Novels by หยดพิรุณ

หลังจากหนึ่งเดือนผ่านพ้นไป แป้งหวานก็น้ำหนักลดฮวบจนคุณดาริกาเธออดเป็นห่วงไม่ได้ ว่างเมื่อไหร่จึงต้องรีบมาช่วยเลี้ยงหลาน วันนี้พอเข้ามาถึงก็เห็นแม่ของหลานนั่งสัปหงกอยู่ตรงโซฟา ส่วนเขมกรก็ต้องออกไปประชุมตั้งแต่เช้า “แป้งไปพักเถอะ เดี๋ยวแม่จะกล่อมยัยหนูนอนเอง” หลังจากบอกลูกสะใภ้ให้ไปพัก สองมือของผู้เป็นย่าก็กอดประคองหนูน้อย ‘เดียน่า’ เอาไว้พร้อมกับยิ้มพริ้มอย่างมีความสุข “โตขึ้นมาต้องสวยเหมือนย่าแน่นอนลูก” คุณดาริกามั่นใจ เขมกรหน้าเหมือนแม่ และลูกสาวเขาก็หน้าเหมือนเขา เพราะฉะนั้นหนูน้อยคนนี้จึงมีหน้าตาเหมือนคุณย่าเป๊ะ… คุณย่าผู้ซึ่งไปบนบานขอหลานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และตอนนี้ก็กำลังลุ้นให้ลูกชายอีกสองคนได้เมียในเร็ววัน“ไม่รู้เมื่อไหร่ตาเมธกับตาณัฐจะเจอเนื้อคู่ซะที!” คุณดาริกาบ่นกับแป้งหวานอยู่เป็นประจำ แป้งหวานเลยใช้วิธีให้พวกคุณลุงได้ช่วยเลี้ยงยัยหนูบ้าง เผื่อว่าจะรู้สึกอยากมีลูกเป็นของตัวเอง ส่วนพ่อกับแม่แท้ๆ ของแป้งหวานที่อยู่ต่างจังหวัดตั้งแต่รู้เรื่องก็ไปป่าวประกาศทั่วหมู่บ้านว่าลูกสาวได้สามีเป็นถึงหมอไฮโซเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ลูกกตัญญูอย่างแป้งหวานไม่ถือสาหรอก หญิงสาวส่งเ

๒๒คุณแม่แป้งหวานนับตั้งแต่วันแรกที่แป้งหวานรู้ตัวว่ามีเจ้าตัวน้อยกำลังเติบโตอยู่ในท้อง เธอก็คิดเพียงว่าจะดูแลเขาให้ดีที่สุด และวินาทีที่ได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยๆ อีกดวงกำลังเต้นอยู่ในตัวเธอ มันคือวินาทีมหัศจรรย์ที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เขมกรนั่งอมยิ้มมองใบหน้าแม่ของลูก สลับกับมองผลงานของตัวเองที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอด้วยความภาคภูมิใจ น้ำยาดีชะมัด ครั้งเดียวก็ติดเลย สิบเอ็ดสัปดาห์แล้ว… เจ้าตัวน้อยก็มีรูปร่างเหมือนทารกแล้ว และแป้งหวานก็ละสายตาไปจากภาพอัลตราซาวด์บนหน้าจอไม่ได้เลยจริงๆ น่ารักจัง… แม้ตัวจะยาวแค่เพียงหนึ่งนิ้วครึ่งก็เถอะ“ลูก… ลูกของเรา” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา ทว่าเขมกรยังไม่ทันจะพูดอะไรออกมา ก็มีใครบางคนเลื่อนบานประตูห้องตรวจขัดจังหวะเข้าซะก่อน ประตูห้องอัลตราซาวด์ถูกเปิดออกจนสุดด้วยฝีมือของ…. เจ้าของโรงพยาบาล“ป๊า” เขมกรหันไปดูผู้มาเยือนด้วยความตกใจ นี่พ่อของเขาโผล่มาที่นี่ได้ยังไงกัน “แม่” พ่อคนเดียวไม่พอ ตอนนี้คุณดาริกากำลังก้าวตามสามีเข้ามาติดๆ ใบหน้าที่โบกด้วยเครื่องสำอางราคาแพงของภรรยาเจ้าของโรงพยาบาลระบายไปด้วยรอยยิ้มชื่นมื่นประหนึ่งวันนี้ที่รอคอยมาถึงแล้ว “พ

