4 ของดี

ตอนที่4 ของดี

วันต่อมา...

ใบหน้าสวยเบ้บิดเพราะรำคาญอะไรสักอย่างที่ก่อกวนหน้าอกของเธอ แต่เพราะฤทธิ์แฮงค์ทำให้ยังลืมตาไม่ขึ้นได้ในทันที มือนุ่มพยายามปัดสิ่งรบกวนออกแต่กลายเป็นกำขยุ้มเส้นผมดำขลับแทน

“อื้อออ”

“หึ สิ้นฤทธิ์สินะ” ไมเคิลเงยหน้าจากจุกยอดเล็ก ๆ ของเธอที่เขาละเลงปลายลิ้นจนมันเปียกชุ่ม เห็นเธอยังคงไร้พิษสงจากที่คิดว่าจะแกล้งเฉย ๆ ก็อยากทำมากกว่าที่คิดไว้ตอนแรก

มือหนาไล่ปลดกระดุมกางเกงตัวเมื่อคืนแผ่วเบา แต่มันก็ไม่เบาพอที่จะทำให้หญิงสาวไม่รู้สึกตัว

“หยุด”

“กล้าสั่ง?”

“ฉันแจ้งความข้อหาข่มขืนแน่”

“ก็เอาสิ แต่ไม่อายใจเหรอเพราะเธอเสร็จมากกว่าฉันซะอีก” หญิงสาวขบกรามมองใบหน้าของคนที่กำลังลูบไล้ต้นขาขาวเนียนของเธอ

“เธออายุเท่าไหร่”

“...”

“ยัยอ้วน หูหนวกเหรอ” แสนดียังปิดปากเงียบเพราะเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดเรียก แถมยังปัดมือน่ารำคาญของเขาออกจากเรียวขาไป

พรึ่บ

อ๊าย!

คนตัวโตกระโจนล็อกลำคอของเธอด้วยแขนแกร่งก่อนจะบี้จูบกลีบปากของเธอรุนแรงจนได้รสเลือดที่น่าจะมาจากทั้งสองคน เพราะเธอก็ไม่ยอมที่จะเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว ร่างบางดิ้นขลุกขลักนานหลายนาทีกระทั่งเขาปล่อยให้เป็นอิสระพักหายใจ

“เฮ้อ...เฮ้อ”

“แค่จูบจะตาย?”

“ปากฉัน...แตก อ๊ะ!”

“อย่าดื้อด้านกับฉัน เพราะเธอจะถูกสั่งสอนอย่างหนักเข้าใจมั้ย”

“ไม่เข้าใจ อื้ออ” ชายหนุ่มขบเม้มกลีบปากเธอแรงกว่าเก่าไม่สนว่าตัวเองต้องลิ้มรสเลือดที่ไม่ใช่ของเขาด้วย ‘ขอแค่ได้สั่งสอนผู้หญิงปากดี’

“เจ็บ!”

“ก็เมื่อไหร่จะเลิกปากเก่ง หรืออยากโดนอย่างอื่นที่ไม่ใช่ดูดปาก?” เป็นอีกครั้งที่เขาได้ยิ้มอย่างสะใจที่เห็นดวงตาของเธอมีหยาดน้ำเอ่อคลอ เขารู้ว่าผู้หญิงหยาบกระด้างอย่างแสนดีไม่ร้องไห้ให้เห็นหรอกถ้าไม่เจ็บจริง ๆ

“อายุเท่าไหร่”

“จะถามไปทำไม”

“ยังอีกนะ”

“สิบเก้า!” หญิงสาวตอบเสียงสั่นเพราะความโกรธที่ไม่สามารถทำอะไร ไมเคิลไล้สายตามองเนื้อหนังขาวอมชมพู และรูปร่างที่ไม่ได้ผอมจนเนื้อติดหนังแล้วถึงกับต้องกัดปาก ‘เด็กมันดีอย่างนี้นี่เองไอ้เจเลอร์ถึงได้คลั่งเข้าไปทุกวัน และถ้าเรื่องเมื่อคืนไม่เกิดเขาก็จะไม่รู้เลยว่าเธอโคตรเป็นของดีอย่างที่ไม่เคยเจอมา’

“อย่ามองแบบนั้นนะ”

“แบบไหน”

“ก็แบบคนโรคจิตแบบนี้ไง”

“อะไรเข้าฝันให้แม่ตั้งชื่อว่าแสนดีวะ แสนแสบเหมาะกว่า”

