เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]

วินเชนต์ รอยัล คลับ (Vincent Royal Club)

เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ภายในห้องรับรอง VVIP โต๊ะยาวกลางห้องเต็มไปด้วยเหล้าราคาแพงและซิการ์ชั้นดี

“เอ้า ชนแก้วให้ไอ้วินหน่อย กลับมาทั้งที พวกกูยังไม่ได้แสดงความยินดีอย่างเป็นทางการเลยนะ”

สิ้นเสียงนั้น แก้วคริสตัลหลายใบก็ถูกยกขึ้นพร้อมกัน

วินเชนต์ วาเลนติ เอนกายพิงโซฟาหนังสีดำ กระดกวิสกี้เข้มลงคออย่างไม่ทุกข์ร้อน ราวกับเจ้าของความสำเร็จในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ตัวเขาเอง

“เงินก็มี ธุรกิจก็ปังไม่หยุด แต่กูสงสัยอยู่อย่างเดียว...” เรย์ยกแก้วขึ้นจิบ พลางมองวินเชนต์ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

“อะไร”

“มึงไม่เคยสนใจผู้หญิงเลยสักคน นี่นกไม่ขึ้นหรือเปล่าวะ ฮ่า ฮ่า “

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะทันที

วินเชนต์เพียงปรายตามองคนพูด ก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ

“เสือก”

คำตอบสั้น ๆ ทำเอาเสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม

ไวท์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนโน้มตัวเข้ามา

“วันนี้กูมีเด็กใหม่... น้องนักศึกษาเอ๊าะ ๆ เลยเว้ย รับรองว่าเด็ดแน่นอน”

ไวท์ส่งสายตาให้วินเชนต์อย่างมีเลศนัย คล้ายกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง

“เอาน่า คืนนี้ลองเปิดใจดูสักครั้งไหม” เรย์เอ่ยแซวต่อ

“หรือมึงจะครองตัวเป็นพระไปตลอดชีวิตวะ”

“ใช่ กูสงสารน้องชายมึงว่ะ ทำงานหนักกว่าตัวเจ้าของอีก อย่าให้มันต้องอดทนอยู่ฝ่ายเดียวสิวะ”

“พวกมึงเลิกเสือกเรื่องชีวิตกูได้ยัง”

“ไม่ได้ กูเป็นห่วง”

“ห่วงเหี้ยอะไร”

“ห่วงว่าตระกูลวาเลนติจะไม่มีทายาท”

“ถ้ากูตายเมื่อไหร่ กูยกสมบัติให้หมาจรจัดก็ได้”

“เห็นไหม กูบอกแล้วว่ามันไม่ปกติ”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“กูว่าเด็กคนนี้น่าจะถูกใจมึงนะ บริสุทธิ์ ใส ๆ ไม่ใช่สายเกาะผู้ชายรวยเหมือนที่เคยเจอนะ”

วินเชนต์ยังคงหมุนแก้วเหล้าในมืออย่างเฉยชา ราวกับบทสนทนาทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเองแม้แต่น้อย

“ใครจะเอาก็เอาไป” เขาตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า

“แต่อย่ายัดเยียดใครให้กู”

ไวท์หัวเราะในลำคอ ก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลางแลกสายตากับคนอื่น ๆ อย่างรู้กัน

ไม่นาน… เด็กสาวที่ไวท์เตรียมไว้ก็มาถึง

สาวสวยทั้งสี่คนในชุดนุ่งน้อยห่มน้อย สามคนแรกที่เดินนำหน้า ทำท่าดี้ด้าราวกับมากประสบการณ์รีบไปนั่งประกบ เพื่อนหนุ่มของวินเชนต์ เหลือเพียงเธอ…

‘ ลูกพีช ’ ที่ยืนเก้ๆกังๆ ราวกับลูกกวางน้อยที่หลงเข้ามาในถ้ำเสือ สองมือดึงชายกระโปรงสีดำตัวสั้นลง เพราะความเขินอาย ตาสวยมองไปรอบๆ