ณ บ้านหลังเล็กๆ ทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่น แป้งหวานนั่งร้องเพลงสากลที่เคยฮิตติดชาร์ตในอดีตพร้อมกับปั้นบัวลอยไปด้วย บัวลอยสีสวยจากธรรมชาติน่ากินสุดๆ สีเขียวจากใบเตย สีม่วงจากน้ำดอกอัญชัน สีเหลืองจากฟักทอง และสีส้มจากแครอทนึ่งสุก แถมยังใส่เนื้อมะพร้าวอ่อนลงไปเพิ่มรสชาติความอร่อยหอมมัน สอบก็เสร็จแล้ว แบบนี้ก็ยิ่งว่างเพราะพ่อของลูกไม่ยอมให้ออกไปทำงาน งั้นก็ทำอาหารแก้เบื่อไปก่อนละกัน จากนั้นก็ค่อยไปงีบหลับหรือไม่ก็นอนอ่านหนังสือสำหรับคุณแม่มือใหม่ วันนี้ตอนไปเดินห้างแป้งหวานแวะซื้อหนังสือติดมือมาหลายเล่ม เน้นที่วิธีการเลี้ยงเด็กในช่วงวัยต่างๆ โดยเฉพาะช่วงทารก เพราะดูๆ ไปแล้วไม่น่าจะมีคุณย่าคุณยายมาช่วยเลี้ยงหลานสักคน หลังจากปั้นบัวลอยเสร็จก็พักไปตำน้ำพริกก่อน วันนี้แป้งหวานมีความสุขมากเพราะเพิ่งจะถอยครกใบใหม่เข้าบ้าน โชคดีที่มีแม่บ้านไปคอยช่วยถือ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะหิ้วของกลับบ้านไม่ไหวแน่ๆ ตอนที่คุณดาริกากับหมอณัฐกรขับรถมาจอดอยู่หน้าบ้าน แป้งหวานก็ดันไม่ได้ยินเสียงรถ เพราะเสียงตำน้ำพริกของเธอดังกลบทุกเสียง คนสองคนเดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบ เนื่องจากบ้านหลังนี้เป็นบ้านของเธอ คุณดาริ

๒๐ว่าที่ลูกสะใภ้อีกฟากฝั่งของโรงพยาบาล หมอณัฐกำลังรับโทรศัพท์จากคุณดาริกาผู้เป็นมารดาที่นัดหมายกันไว้ดิบดีว่าวันนี้จะออกไปสืบหาว่าที่สะใภ้เล็กของบ้านด้วยกันทุกคนอยากจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่า แล้วเธอเป็นใครมาจากไหนกัน โดยเฉพาะคุณดาริกาที่มีลูกชายเป็นหมออินดี้ถึงสามคน อินดี้ในรูปแบบที่ไม่ยอมมีลูกมีเมียเป็นเรื่องเป็นราว ทั้งๆ ที่อายุอานามก็มากโขแล้ว เพื่อนรุ่นเดียวกันหลายคนก็ส่งลูกเข้าโรงเรียนกันแล้ว เหลือแต่พวกลูกชายของเธอที่ไม่รู้ว่าจะหวงความโสดกันไปถึงไหน ในขณะที่แม่อยากอุ้มหลานใจจะขาด และพ่อก็อยากจะได้หลานมาสืบทอดธุรกิจของครอบครัวจะแย่ คุณดาริกาอยากมีหลานหลายๆ คน ทว่าแค่คนเดียวก็ยังไม่โผล่มาสักที เฮ้อ!! “ครับแม่ ตอนนี้เขมติดประชุมอยู่ ทางสะดวก เราไปกันเลยนะ” หมอณัฐเอ่ยบอกคนต้นสายพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดพรายอยู่บนใบหน้า เขาเป็นลูกชายคนกลางที่สนิทกับแม่มากที่สุด และพอแม่ชวนไปก็รีบรับปากทันที “โอเค ณัฐขับรถมารับแม่ที่บ้านได้เลย เราจะไปที่บ้านหลังนั้นกัน” คุณดาริกากดวางสายพร้อมกระตุกยิ้มแน่วแน่ ลูกชายคนเล็กของเธอรักๆ เลิกๆ กับไฮโซมาหลายคน จนผู้เป็นแม่เลิกหวัง

