนเนอร์มองลูกชายของตนเองที่กลับมาจากบริษัทด้วยสีหน้าเป็นกังวล โครีนก็อดเป็นห่วงลูกชายไม่ได้ แม้
ประเทศไทย พอปลายสายตัดสาย เดชก็พยายามจะติดต่อกลับ แต่ก็ติดต่อไม่ได้แล้ว ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น ที่ฝรั่งเศสเพิ่งจะเที่ยง ตอนนี้เดชประมวลทุกอย่างก็เข้าใจแล้วว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะอะไร ครามเข้าใจผิดคิดว่าตนเองเป็นต้นเหตุทำให้เมฆตัดสินใจคิดสั้น ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่เกี่ยวกับตนด้วยซ้ำ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูห้องนอนดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องเปิดผลักเข้ามา “พ่อคะ?” “ว่าไงลูก?” “กินข้าวเย็นกันค่ะ พรีมกับพี่น้อยทำอาหารเสร็จแล้วค่ะ” เธอขึ้นมาตามท่านไปทานมื้อเย็น
“ช่างเถอะค่ะพ่อ ตอนนี้พรีมไม่อยากได้ยินชื่อของเขาอีกแล้ว พรีมจะพยายามเข้มแข็งเพื่อตัวพรีมและลูกและพ่อนะคะ พรีมพอแล้วกับความอ่อนแอที่เป็นอยู่ตอนนี้” เธอบอกท่านด้วยน้ำเสียงเข้มแข็งและจริงจัง “งั้นพ่อไปโรงงานก่อนนะ มีอะไรโทรหาพ่อนะ หรือถ้าเกิดอะไรขึ้นให้น้อยรีบโทรบอกพ่อนะลูก” เขาผละจากลูกสาวแล้วยกมือเหี่ยวย่นขึ้นปาดป้ายเช็ดน้ำตาให้ลูกสาว “ค่ะพ่อ พรีมไม่เป็นไร พรีมไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวสักหน่อย พรีมอยู่กับลูกและมีพี่น้อยด้วย” “อืม...งั้นพ่อไปนะลูก ตอนเย็นเจอกัน” “ค่ะ พ่อ” เธอยิ้มให้พ่อ แม้ตาจะเศร้า แต่เธอก็ยิ้มออกมาจากใจจริง เมื่อพ่อลุกจากโซฟาที่นั่งออกไปแล้ว เธอก็ลุกขึ้นจากโซฟาไปยังห้องครัวเพื่อไปหยิบตะกร้าสานกับกรรไกรตัดดอกไม้ที่ใช้ประจ
เวลาเดียวกันนั้น ขณะที่พรีมรู้ว่าเขาจากไปแล้ว เขาก็นั่งจิบไวน์อยู่บนเครื่องบิน กำลังบินกลับฝรั่งเศสด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “อารมณ์ดีจังนะดักซ์” ฟอยอดพูดอย่างหมั่นไส้เพื่อนไม่ได้ หึหึ “แล้วนายจะให้ฉันเสียใจร้องไห้เหรอที่ทิ้งเด็กนั่นมาแบบนี้” “แน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” “ไม่มีอะไรที่คนอย่างฉันทำแล้วจะเสียใจทีหลัง และเด็กนั่นก็ผิดเองที่เกิดมาเป็นลูกของนายเดช สะใจนัก”“ถ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วความแค้นในใจจะจบลง ฉันก็ยินดีด้วย ยังไงซะ นายก็เพื่อนฉันดักซ์” ฟอยเอ่ยแล้วหยิบแก้วไวน์ของตนเองขึ้นจิบดื่ม&nb