“แสบบ้านนาย...” คนตัวเล็กรีบงับคำพูดที่เหลือเมื่อเห็นแววตาของเสือหิว

“แล้วเมื่อคืนเธอแสบมั้ย ที่โดนเอาครั้งแรกก็เจอของใหญ่” พูดจบก็ซุกใบหน้ากับอกขาวโพลนที่เธอเพิ่งดึงเกาะอกขึ้นปิดไว้ ทั้งโกรธ ทั้งอายกับคำพูดสุดหยาบโลนจนอยากหายตัวไปจากตรงนี้

“นี่!ออกไปนะ”

“จะไปไหน”

“จะไปอาบน้ำ!”

“ก็ดี เหม็นเหล้า” เขาดันหญิงให้ลุกขึ้นเพราะจะนั่งสบาย ๆ คนเดียวบนโซฟาแทน แต่ก่อนเธอจะเข้าห้องก็อดมองด้วยสายตาแค้นเคืองไม่ได้

“หรือจะเอาเลย”

“ออกไปจากห้องของฉันได้แล้วไอ้บ้า!”

ปึง!!!

“หึ”

แสนดีระบายอารมณ์ครุกรุ่นกับหมอนที่เขาน่าจะใช้มันหนุนมาทั้งคืนด้วยการสาดกำปั้นเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะทนความเจ็บแสบที่ตรงนั้นไม่ไหว เธอทิ้งตัวลงนั่งอย่างเจ็บใจถึงจะไม่ได้ยึดติดกับคนแรกในชีวิตขนาดนั้นแต่มันควรจะเสียให้คนรักหรือเปล่า ‘ถึงเธอจะยังไม่มีแต่เดี๋ยวมันก็มีสักวัน’ พักหนึ่งก็ได้ยินเสียงโวยวายหน้าห้อง และเป็นจังหวะเดียวกับเพื่อนที่หายไปทั้งคืนติดต่อมา

“อ๊ะอายเธออยู่ที่ไหน!”

“เรากลับห้องแล้ว แสนล่ะอยู่ไหน”

“...”

“แสน”

“เราก็อยู่ในห้องนี่แหละ ได้ยินเสียงคนโวยวายหน้าห้องเธอไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ย”

“ไม่ได้เป็นอะไร เราอยู่ในห้อง คนโวยวายเขาเข้าไม่ได้”

“อืม อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันนะ”

แสนดีบีบมือถือในมือแน่นทั้งที่โล่งใจแล้วว่าเพื่อนยังอยู่ดี แต่เธอนี่สิจะเอายังไงกับชีวิต ถ้ายอมตกอยู่เบื้องล่างเขาเธอไม่มีวันได้เงยหน้าขึ้นมองฟ้าแน่

แอด...

“นึกว่าจะไม่ออกมาซะละ”

“ออกไปจากห้องของฉัน”

“อะไร อยู่ ๆ มาไล่”

“ออกไป!” หญิงสาวยังคงไล่คนที่ครองโซฟาของเธออย่างสบายใจ มองทุกอิริยาบทของเขาที่วางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะไว้ไม่วางตา และเท้าหนากำลังก้าวมาหาเธอพร้อมกับถอดเสื้อออกพาดไว้บนไหล่

“นาย...”

พรึ่บ

“จัดกลางวันแสก ๆ สักรอบเป็นไง”

เพี๊ยะ!

เมื่อเขากระโจนเข้าหาเธอก็ฟาดฝ่ามือเข้าแก้มสากทันที มันแรงมากพอจะทำให้รู้สึกเจ็บหลังจากที่มันหายชา

“เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอวะ!”

“ออกไป! ออกไป!” มือเล็ก ๆ แต่แรงไม่ธรรมดาผลักเขาให้ถอยไปที่ประตูเรื่อย ๆ เหมือนคนคลั่ง แต่เมื่อการถอยของเขามันแทบไม่ขยับเธอจึงกัดเข้าที่ท่อนแขนอย่างไม่ออมแรง

“โอ๊ยยย!!!”

“ออกไปสิโว้ย!”

“เป็นบ้าอะไรวะ!”

ปึง!

“แสนดี!” เขาตะโกนเสียงดังลั่นไปทั้งชั้นด้วยความโมโห ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับเจ้าของเสียงที่อาละวาดอยู่ก่อนหน้า

“ไอ้เจเลอร์”