๑๙มันไม่ใช่อุบัติเหตุเจ้าของใบหน้าหล่อเหลานิ่งงันไปชั่วครู่ ส่วนใบหน้าเปื้อนยิ้มก็จ้องเขาแน่นิ่งพร้อมกับตั้งคำถามขึ้นมาถามเขาด้วยน้ำเสียงหวานใสชวนฟัง ไหนๆ เธอก็เป็นฝ่ายรุกมาโดยตลอด งั้นก็ขอรุกต่อไม่รอแล้วนะ ขี้เกียจรอแล้ว พ่อของลูกเธอเขาลีลาเยอะ มัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นั่นแหละ ซุปในชามเย็นหมดแล้วยังไม่ยอมพูดซะที “หมอเคยบอกแป้งว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนข้ามปีมันเป็นอุบัติเหตุ แล้วเมื่อคืนนี้… มันเป็นอุบัติเหตุด้วยหรือเปล่าคะ” แป้งหวานใจเต้นตึกตักรอคอยคำตอบ ทว่าผู้ชายตรงหน้ากลับนั่งนิ่งอยู่ในความเงียบ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะพ่นคำพูดที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างล้นเหลือ “แป้ง…. นี่แป้งรู้ แป้งรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือผมเหรอ!?” “ตอนแรกแป้งก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่แป้งก็ไปหาทางทำให้รู้จนได้ คำตอบมันถูกกล้องวงจรปิดในเรือลำนั้นบันทึกไว้” เขมกรจ้องมองสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตัวเล็กแล้วส่ายหน้าเบาๆ คนที่เป็นฝ่ายโดนหลอกคือเขาไม่ใช่เธอแม่ของลูกเขานี่ร้ายไม่ใช่เล่น มิน่าล่ะ… เห็นพูดจาแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว โดยเฉพาะตอนที่บอกว่าอยากให้ลูกหน้าเหมือนเขา! ตอนนี้ไม่แปลกใจแล้ว“เรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่อุบัต

๑๗ไออุ่น“แป้ง คือผมมีอะไรจะบอก” เสียงทุ้มซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ แป้งหวานเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน หรือว่าเขาจะยอมรับแล้วว่าเขาเป็นพ่อของลูกเธอ “อะไรเหรอคะ หมออยากจะบอกอะไรแป้ง” “เอ่อ เราไปร้องคาราโอเกะกันเถอะ ผมอยากฟังแป้งร้องเพลง” เขมกรขอฟังเพลงให้ผ่อนคลายขึ้นอีกสักนิดก่อนก็แล้วกัน “… Take me to your heart, take me to your soul… Give me your hand and hold meShow me what love is, be my guiding star.It's easy take me to your heart” เขมกรนั่งจิบวิสกี้ฟังแม่ของลูกร้องเพลงสากลที่เขาชอบ เธอร้องเพลงเก่าอีกแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีเด็กสาวรุ่นนี้ที่ชอบร้องเพลงเก่าๆ และเมื่อได้ฟังภาพของเธอในคืนนั้นก็ล่องลอยมา สาวสวยในชุดซานตี้ที่สื่ออารมณ์ผ่านทางบทเพลงอยู่บนเวทีนั้นยากจะถอนสายตา ทว่าเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มลักยิ้มแก้มบุ๋มที่ไม่ได้แต่งหน้าแล้วใส่เพียงชุดเดรสผ้ายืดเรียบง่ายคนนี้กำลังจู่โจมเข้ามายึดครองหัวใจของเขา… เขมกรรู้สึกว่่าตัวเองอยากจะค้างที่นี่ เขาไม่อยากกลับบ้าน อยากจะอยู่ที่นี่ต่อ อยากจะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าเธอคนนี้ ก็แล้วทำไมเขาจะทำแบบนั้นไม่ได้… ก็บ้านหลังนี้คือบ้านของเขา ส่ว

