Novels by หยดพิรุณ

“พี่ยักษ์! นั่น…. นั่นจะทำอะไรน่ะ” ฉันส่งเสียงแหลมๆ กึ่งตะโกนออกมา ฝ่ามือเล็กยื่นไปดันหน้าอกแกร่งไว้โดยอัตโนมัติ และมันก็ยิ่งเปิดโอกาสให้มือใหญ่แข็งแรงเกาะกุมมือนุ่มๆ ของฉันไว้ในทันที เหมือนฉากในหนังรักที่ดูเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน และสุดท้ายนางเอกก็โดนจูบ “ออกไปนะ อย่าเข้ามา” ไอ้พี่ชายข้างบ้านที่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุกำมือฉันเอาไว้แน่น และเพียงชั่วพริบตา หญิงสาวตัวเล็กๆ ในชุดนักศึกษาอย่างฉันก็โดนเขาดึงเข้าไปกอดเอาไว้แนบอก ในขณะที่ฉันพยายามดีดดิ้นสุดแรงพี่ยักษ์กลับกอดฉันเอาไว้ไห้แน่นกว่าเดิม แน่นจนกลิ่นกายผสมกลิ่นเหงื่อฟุ้งเข้ามาสะกดฉันให้ยอมยืนนิ่งๆ กลิ่นกายของพี่ยักษ์กลายเป็นกลิ่นที่ฉันคุ้นเคยไปซะแล้ว และอ้อมแขนแข็งแรงที่กำลังโอบกอดฉันอยู่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยขึ้นมาซะดื้อๆ ใจแข็งเข้าไว้เพชรกัญญา ชีวิตเธอจะมาลงเอยกับพี่ชายข้างบ้านสุดแสนจะร้ายกาจคนนี้ไม่ได้ “ยืนนิ่งเชียวเพชร ชอบให้พี่กอดเหรอ” น้ำเสียงแหบห้าวของผมแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มละมุนเมื่อคนตัวเล็กในอ้อมกอดค่อยๆ หยุดดิ้นแล้วยืนนิ่งๆ ปลายจมูกโด่งรั้นฝังอยู่ตรงซอกคอของผมพอดิบพอดี ส่วนนมที่ใหญ่โตล้นทะลักก็กำลังบดเบียดลำต

เมื่อวานไม่น่าลืมตามช่างมาเปลี่ยนหลอดไฟเลยฉัน ดูสิเนี่ย… พอเริ่มค่ำ ก็เริ่มแย่ แถมปะป๊ากับหม่าม้าของฉันยังโคตรดุ และฉันก็ต้องทำบัญชีให้เสร็จภายในคืนนี้ด้วยหลอดไฟที่สำรองไว้ก็ดันหมด แถมวันนี้ก็ดันเป็นวันหยุดของช่างประจำเพชรกัญญาอพาร์ตเมนต์ เอ… หรือว่าจะโทรให้แม่บ้านออกไปซื้อหลอดไฟเข้ามาแล้วช่วยกันเปลี่ยนตอนนี้เลย สายตาคู่สวยเพ่งมองไปยังกองใบเสร็จรับเงินบนโต๊ะก่อนจะกดโหมดไฟฉายที่โทรศัพท์มือถือส่อง เออ! ทำแบบนี้ไปก่อนก็ได้ พอแบตหมดก็ค่อยชาร์จ ฉันคลี่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลงมือทำงานต่อ และไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นบานประตูออฟฟิศก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างสูงคนหนึ่ง แค่กลิ่นกายที่ล่องลอยมา…. ฉันก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร “พี่ยักษ์! พี่ยักษ์เข้ามาได้ยังไง” น้ำเสียงของฉันแฝงแววตกใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะไม่คิดว่าจู่ๆ ไอ้ตัวหื่นข้างบ้านมันจะโผล่เข้ามา และปกติฉันก็ไม่ได้ล็อคประตูจนชิน ไม่น่าประมาทเลยฉัน พี่ยักษ์จ้องจะลวนลามฉันอยู่ตลอดเวลา และวันนี้ก็สบโอกาสเพราะทั้งปะป๊ากับหม่าม้าออกไปข้างนอก ค่ะ! และตอนนี้ฉันกับเขาก็อยู่ในห้องที่ค่อนข้างจะมืดด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสอง ดีนะที่หล

