BAD STORIES พิษรักมาเฟีย | NC20+ |

สนามบินเท้าเล็กก้าวขายาวสาวเท้าไปยังด้านหน้าของสนามบิน ก้มใบหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือขณะที่กำลังกดส่งข้อความหาใครบางคนด้วยใบหน้าบึ้ง"หึ้ย! ยัยบัวอย่าให้เจอหน้านะจะจับมาตีก้นแดงเลย อะไรกันไม่กี่วันก่อนเพิ่งเปิดตัวว่าคบกันมาวันนี้ก็มาหมั้นสายฟ้าฟาดแล้ว นี่ใจคอจะไม่บอกกล่าวอะไรเพื่อนสนิทอย่างฉันเลยหรือไง"นิ้วเรียวชี้หน้าจอที่ปรากฏรูปโพรไฟล์ของเพื่อนสนิทยิ้มส่งให้กล้อง ข้อความที่ส่งมาล่าคือจะให้คนมารอรับที่สนามบินพามาส่งถึงงานหมั้นหมายนาเดียผ่อนลมหายใจหนักผ่านริมฝีปากอวบอิ่ม กวาดสายตามองหาคนที่เพื่อนสนิทพูดถึงก่อนสายตาจะสบเข้ากับร่างสูงของผู้ช่วยของคุณหมอหนุ่มกำลังเดินมาทางเธอ เขายกโทรศัพท์แนบใบหูปรายตามองเธอเล็กน้อยเหมือนกำลังคุยธุระอยู่ เธอจึงยิ้มหวานบนใบหน้าโบกมือทักทายแทนการกล่าวคำพูด"ครับ เจอแล้วครับงั้นผมวางนะครับ"เซนลดมือลงกดตัดสายปลายสายก่อนจะเงยใบหน้านิ่งขึ้นมองหญิงสาวด้านหน้าอีกครั้ง มือหนาผายมือเชิญให้เธอเดินนำไปยังรถยุโรปคันหรูที่จอดรออยู่โดยที่ไม่ได้เอ่ยทักทายเธอหรือกล่าวอะไรออกมาใบหน้าหวานยิ้มเจื่อนลดมือบางลงเกาศีรษะแก้เก้อ เดินนำไปตามคำเชื้อเชิญ ตามหลังมาด้วยผู้ช่วย

พิธีการดำเนินไปอย่างช้าๆ ตามเนื้องาน แต่ฉันไม่ได้ให้ความสนใจกับงานมากเท่ากับการลอบมองใบหน้าคมคายของคาเรนมากหรอก เขาดูเย็นชามากกว่าตอนที่ยังเป็นไอดอลซะอีก ดวงตาคมเรียวนั่นไม่บอกอารมณ์ความรู้สึกอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ยิ่งอยู่ในชุดเสื้อสูทสีดำทำให้ดูเข้มขรึม กับมีคนล้อมหน้าหลังเหมือนพวกมาเฟียเขายิ่งแตกต่างจนยากจะคาดเดาอะไรได้คาเรนตวัดสายตาจ้องมองมายังฉันที่กำลังสำรวจใบหน้าคมคายอยู่ ทำให้ฉันเกิดอาการเลิกลักรีบหันหน้าหลบสายตา แต่ยังรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่ส่งผ่านมาจนขนแขนลุกชันตั้งฉากกับพื้นโลก"เดีย นี่คุณคาเรนเป็นเพื่อนของเฮียลีโอและเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกัน"ยัยบัวแนะนำฉันให้กับคาเรนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างคุณหมอหลังจากพิธีการเสร็จสิ้นแล้ว เขาปรายหางตามองมาทางฉันเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทางอย่างไม่สนใจ"นาเดียค่ะ""..."ฉันยื่นมือน้อยๆ ของตัวเองไปด้านหน้าเพื่อหวังจะจับมือทำความรู้จักกัน แต่เขากลับเบือนหน้าหนีไปอีกทางทำราวกับว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดไป แต่ฉันไม่สนใจหรอกปกติเขาก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว เท้าเล็กก้าวเข้าไปยืนด้านหน้าเขาเขย่งเท้าขึ้นยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้โดยที่มีเพื่อนขอ