“แล้วเข้ามาอยู่ในห้องกับลูกสาวอั๊วสองต่อสองแบบนี้ ตั้งใจจะขึ้นมาลวนลามลูกสาวอั๊วหรือเปล่า” ปะป๊าขึ้นเสียงดังลั่น ส่วนฉันก็รีบยืนขึ้นหนีบขาเข้าหากัน เพราะน้ำขาวขุ่นที่ลำเอ็นยาวๆ ของพี่ยักษ์พ่นใส่ในตัวฉันมันกำลังไหลย้อนออกมาอีก“ว่าไงเพชร ไอ้ยักษ์มันทำอะไรหนูหรือเปล่า” หม่าม้าถามต่อทันที ดูท่าทางน่าจะจับพิรุธเราได้ ดวงตาเรียวประดุจเหยี่ยวของหม่าม้ากวาดมองฉันตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า สีหน้าก็ไม่ค่อยจะสู้ดี“พี่ยักษ์เพิ่งจะขึ้นมาที่นี่ก่อนหม่าม้ากลับมาได้แป๊บเดียวเอง พี่เขาเห็นว่าหลอดไฟที่ห้องนี้เสียก็เลยอาสามาซ่อมให้น่ะ” ฉันพยายามทำใจดีสู้เสือต่อ ทว่าปะป๊ากลับกระตุกยิ้มร้ายสวนมาทันที “รปภ. ข้างล่างบอกว่ามันขึ้นมาบนห้องนี้ได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว” ปะป๊าพูดพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆ พี่ยักษ์ที่กำลังยืนเปลี่ยนหลอดไฟอยู่บนเก้าอี้โอ๊ย… ยิ่งโกหกก็ยิ่งไปกันใหญ่ ลืมไปเลยว่าปะป๊าเป็นเจ้าของที่นี่ และหากมีอะไรคุณลุง รปภ. ก็ต้องรายงานปะป๊าทุกเรื่อง “เอ่อ….” ฉันเริ่มกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี พูดโกหกไม่เก่งเสียด้วยสิ แถมหลักฐานจากการแตกในของพี่ยักษ์ยังไหลออกมาเปื้อนเป้าชั้นในตัวบางๆ เต็มไป

ครืด ครืด ~เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะมันสั่นขึ้นมาได้จังหวะพอดี คนที่ส่งข้อความมาเหมือนจะรู้ว่าเราเพิ่งจะเอากันเสร็จ ทว่าคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้ายังไม่ยอมให้ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์“เป็นไงบ้างเพชร เอาต่อเลยไหม” เสียงพี่ยักษ์ถามฉันพร้อมกับขยำนมฉันอย่างเมามันอีกรอบ เรื่องหื่นจัดชัดเจนต้องยกให้เขาคนนี้เลยจริงๆ “พี่ยักษ์พอก่อน!” ฉันส่งเสียงห้ามปรามก่อนจะเกิดอารมณ์ขึ้นมาอีกรอบ สองเต้าใหญ่โตของฉันบอบช้ำไปหมดแล้ว พี่ยักษ์มือหนักชะมัด ทั้งตัวโต มือหนัก… แถมยังเอาหนักมาก “เอา… เอาออกไปได้แล้ว” ฉันส่งเสียงกระท่อนกระแท่นบอกพี่ยักษ์พร้อมกับจ้องมองตรงส่วนที่เราสองคนเชื่อมติดกันอยู่ใต้ลอนหน้าท้องแน่นๆ เอาฉันจนถึงจุดหมายปลายทางไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมถอดถอนความใหญ่โตออกไป แถมยังแกล้งขยับสะโพกไปมาให้ลำเอ็นอุ่นๆ เสียดสีหยอกเย้าในโพรงเสียวของฉันต่ออีก “น้ำร่านน้องเพชรแม่งโคตรเยอะเลย ชอบโดน… ล่ะสิ เป็นไง พี่ทำแบบนี้เสียวดีใช่ไหม” สะโพกหนายังคงขยับไปมาพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มสะกดฉัน“พี่ยักษ์ เอาออกไปได้แล้ว” ฉันพยายามปั้นเสียงดุที่ไม่ค่อยจะดุสักเท่าไหร่ใส่หน้าเขา ถึงแม้ว่ามันจะเสียวดีแต่ก็ต้องหยุดเพรา

