โยธาคลั่งรัก

"กรี๊ดดดด! พี่โยชู้ตสามแต้มลงอีกแล้วแก! หล่อมากกกก!"

กรี๊ดดดด!  กรี๊ดดดด! 

เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของบรรดาสาว ๆ ข้างสนามบาสเกตบอลคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังสนั่นหวั่นไหว ลูกบาสสีส้มสะท้อนแสงลอยละลิ่วผ่านอากาศก่อนจะลงห่วงไปอย่างแม่นยำท่ามกลางเสียงนกหวีดหมดเวลา เจ้าของเสื้อสีขาวเบอร์ 10 ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่าง ‘โยธา’ ยิ้มมุมปากหน้านิ่ง ยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าเรียกเสียงกรี๊ดได้อีกระลอกใหญ่

เขากับ สเกลและผองเพื่อนเพิ่งจะคว้าชัยชนะจากการโดนพวกคณะอื่นท้าดวลบาสได้สำเร็จ ทว่า... ทันทีที่สเกลเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่กระเป๋าขึ้นมาดู หน้าของพี่ชายสายหวงน้องก็ถอดสีทันที

"เชี่ยโย! เที่ยงแล้ว! โมเดลย้ายเข้าคอนโดวันแรก!"

โยตาสว่างวาบ เขาสลัดลุคนักบาสหน้านิ่งทิ้งไปในวินาทีนั้น ชายหนุ่มไม่เอ่ยตอบอะไรกลับไปแม้แต่คำเดียว มือหนารีบคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนม้านั่งยาวข้างสนาม แล้วออกตัววิ่งหน้าตั้งพุ่งตรงไปยังลานจอดรถทันทีด้วยความรีบเร่ง 

สเกลรีบโกยหน้าตั้งวิ่งตามหลังไปติด ๆ ทิ้งให้เพื่อนสนิทอีกสองคนในแก๊งอย่างน็อตและมิกซ์ยืนมองหน้ากันเลิกลิ่กด้วยความมึนงง เพราะพวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสเกลมีน้องสาวสุดน่ารัก และยัยน้องกำลังย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกันวันแรก แต่สุดท้าย... ขายาว ๆ ของชาวแก๊งวิศวะโยธาก็ยอมสับเท้าวิ่งตามสองคนนั้นไปที่รถด้วยอยู่ดี

P' YO TALK (POV: YO)

"ผมโย... โยธา วรโชติเมธี" | อายุ 22 ปี | ปี 4 วิศวกรรมโยธา (เฮดว้ากหน้านิ่ง)

Vibe (จากปากพี่โย): ยอมรับครับว่าผมเป็นคนตัวสูงใหญ่ สูง 188 cm รูปหล่อ บ้านรวย แถมยังหน้านิ่งหน้าตึงจนรุ่นน้องในคณะกลัวกันหมด แต่ช่างหัวคนอื่นเถอะครับ เพราะโหมดโหด ๆ พวกนั้นผมมีไว้ใช้กับคนนอก ส่วนน้ำเสียงอ่อนโยนกับคำว่า 'คะ / ขา' ผมล็อกมงเก็บไว้ใช้สลับโหมดเป็นหมาใหญ่แสนดีให้ยัยแก้มก้อนของผมคนเดียวเท่านั้นแหละ

Status ในใจ: ผมไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนในมหาลัยเลยสักคน เพราะในใจผมมีคนที่แอบรักและคอยตามดูแอบมองมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว... นั่นคือยัยแก้มก้อน นุ่มนิ่มของผมนั่นเอง ถึงปากผมจะแข็งไม่ยอมสารภาพตรง ๆ แต่ถ้าเรื่องความอบอุ่นเอาใจใส่เนี่ย ยกให้ผมเป็น No.1 ได้เลยครับ หรือเรียกง่าย ๆ ว่าเป็น 'พ่อไมโครเวฟ' ของยัยแก้มก้อนนุ่มนิ่มคนเดียวนั่นแหละ

ตัดภาพมาที่อีกด้านหนึ่ง…

เวลา 11.00 น.

"พี่สเกลนะพี่สเกล! ลืมน้องแท้ ๆ ได้ยังไงเนี่ย!"

เสียงหวานบ่นอุบอิบลอดผ่านริมฝีปากจิ้มลิ้มสีเชอร์รีที่ตอนนี้ยื่นออกมาจนแก้มกลม ๆ ป่องขึ้นราวกับซาลาเปาเพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ ๆ โมเดล ยืนทึ้งหัวตัวเองเบา ๆ หน้ามุ่ยอยู่ท่ามกลางสมบัติพัสถานที่กองพะเนินอยู่ตรงโถงล็อบบี้คอนโดหรู รอบตัวเธอเต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางใบยักษ์และกล่องใส่ตุ๊กตาหมีขนนุ่มฟูตัวมหึมาที่ย้ายมาจากบ้าน ซึ่งทั้งหมดนี้หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่คนตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะหอบหิ้วไหวในรอบเดียว

มือเรียวบางกดโทรศัพท์หาพี่ชายตัวดีเป็นรอบที่สิบเอ็ดแต่ก็ยังไม่มีคนรับ ก่อนจะสลับหน้าจอเปลี่ยนไปกดเบอร์ของพี่ข้างบ้านหน้านิ่งอีกคน ทันทีที่เสียงสัญญาณตื๊ด ๆ ดังยาวสะท้อนกลับมา ยัยแก้มก้อนก็ทำตาเขียวปัด ใส่กับหน้าจอทันที

"ทั้งพี่ชายแท้ ๆ ทั้งพี่ชายเทียมๆ แย่พอกันทั้งคู่เลย คอยดูนะ ถ้ามาถึงเมื่อไหร่โมเดลจะงอนให้เข็ดเลย!"

MODEL TALK (POV: MODEL)

"หนูโมเดลค่ะ... มัณฑนา อัครเดชโภคิน" | อายุ 19 ปี | ปี 1 สถาปัตยกรรมศาสตร์ (ออกแบบภายใน)

Vibe (จากปากน้องโมเดล): หนูเป็นคนตัวเล็ก สูง 160 cm เองค่ะ ดวงตาโตแป๋ว ใคร ๆ ก็ชอบบอกว่าหนูน่ารักนุ่มนิ่ม แก้มป่องเหมือนซาลาเปาเพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ ๆ ตัวจริงหนูแอบเป็นคนแสบและสู้คนไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบเลยนะ ทว่า... จะมีข้อยกเว้นแค่คนเดียวคือ ‘พี่โยหน้านิ่ง’ ข้างบ้านนั่นแหละ พอเจอหน้าดุ ๆ แต่ดันพูด 'คะ / ขา' ใส่ทีไร หนูกลายร่างเป็นเด็กน้อยน่ารักขี้อ้อนทันทีเลย!

Status ในใจ: หนูมีพี่ชายหนึ่งคนคือ ‘พี่สเกล’ ค่ะ เป็นพี่ชายที่หวงหนูมากกก แต่หวงยังไงก็ไม่รู้นะคะ ไม่ค่อยใส่ใจเลย ชอบลืมหนูอยู่เรื่อย! โชคดีนะที่มี ‘พี่โย’ พี่ชายข้างบ้านที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่สเกลคอยรับช่วงช่วยดูแลหนูแทนตลอด... แต่หารู้ไม่ว่าที่พี่โยยอมเหนื่อยคอยดูแลหนูขนาดนี้ เป็นเพราะพี่เขาแอบรักและคลั่งรักหนูอยู่ต่างหาก คริคริ