สามชั่วโมงก่อนหน้าตู๊ด~ตู๊ดเสียงแจ้งเตือนเรียกเข้าจากโทรศัพท์บนโต๊ะกลางห้องรับแขกดึงความสนใจจากคนตัวเล็กที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกลกันมากนักดวงตากลมปรายลงมองรายชื่อที่ปรากฏเพียงนิดก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาปัดกดรับสายเมื่อเห็นว่าปลายสายคือเพื่อนสนิทสมัยมัธยม ใบหูเล็กแนบลงกับหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรู ดันตัวลุกขึ้นยืนทำให้กระโปรงชุดนอนตัวสวยปล่อยชายผ้าลงคลุมหน้าขาเรียวหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปยังด้านบนชั้นสองของตัวบ้านทั้งที่ยังคงแนบใบหูฟังเสียงคนปลายสาย'เดียคืนนี้ไปเที่ยวกัน'"มีไรอยู่ๆ ทำไมมาชวนออก"'เปล่า แค่ว่างๆ อยากออก'นาเดียกลอกตาให้กับคำตอบของเพื่อน เลื่อนโทรศัพท์ออกจากใบหูเล็กน้อยดูเวลาบนหน้าจอที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว คนตัวเล็กยืนชั่งใจอยู่บนขั้นบันได กึ่งกลางระหว่างชั้นสองกับชั้นล่าง จิกเล็บลงบนหนังสือที่ถือติดมือเขี่ยเล่นอย่างครุ่นคิด'นะเดีย คืนเดียวเอง'"แต่พรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงบาล"'นะนะนะเดียน่าคนสวยถือว่าเพื่อนขอร้อง แกคงไม่อยากให้เพื่อนต้องไปนั่งเหงาคนเดียวหรอกใช่ไหม'"แกจะเหงาได้ไงคนออกจะเยอะแยะ"เท้าเล็กก้าวขึ้นขั้นบันไดไปยั

"ซี๊ด~"ความเจ็บปวดจากกลางกายแล่นเข้าเล่นงานเป็นความรู้สึกแรกของวัน เมื่อแสงจากด้านนอกลอดเข้ามาปลุกคนที่ยังคงนอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างให้ตื่นขึ้นมารับวันใหม่ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความแสบจากด้านใน มือเล็กเลื่อนลงไปสัมผัสกลีบกุหลาบอวบอูมบวมเป่งเบาๆ ดวงตากลมปรือขึ้นรับเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกร้อนทั้งตัว โดยเฉพาะลำคอที่แห้งผากร้อนจนเหมือนจะเป็นไข้"อือ.. "นาเดียกวาดสายตามองเพดานขาวด้านบนด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอยังคงจำฝันร้ายเมื่อคืนดีได้แม้จะอยู่ในอาการเมามึน แต่ก็ไม่มากพอจะทำให้สติขาดหายได้ผู้ชายที่ได้เป็นคนแรกของเธอเป็นคนที่เธอคอยตามติดเขาทุกความเคลื่อนไหวมาโดยตลอด ความชื่นชมแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังรังเกียจไปด้วย ใจดวงเล็กสูบฉีดทำงานหนักเมื่อน้ำตาจวนจะไหลออกมา ขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยดน้ำรินไหลลงอาบแก้ม"คนเลว อ๊ะ!"เพียงแค่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งต้องใช้ความพยายามอยู่หลายนาทีกว่าจะสำเร็จ มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มลวกๆ กวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่ยังคงเกลื่อนอยู่บนพื้นก่อนจะค่อยๆ เหวี่ยงปลายเท้าลงเหยียบบนพื้นเย็นเยียบอย่างระวังการก้าวเดินแต่ละก้าวนั้นช

คนตัวเล็กเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้ามายังพื้นที่ส่วนตัว ย่านเศรษฐีพื้นที่ที่ราคาแพงที่สุดในเมืองหลวงใบหน้าหวานบูดบึ้งส่งสายตามองเจ้าของแผ่นหลังกว้างอย่างขุ่นเคือง เมื่อขัดอะไรไม่ได้จะว่าด้วยพละกำลังหรืออำนาจอะไรตามแต่ทำให้เธอจำใจต้องมาอยู่ตรงนี้"คุณจะให้เดียทำอะไรคะ""มานั่งนี่""..."คาเรนหย่อนกายนั่งลงบนขอบเตียงตบตักแกร่งเพื่อเป็นการบ่งบอกให้เธอรู้ ดวงตาคมยังคงมองใบหน้าเล็กไม่ละสายตาในขณะที่เธอมองเขาอย่างหวาดระแวง"มาเร็วๆ"เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้คนที่หรี่ตามองอย่างชั่งใจสะดุ้งตกใจ รีบก้าวเดินมาหย่อนสะโพกมนลงบนที่นั่งชั่วคราว โดยหันหน้าออกไปทางเดียวกัน"อ๊ะ!" เสียงหวานหลุดครางออกจากริมฝีปากอิ่มก่อนจะรีบยกมือบางขึ้นมาปกปิดกลีบปากอิ่มไว้ ใบหน้าบิดขึ้นในตอนที่มือหนากดน้ำหนักเลื่อนมือลงบนกลีบกุหลาบช้ำบวมผ่านกางเกงชั้นในและซับใน"รู้สึกยังไง""อึก!"นาเดียหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากัน วางมือบนบ่ากว้างทั้งสองซุกใบหน้าเข้าไปหาลำคอหนา"มะ... มันเจ็บ""...""ยะ.. อย่าสอดนิ้วเข้ามา""แค่จะสำรวจว่าเธอไม่ได้โกหกเพราะจะหลีกเลี่ยง""..."คนตัวเล็กเปิดปากออกกว้างเลื่อนใบหน้าออกมา กดฟันลงบนบ่าหนาเบาๆ ร