“พี่ยักษ์” ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงสั่นกระเส่าในขณะที่คว้าข้อมือของเขาในเชิงห้ามปรามเอาไว้ด้วย ตอนนี้ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังพยายามเกี่ยวชั้นในตัวบางเบาที่ปกปิดกลีบเนื้ออวบอูมให้เลื่อนหลุดออก ฉันหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันเพื่อขัดขวางให้เขาทำไม่สำเร็จ ทว่าพี่ยักษ์ใช้วิธีเล้าโลมด้วยการกดปลายนิ้วหัวแม่มือบดคลึงตรงปุ่มเสียวของฉันอย่างมีชั้นเชิง และฉันก็เสียวซ่านจนเผลอกัดปากตัวเองพร้อมกับอ้าขาออกให้กว้างขึ้น ภายในช่องรักอันคับแคบมันกระตุกเบาๆ และร้อนผะผ่าวไปหมดแล้ว ใจฉันพยายามจะขัดขืน ทว่าช่องรักอันอุ่นลื่นที่ยังไม่เคยโดนลำเอ็นอุ่นของชายใดล่วงล้ำเข้ามามันกลับร้อนรุ่มกระตุกเร่าโหยหาการสอดใส่ “เพชรแฉะมาก น้ำเยิ้มเลยดูสิ กลีบสวย แคมสวย สีก็สวย ชาตินี้ห้ามให้ใครเห็นนอกจากไอ้ยักษ์คนนี้คนเดียว ถ้าจะคลอดลูก ก็ต้องให้หมอสูติฯ ผู้หญิงทำคลอดให้เท่านั้น” เสียงห้าวที่ไร้ความอ่อนโยนพ่นคำชมพร้อมเอ่ยวาจาแสดงความเป็นเจ้าของออกมาพร้อมๆ กัน และสายตาของฉันก็หลุบมองชั้นในลูกไม้ตัวบางที่หลุดไหลไปเกี่ยวอยู่ตรงข้อเท้าเล็กสลับกับจ้องลำเอ็นที่มีเส้นเลือดนูนยาวปูดโปนขึ้นมา มันแข็งโด่และใหญ่โตน่าเกรงขาม ตรงส่วนปลายม

“พี่ยักษ์ หยุด!! หยุด ปล่อยเพชรไปเดี๋ยวนี้นะ!! ” เปล่าหรอก ฉันไม่ได้ตะโกนออกมา มันคือเสียงที่ตะโกนดังๆ อยู่ในใจ มันจะหลุดออกมาจากปากได้ยังไง ก็ตอนนี้กลีบปากนุ่มสวยของฉันกำลังโดนปากหยักได้รูปขยับบดดูดอย่างหิวกระหาย และฉันก็ถอดถอนมันออกมาไม่ได้ซะด้วย ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ ฉันกำลังทั้งเคลิบเคลิ้มและเพลิดเพลินจนขยับเรียวลิ้นเล็กตวัดพันรัดกับลิ้นเขาอย่างเมามัน แค่นั้นไม่พอ… ฉันเรียนรู้ที่จะจูบตอบเขาอย่างเร่าร้อนได้รวดเร็วจนไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะลุ่มหลงมัวเมาในรสจูบของเขาได้หนักหนาขนาดนี้ “อื้อ” ฝ่ามือหนาๆ ที่จ้องจะลวนลามฉันอยู่ทุกวี่ทุกวันเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้ต้นขาขาวเนียนก่อนจะถลกกระโปรงนักศึกษาแคบๆ ของฉันขึ้นไปจนถึงเอวบาง กลีบสะโพกเต่งตึงถูกบีบขยำเคล้นคลึงอย่างบ้าคลั่งมือหนักเป็นบ้า! พี่ยักษ์ไม่ยอมเบามือกับฉันเลย และตอนนี้ก็มีอะไรบางอย่างที่แข็งขืนขึ้นมาถูไถอยู่ตรงเนินสาวอวบอูมของฉัน แข็งมาก… และขนาดของมันก็ใหญ่มาก ฮือ… นี่ฉันกำลังจะเสียความบริสุทธิ์ให้กับไอ้พี่ชายข้างบ้านจอมหื่นจริงๆ เหรอเนี่ย ปลายนิ้วอันสุดแสนร้ายกาจก็จู่โจมบดขยี้อยู่ตรงปุ่มที่ไวต่อความรู้สึกเสียวกระสันของผู้หญิ

