LOGIN"ขอแค่ค่าเติมน้ำมัน กับเงินกินข้าวเที่ยงวันละสองร้อยก็พอแล้วครับคุณภรรยา..." เบื้องหลังใบหน้านิ่งขรึม ดุดัน และไม่เคยยิ้มให้ใคร... ใครจะรู้ว่าหัวใจของเขามีเจ้าของมานานนับสิบปี 'โยธา' เฮดว้ากสุดโหดและพี่ใหญ่แห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิชาโยธา ปี 4 ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่ง เงียบ และสายตาเย็นชาที่พร้อมจะสยบทุกคนรอบข้าง เขาไม่เคยชายตามองผู้หญิงคนไหนที่พยายามเข้าหา และไม่เคยเปิดใจให้ใคร เพราะในหัวใจของเขามีเพียง 'เธอ' เด็กหญิงในความทรงจำที่เขาเฝ้ารอคอยและรักเดียวใจเดียวมาตลอดสิบปี จนกระทั่งวันที่กาลเวลาหมุนพา 'โมเดล' กลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง จากพี่โยวิศวะสายดุดันผู้ไม่เคยยิ้มให้ใคร ก็พร้อมจะถอดคราบหนุ่มผู้นิ่งขรึม ดุดัน มาเป็นผู้ชายสายอบอุ่นและคลั่งรักเธอแค่คนเดียว ทั้งสายเปย์ ปกป้อง และเทิดทูนเธอไว้เหนือสิ่งอื่นใด มาร่วมติดตามเส้นทางความรักของพี่โยวิศวะสายคลั่งรัก ที่รอคอยคนในหัวใจมานานนับสิบปี และความอบอุ่นละมุนหัวใจของครอบครัวนี้ไปพร้อมๆ กันนะคะ
View Moreปกติยัยตัวแสบของเขาใส่แต่เสื้อยืดนอน หรือไม่ก็ชุดนอนลายการ์ตูนน่ารักสดใส ชวนเอ็นดู อยากรู้จังว่าถ้าเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนเซ็กซี่ขยี้ใจพวกนี้ เมียเด็กของเขาจะเซ็กซี่ขนาดไหน ชายหนุ่มกลั้วขำกับความหื่นกระหายของตัวเองที่พุ่งพล่านเพียงแค่เห็นชุดนอนที่เขาซื้อให้เมียเด็กใส่ อดใจแทบจะรอเห็นไม่ไหวเลย หลังจากยัยแก้มก้อนลองชุดเสร็จแล้วก็เดินก้าวออกมาจากห้องลอง โยธาก็จัดการเช็กบิลค่าเสื้อสเวตเตอร์คู่รักรวมถึงชุดนอนเซ็กซี่สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวเมียเด็กของเขาเห็น ชายหนุ่มรับถุงแบรนด์เนมมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ยื่นไปกุมมือเล็กของแฟนสาวเอาไว้แน่นเป้าหมายถัดไปของทั้งคู่คือโซนซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ของห้างสรรพสินค้า โยธาเดินเข็นรถคันใหญ่โดยมียัยตัวแสบเดินเคียงข้างคอยสอดส่องสายตามองหาของโปรดวันนี้เขาตั้งใจว่าจะตุนของกินของใช้เข้าคอนโดไว้ให้เยอะที่สุด เพราะก่อนหน้านี้เมียตัวน้อยของเขาเพิ่งจะบ่นอุบอิบเสียงอ้อนว่าหลังจากนี้ ทั้งหลังเลิกเรียนและวันหยุดคงจะไม่ได้ออกไปไหน เนื่องจากต้องทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำโมเดลที่จะส่งเข้าประกวด ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้วันกำหนดส่งเข้ามาทุกท
พิมพ์ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บคมจิกเข้ากับเนื้อตัวเองเพื่อระบายความโกรธจัด ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความโมโหจนแทบดูไม่ได้ สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังกว้างของโยธาที่โอบประคองยัยเด็กคนที่เธอเกลียดเดินห่างออกไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักนิดความอับอายและเสียงซุบซิบของคนที่เห็นเหตุการณ์รอบข้างยิ่งเป็นตัวจุดชนวนไฟริษยาในอกให้เพลิงไหม้ลุกลาม พิมพ์กัดฟันกรอด ลมหายใจหอบถี่ด้วยความเคียดแค้น"ฉันไม่มีทางยอมแพ้แกหรอกนังเด็กโมเดล!!"ทว่าในระหว่างที่กำลังเดินเกาะกลุ่มกันออกไป เสียงเอ่ยแซวขำ ๆ ของกราฟก็ดังขึ้นมาในวงเพื่อนทันที พลางส่งสายตาวิบวับล้อเลียนยัยเพื่อนตัวเล็กของกลุ่มที่เดินกอดคออยู่กับแฟนหนุ่ม"เก่งมากจ่ะชะนีน้อยศิษย์โยธา!"สิ้นคำพูดแซวของกราฟ กลุ่มเพื่อน ๆ ในแก๊งสวยสวาทกระชากใจก็พากันขำพรืดออกมาทันที ที่ได้ยินฉายาใหม่ของโมเดลที่กวนประสาทแต่โคตรจะจริง เพราะรอบนี้ยัยน้องสู้กลับแบบสะใจ ไม่ยอมให้ใครมารังแกฝ่ายเดียวจริง ๆหลังจากจบมื้อชาบูมื้อใหญ่ โยธาก็พายัยแก้มก้อนของเขาไปเดินเล่นเพื่อย่อยอาหารทันที เพราะวันนี้ยัยตัวแสบของเขาเจริญอาหาร กินไปเยอะมากๆ จนพุงน้อ
ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เลิกเรียนเร็วกว่าปกติโมเดล สาวน้อยคนเก่งจึงทักข้อความไปบอกแฟนหนุ่มของเธอว่าจะเดินมารอที่คณะ วันนี้เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์ขายาวทรงสวย แมทช์กับเสื้อกล้ามทับด้วยเสื้อชอปคณะสถาปัตย์ สวมรองเท้าผ้าใบแบรนด์หรูคอมพลีทลุคเท่ปนเซ็กซี่ แต่ยังคงความน่ารักได้อย่างลงตัว ร่างบางเดินสับขาฉับ ๆ นำ 'แก๊งสวยสวาทกระชากใจ' กลุ่มเพื่อนสนิทเยื้องย่างเข้ามาใต้ตึกคณะวิศวะอย่างโดดเด่นจนตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่ม ๆ แถวนั้นแต่ทันใดนั้นเอง... ในจังหวะที่เดินเข้ามาถึงใต้ตึก ร่างระหงของใครบางคนก็จงใจเดินดิ่งเข้ามาชนไหล่โมเดลอย่างจังจนร่างเล็กเซขยับอย่างไม่ทันตั้งตัวตึก!"อุ๊ย! ขอโทษจ่ะไม่เห็น... อ้าว! น้องโมเดล คนสวย คนเก่งแห่งถาปัตย์นี่เอง" พิมพ์หันกลับมาแกล้งทำเสียงสองเอ่ยขอโทษทันที ใบหน้าสวยเคลือบไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยจงใจข่มอย่างร้ายกาจ ก่อนจะแสร้งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วจีบปากจีบคอถาม "มาทำไมที่คณะวิศวะหรอจ๊ะ?"กราฟที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับเลือดขึ้นหน้า ยัยรุ่นพี่คนนี้จงใจเดินมาชนเพื่อนรักของเธอแบบหน้าตาเฉยแล้วยังจะมาทำลอยหน้าลอยตาใส่อีก
โมเดลสะดุ้งเฮือก ซบหน้าลงกับอกแกร่งทันทีเมื่อความคับแน่นเข้าเติมเต็มจนสุดทาง โยธาแช่ค้างไว้เนิ่นนานพลางลูบหัวปลอบโยนขยับจูบขมับชื้นเหงื่อเพื่อให้คนตัวเล็กผ่อนคลาย ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ ร่างกายของทั้งคู่เบียดเสียดเข้าหากันจนเกิดเสียงวาบหวามก้องสะท้อนกับกระจกห้องน้ำยามค่ำคืนความเสียวซ่านเริ่มทวีคูณเมื่อสะโพกแกร่งเริ่มเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเน้นย้ำรัวเร็วขึ้น โยธาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนด้วยความเสียวซ่าน ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเต็มไปด้วยความสเน่หา ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างบีบเฟ้นสะโพกกลมกลึงของคนบนเคาน์เตอร์แน่นจนขึ้นรอยนิ้วมือ"พะ...พี่โย...ช้าหน่อย หนู...อ๊า!" โมเดลครางระงมพลางโอบกอดแผ่นหลังกว้างของร่างหนาไว้แน่น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นสะบัดหน้าหนีความเสียวซ่านที่จู่โจมจนสมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายเปลือยเปล่าสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ"ซี๊ดดด...เดลหนู แน่นชะมัด" โยธาสบถเสียงพร่าชิดซอกหู กระหน่ำความร้อนระอุเข้าใส่ไม่ยั้ง ยิ่งเห็นภาพเรือนร่างนุ่มนิ่มเปื้อนเหงื่อไคลสะท้อนผ่านกระจกเงาตรงหน้า อารมณ์ดิบในกายก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม…สะโพกสอบเร่งความเร็วและเน้นย้ำน้ำหนัก






![แฟนฉันเป็นสุดยอดผู้ชายธงเขียว [ไทม์xมีนา]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




![ยัยเอ๋อนี่ของผม[My dear]เมียผม](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)