ฝันดีนะผึ้ง

“พี่เอ็มต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม! และตอนนี้เราสองคนก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว”

เมื่อปรับลมหายใจได้เป็นปกติ ฉันก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในขณะที่คนตัวสูงกำลังโยนถุงยางเปื้อนเลือดทิ้งลงไปในชักโครก 

ร่างบอบบางค่อยๆ หยัดตัวขึ้นช้าๆ ก่อนที่มือเล็กจะคว้าเสื้อผ้าที่หล่นอยู่ตามข้างเตียงขึ้นมาใส่ 

โชคดีที่ชุดนักเรียนไม่ยับมาก เพราะไม่อย่างนั้นอาจจะโดนสงสัย 

“พี่ไม่บอกใครหรอกน่า ไม่ต้องห่วง เรื่องที่ผึ้งหนีเรียนไปร้องเกะวันนี้ก็เหมือนกัน ป๊าผึ้งจะไม่มีทางรู้เด็ดขาด พี่เป็นคนรักษาสัญญา” เขาพูดช้าๆ ชัดๆ ตรงประโยคสุดท้าย และมันก็ทำให้ฉันอุ่นใจขึ้นมา 

สายตาคมกริบราวเหยี่ยวตัวผู้จ้องจะกินเหยื่อยังคงแทะโลมฉัน ฉันจึงได้แต่เร่งมือรีบสวมใส่เสื้อผ้ากลับเข้าที่ให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด

ร่างผอมบอบบาง เอวเล็กคอดแต่นมโต รีบลุกขึ้นยืนก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินด้วยท่าทางที่แปลกไป เพราะตรงช่องรักมันวูบโหวงเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างถูกทำให้ขาด มีปวดแสบเล็กน้อย แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงหายเป็นปกติ 

“ในเมื่อพี่เอ็มได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ก็ปล่อยให้ผึ้งกลับบ้านเสียที นี่ก็เลยเวลากลับบ้านมาตั้งเกือบชั่วโมงแล้ว”

 น้ำเสียงของฉันเริ่มแฝงแววกังวล การเสียตัวให้พี่ชายข้างบ้านในวันนี้เป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้คาดคิดและเตรียมตัวมาก่อน ถึงฉันจะชอบแอบมองหุ่นล่ำๆ ของพี่เอ็ม แต่ฉันก็ไม่เคยคิดอยากได้เขาเป็นแฟนเลยสักนิด 

“แล้วก็… มันจะไม่มีครั้งที่สองอีก” ฉันยืนยันหนักแน่น ต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม ถ้าถลำลึกลงไปแล้วครอบครัวรู้เข้าต้องแย่แน่ๆ ส่วนพี่ชายข้างบ้านตัวแสบพอได้ยินแล้วก็เอาแต่ยิ้มมุมปาก สีหน้าเจ้าเล่ห์ที่มองฉันอยู่ชักเริ่มไม่น่าไว้วางใจ

“ให้พี่เดินไปส่งนะ” คนตัวโตขยับเข้ามาใกล้ ก้าวมายืนดักหน้าและจ้องมองฉันด้วยสายตาที่สื่อมาว่าไม่อยากจะให้ฉันเดินจากไป 

“ไม่ต้องเลย ผึ้งเดินกลับไปคนเดียวดีที่สุด เดี๋ยวป๊าเห็นแล้วมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่” ฉันรีบปฎิเสธ 

ฉันเกิดในครอบครัวคนจีนที่ทั้งเคร่งครัดและหัวโบราณ ฉันถูกสั่งห้ามไม่ให้มีแฟนในวัยเรียนโดยเด็ดขาด อย่าว่าแต่ไปค้างที่บ้านเพื่อนเลย แม้แต่การออกไปเที่ยวเล่นในวันเสาร์อาทิตย์กับเพื่อนๆ ยังกลายเป็นเรื่องใหญ่ ฉันก็เลยเก็บกดจนต้องแอบหนีเรียนไปปลดปล่อย ไปเที่ยวเล่นและร้องคาราโอเกะแบบวันนี้ และพี่ชายข้างบ้านก็ดันไปเห็นเข้า! 

ยิ่งช่วงนี้เครียดๆ เรื่องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ด้วย ถึงฉันจะตั้งใจเรียนและมีผลการเรียนดีเยี่ยมมาโดยตลอด แต่การสอบเข้าเรียนคณะเภสัชในมหาวิทยาลัยชื่อดังมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การแข่งขันสูงจะตาย

“ก็ได้ แต่ก่อนไป พี่ขอเบอร์ผึ้งหน่อยได้ไหม แลกเบอร์กันไว้หน่อยสิ

ฉันจำใจให้เบอร์เขาเพราะอยากจะรีบๆ กลับบ้าน ในขณะที่เขายังคงพร่ำพูดไม่ยอมหยุด 

“ผึ้งแน่ใจเหรอ ว่าผึ้งไม่อยากโดนอีก พี่มีความสุขมากเลยผึ้ง พี่อยาก….”