“พี่ยักษ์! นั่น…. นั่นจะทำอะไรน่ะ” ฉันส่งเสียงแหลมๆ กึ่งตะโกนออกมา ฝ่ามือเล็กยื่นไปดันหน้าอกแกร่งไว้โดยอัตโนมัติ และมันก็ยิ่งเปิดโอกาสให้มือใหญ่แข็งแรงเกาะกุมมือนุ่มๆ ของฉันไว้ในทันที เหมือนฉากในหนังรักที่ดูเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน และสุดท้ายนางเอกก็โดนจูบ “ออกไปนะ อย่าเข้ามา” ไอ้พี่ชายข้างบ้านที่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุกำมือฉันเอาไว้แน่น และเพียงชั่วพริบตา หญิงสาวตัวเล็กๆ ในชุดนักศึกษาอย่างฉันก็โดนเขาดึงเข้าไปกอดเอาไว้แนบอก ในขณะที่ฉันพยายามดีดดิ้นสุดแรงพี่ยักษ์กลับกอดฉันเอาไว้ไห้แน่นกว่าเดิม แน่นจนกลิ่นกายผสมกลิ่นเหงื่อฟุ้งเข้ามาสะกดฉันให้ยอมยืนนิ่งๆ กลิ่นกายของพี่ยักษ์กลายเป็นกลิ่นที่ฉันคุ้นเคยไปซะแล้ว และอ้อมแขนแข็งแรงที่กำลังโอบกอดฉันอยู่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยขึ้นมาซะดื้อๆ ใจแข็งเข้าไว้เพชรกัญญา ชีวิตเธอจะมาลงเอยกับพี่ชายข้างบ้านสุดแสนจะร้ายกาจคนนี้ไม่ได้ “ยืนนิ่งเชียวเพชร ชอบให้พี่กอดเหรอ” น้ำเสียงแหบห้าวของผมแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มละมุนเมื่อคนตัวเล็กในอ้อมกอดค่อยๆ หยุดดิ้นแล้วยืนนิ่งๆ ปลายจมูกโด่งรั้นฝังอยู่ตรงซอกคอของผมพอดิบพอดี ส่วนนมที่ใหญ่โตล้นทะลักก็กำลังบดเบียดลำต

เมื่อวานไม่น่าลืมตามช่างมาเปลี่ยนหลอดไฟเลยฉัน ดูสิเนี่ย… พอเริ่มค่ำ ก็เริ่มแย่ แถมปะป๊ากับหม่าม้าของฉันยังโคตรดุ และฉันก็ต้องทำบัญชีให้เสร็จภายในคืนนี้ด้วยหลอดไฟที่สำรองไว้ก็ดันหมด แถมวันนี้ก็ดันเป็นวันหยุดของช่างประจำเพชรกัญญาอพาร์ตเมนต์ เอ… หรือว่าจะโทรให้แม่บ้านออกไปซื้อหลอดไฟเข้ามาแล้วช่วยกันเปลี่ยนตอนนี้เลย สายตาคู่สวยเพ่งมองไปยังกองใบเสร็จรับเงินบนโต๊ะก่อนจะกดโหมดไฟฉายที่โทรศัพท์มือถือส่อง เออ! ทำแบบนี้ไปก่อนก็ได้ พอแบตหมดก็ค่อยชาร์จ ฉันคลี่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลงมือทำงานต่อ และไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นบานประตูออฟฟิศก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างสูงคนหนึ่ง แค่กลิ่นกายที่ล่องลอยมา…. ฉันก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร “พี่ยักษ์! พี่ยักษ์เข้ามาได้ยังไง” น้ำเสียงของฉันแฝงแววตกใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะไม่คิดว่าจู่ๆ ไอ้ตัวหื่นข้างบ้านมันจะโผล่เข้ามา และปกติฉันก็ไม่ได้ล็อคประตูจนชิน ไม่น่าประมาทเลยฉัน พี่ยักษ์จ้องจะลวนลามฉันอยู่ตลอดเวลา และวันนี้ก็สบโอกาสเพราะทั้งปะป๊ากับหม่าม้าออกไปข้างนอก ค่ะ! และตอนนี้ฉันกับเขาก็อยู่ในห้องที่ค่อนข้างจะมืดด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสอง ดีนะที่หล