“ อ้าวน้อง!! ยืนทำไมครับ.. เห็นไหมว่าเพื่อนพี่นั่งว่างอยู่ ”

ไวท์แทรกขึ้นทันที พลางบุ้ยปากไปยังวินเชนต์ที่ยังคงนั่งก้มหน้าก้มตา ลูกพีชสูดหายใจลึก ขาเรียวเล็กก้าวเดินเข้าไปช้า ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆร่างสูงใหญ่ ที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา

กลิ่นน้ำหอมและแรงกดดันจากตัวตนของอีกฝ่ายทำให้เธอเกร็งไปทั้งร่าง

หญิงสาวแอบเหลือบมองผู้หญิงคนอื่น ๆ ภายในห้องอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพบว่าพวกเธอกำลังรินเหล้า คอยเอาอกเอาใจ และปรนนิบัติแขกที่นั่งอยู่ข้างกายอย่างคล่องแคล่ว

ลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่น พลางรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจทำตามบ้าง

เธอเอื้อมมือไปหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะ แล้วค่อย ๆ รินของเหลวสีอำพันลงในแก้วคริสตัลที่อยู่ในมือของวินเชนต์

มือเล็กสั่นไหวจนแทบควบคุมแรงไม่ได้ เผยให้เห็นความตื่นประหม่าที่ปิดซ่อนไว้ไม่มิด

“ ฉันไม่ได้สั่ง ”

เสียงทุ้มหลุดออกมาทำลูกพีชชะงักกึก! ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลา จะค่อยๆเบือนหน้ามองหน้าเธอ

ตาคมหรี่มองสาวน้อยตรงหน้า ใบหน้าซีดเซียวราวกับตื่นกลัว ยิ่งเห็นมือที่สั่นเทาขณะถือขวดเหล้าในมือ วินเชนต์ ก็นึกขำขึ้นมาเล็กน้อย

‘ หึ.. อ่อนต่อโลกสิ้นดี ’

ส่วนลูกพีช... เธอแทบจะกลั้นหายใจเมื่อต้องสบกับสายตาที่คมกริบคู่นั้น มันเป็นสายที่ยากเกินที่จะคาดเดา

‘ ที่นี่มันไม่เหมาะกับเราเลยจริงๆ… เราไม่ควรมาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ‘

ใช่.. ที่นี่มันไม่เหมาะกับเด็กสาวอย่างเธอ แต่สำหรับคนจนๆแบบเธอ มันก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะเธอยังมีแม่ที่ยังนอนรอการรักษา

“ บื้ออะไร รินต่อสิ ”

เสียงทุ้มเอ่ยสั่งอย่างเผด็จการตามสัญญาณของมาเฟีย ก่อนที่เขาจะเลื่อนแก้วเหล้าไปข้างหน้าเธอเล็กน้อย

“ อ๋อค่ะ ”

ลูกพีชตอบรับเสียงสั่น ก่อนจะรีบรินเหล้าลงในแก้วอีกครั้ง เธอพยายามบังคับมือไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ แต่ทว่า... กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายข้างกายที่ลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับสายตาที่จ้องมองเธอไม่กระพริบนั้น ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ จนเกือบจะทำขวดเหล้าหลุดมือ

“ โหหห.. น้อง พี่จ้างมาแพงนะครับ! จะมาแค่รินเหล้าธรรมดาๆแค่นี้หรือไง.. ดูตัวอย่างจากเพื่อนๆน้องบ้างสิ ”

เสียงของไวท์แทรกขึ้นมาดื้อๆ ทำเอาลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองกลุ่มเพื่อนที่มาพร้อมกับเธอ

คนนึงนั่งบนตักจนแทบจะสิงร่าง เต้าอวบกระเพื่อมสูสีใบหน้ามาเฟียจนเธอแอบขนลุก ส่วนอีกคนก็แทบจะป้อนเหล้าด้วยปาก

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองภาพตรงหน้า

"ดูแลแขก" ที่พวกเขาพูดถึง...ต้องทำตัวแนบชิดถึงขนาดนี้เลยหรอ แต่เพื่อแม่…