“ผึ้งต้องกลับบ้านแล้วพี่เอ็ม อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผึ้งแย่แน่”

ฉันรีบชิงพูดตัดบทก่อนที่เขาจะทันพูดจบ พร้อมกับย้ำอีกครั้งว่าต้องเก็บเรื่องของเราเป็นความลับ แล้วรีบคว้ากระเป๋านักเรียนเดินลงบันไดมุ่งตรงไปยังประตูทางหลังบ้าน โดยมีคนตัวสูงเดินตามลงมาติดๆ 

 “ไปก่อนนะ” ฉันเอ่ยลา พร้อมหันไปมองหน้าผู้ชายคนแรกที่เพิ่งจะพรากความบริสุทธิ์ไป ก่อนจะหันซ้ายมองขวาจนแน่ใจว่าไม่มีใครเดินผ่านมา แล้วรีบวิ่งกลับบ้านทันที 

“ผึ้ง ทำไมวันนี้ถึงกลับช้า” เมื่อก้าวเข้าไปในบ้านฉันก็ต้องสะดุ้งเพราะเสียงดุๆ ของป๊า ฉันไม่กล้าหันไปสบตาป๊า ได้แต่พยายามทำตัวไม่ให้มีพิรุธพร้อมกับตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเป็นปกติ

“ก็ผึ้งอยู่ติวเคมีกับเพื่อนไงป๊า เมื่อเช้าผึ้งก็บอกป๊าแล้ว แต่สงสัยว่าป๊าจะไม่ได้ยิน” 

“เออ งั้นก็แล้วไป รีบไปอาบน้ำกินข้าวสิ หม่าม้ารออยู่” ป๊าเชื่อฉันอย่างไม่สงสัยอะไรเหมือนเช่นที่ผ่านมา 

“ค่ะป๊า”  ฉันยังคงไม่หันไปมองผู้เป็นประมุขของบ้าน ได้แต่รีบเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นสองอย่างรวดเร็ว

พอฉันอาบน้ำกินข้าวเสร็จก็เข้ามานั่งในห้อง เตรียมท่องตำราเรียนกับทำข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยย้อนหลัง จนเวลาผ่านไปสองชั่วโมงสมองก็อ่อนล้า ทั้งตารางธาตุเคมี สูตรฟิสิกส์แล้วก็แคลคูลัสตีกันวุ่นวายจนสมองร้อนไปหมดแล้ว แถมวันนี้ยังไม่ค่อยจะมีสมาธิสักเท่าไหร่ เพราะเพิ่งจะโดนพี่ชายข้างบ้านเปิดซิงมาหมาดๆ กระทั่งตอนนี้ยังรู้สึกว่าทั้งกลิ่นกายและสัมผัสอันเร่าร้อนของเขายังคงติดอยู่ตามตัวฉัน แม้จะอาบน้ำสระผมเรียบร้อยแล้วก็ตาม 

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความกดดัน จริงๆ แล้วฉันอยากเลือกเรียนสายศิลป์-คำนวณ แต่ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ ครอบครัวของฉันค่อนข้างหัวโบราณ ป๊าบังคับให้ฉันเรียนสายวิทย์-คณิต แล้วก็ต้องสอบเข้าเรียนต่อเภสัชให้ได้ 

ป๊าฝันมาตลอดว่าอยากจะเปิดร้านยาให้ฉันซึ่งเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ถ้าฉันทำไม่ได้ป๊าคงจะผิดหวังน่าดู 

ฉันตัดสินใจปิดหนังสือและเตรียมตัวเข้านอน มือเอื้อมไปกดปิดสวิตซ์ไฟข้างฝายังไม่ทันจะถึง ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นซะก่อน 

เบอร์ไม่คุ้นเลย ใครกันที่โทรมาตอนห้าทุ่มครึ่งแบบนี้ ฉันกดรับโทรศัพท์โดยไม่พูดอะไร แล้วเสียงห้าวๆ ของใครคนนั้นก็ล่องลอยออกมา 

“ฮัลโหลผึ้ง พี่นอนไม่หลับ พี่อยากเห็นหน้าผึ้ง พี่อยู่ด้านล่าง ผึ้งช่วยโผล่หน้ามาที่หน้าต่างหน่อยสิ” 

“พี่เอ็ม! เดี๋ยวก่อน เมื่อกี๊พี่เอ็มบอกว่าอยู่ตรงไหนนะ” น้ำเสียงของคนที่เริ่มง่วงถามเขาอีกที 

“มาที่หน้าต่าง!” เสียงทุ้มออกคำสั่งใส่โทรศัพท์จนน่าหมั่นไส้

ฉันเดินไปยังหน้าต่างห้องที่เป็นกระจกบานเลื่อน กดปลดล็อคแล้วเลื่อนให้มีช่องว่างเพียงพอที่จะยื่นหน้าสวยๆ ออกไป

เฮ้อ! พี่เอ็มต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

พอฉันชะเง้อหน้ามองลงไปก็เห็นเขายืนยิ้มอยู่ด้านล่าง จุดที่ตรงกับหน้าต่างห้องของฉันพอดี ระหว่างบ้านของเรามันจะมีซอกตึกแคบๆ อยู่ ระยะห่างเกือบๆ สองเมตร และทางเดินตรงนี้ก็เชื่อมต่อกับสวนหลังบ้านของพี่เอ็ม มันถูกจัดไว้เป็นสวนหย่อมเล็กๆ และพี่เอ็มก็ชอบออกมานั่งสูบบุหรี่ที่ตรงนั้น ฉันชอบแอบดูเขาทุกครั้งที่มีโอกาส ยิ่งตอนที่เขาถอดเสื้อแล้วสวมแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว ฉันมองแล้วก็มีอารมณ์ จนต้องกลับมานอนช่วยตัวเอง

ฉันถือโทรศัพท์แนบหู จ้องมองใบหน้าคมคายที่เห็นเลือนลางท่ามกลางความมืด จากนั้นน้ำเสียงแหบห้าวก็พยายามดัดให้ฟังดูอ่อนโยน 

“ดึกแล้ว นอนได้แล้ว ฝันดีนะผึ้ง”

ไม่น่าเชื่อเลยว่า ผู้ชายบุคลิกห่ามเถื่อนแบบพี่เอ็มจะพูดจาแบบนี้เป็นกับเขาด้วย