น้องเพชรกัญญาแสนสวยนอกจากจะจีบโคตรยากแล้วยังชอบพ่นวาจาทิ่มแทงหัวใจของผมเป็นว่าเล่น แต่คนอย่างผมมีเหรอจะสะทกสะท้าน เป้าหมายของผมนั้นโคตรจะชัดเจน นั่นคือการได้น้องเพชรที่ผมเฝ้ามองตั้งแต่นมยังไม่ตั้งเต้าจนนมโตล้นทะลักชุดนักศึกษามาเป็นเมีย และผมมันก็เป็นผู้ชายประเภทที่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ไม่เป็นซะด้วย หลังจากที่โดนผมลวนลามจนเจ้าของร่างบอบบางตัวอ่อนระทวยและอารมณ์กระเจิดกระเจิง เธอก็รีบหอบหนังสือที่ร่วงหล่นกระจายวิ่งกลับไปยังอพาร์ตเมนต์ที่ครอบครัวเธอเป็นเจ้าของอย่างรวดเร็ว รีบเสียจนลืมกระเป๋าถือคู่ใจที่มีของสำคัญอยู่ในนั้น หรือว่าเธอตั้งใจลืมเพื่อที่จะให้ผมวิ่งตามเอาไปคืน! คิดเข้าข้างตัวเองไว้ก่อนเลยกู แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม คืนนี้เป็นคืนวันเกิดของผมและยังไงผมก็ต้องได้จูบน้องเพชร ถ้าได้ดูดปากเมื่อไหร่จะดูดหนักๆ ให้น้ำเดินเลยคอยดู เออ! แต่ถ้าได้ดูดปากแล้ว จะขอดูดอย่างอื่นด้วยน้องเพชรกัญญาผู้น่าฟัดเธอจะยอมให้ดูดป่าววะ ยิ่งคิดก็เหมือนจะยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ มือใหญ่รีบคว้ากระเป๋าถือของเธอที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้ทันที เย็นวันสิ้นเดือนแบบนี้ ตามปกติน้องเพชรเธอจะทำบัญชีอยู่ที่ห้องชั้

“ลูกชายลื้อเรียนเภสัชปีสาม ส่วนลูกสาวอั๊วปีนี้ก็เข้ามหา’ลัยคณะบัญชีปีหนึ่ง แบบนี้ต้องรีบนัดให้ทั้งสองคนมาทำความรู้จักกัน ถ้าเกิดรักกันขึ้นมา แล้วในอนาคตลูกชายลื้อเปิดร้านยา แล้วลูกสาวอั๊วจะได้ช่วยทำบัญชีให้” เช้าวันเกิดที่สุดแสนจะรื่นรมย์ของผมกลับกลายเป็นหมองหม่นขื่นขมในพริบตา เพียงเพราะว่าได้ยินบทสนทนาบ้าบอระหว่างเฮียหวังเจ้าของเพชรกัญญาอพาร์ตเมนต์กับเฮียหลีเจ้าของร้านทองชื่อดังในย่านนี้ ถึงแม้ว่าจะคุยกันเสียงดังและหัวเราะกันอย่างเฮฮาครื้นเครง แต่ผมก็รู้ว่าเฮียหวังแกจริงจังกับเรื่องนี้… จริงจังมาก! ใช่ครับ ใครๆ ต่างก็เรียกปะป๊าของน้องเพชรคนสวยว่าเฮียหวัง และต่างก็รู้ว่าเฮียหวังแกอยากได้ลูกเขยรวยๆ ก็ไม่แปลกหรอกที่เฮียแกอยากจะเป็นทองแผ่นเดียวกันกับเถ้าแก่ร้านทองอย่างเฮียหลีที่รวยอย่างเดียวไม่พอทว่ายังรู้จักสนิทสนมกันมาตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่นอีกด้วย พอได้ยินแบบนี้แล้วเลือดนักสู้ในตัวมันก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที ผมก็เลยคิดแผนการหมายจะลวนลามสาวสวยข้างบ้านให้เคลิบเคลิ้มตัวอ่อนจากนั้นก็จัดการรวบหัวรวบหางให้เธอตกเป็นของผมอย่างเร็วที่สุด น้องเพชรคือผู้หญิงคนเดียวที่ผมต้องการ ผมแอบม

“เพชร เพชร… โผล่หน้ามาหาพี่หน่อย เพชร! ได้ยินพี่ไหม” เสียงทุ้มพูดกึ่งตะโกนที่ดังทะลุผ่านบานกระจกหน้าต่างทำให้ฉันต้องลุกขึ้นเดินไปจัดการกับคนต้นเสียงก่อนจะมีใครผ่านมาเห็นเข้าแล้วเข้าใจผิด“ได้ยินแล้ว ไม่ต้องตะโกนเสียงดังก็ได้” ฉันเองที่กลายเป็นฝ่ายตะโกนใส่เขาแทน และหลังจากที่เลื่อนบานกระจกแล้วชะเง้อมองลงไปก็พบกับใบหน้าคมคายที่กำลังยิ้มกว้างมองฉัน พี่ยักษ์ท่าทางอารมณ์ดีมาก วันเกิดตัวเองทั้งทีแต่ก็ไม่ยอมไปฉลองกับเพื่อน มัวแต่มาวนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่ข้างๆ ฉัน“มาทำไม เพชรบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาหาที่นี่” ฉันแกล้งพูดห้วนๆ ใส่หน้าเขา จากนั้นใบหน้าหมวยสวยจิ้มลิ้มก็คลี่ยิ้มน่ารักออกมาโดยไม่รู้ตัว “ก็บ้านพี่มันอยู่ติดกับเพชรกัญญาอพาร์ตเมนต์แล้วเดินผ่านไปผ่านมาไม่ได้หรือยังไง” พี่ยักษ์ยืนเท้าสะเอวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าสายตาที่มองมานั้นดูก่อกวนจนน่าหยิกแก้ม มือหนึ่งถือถุงน้ำเต้าหู้ ส่วนอีกมือก็ถือ… กระเป๋าของฉัน นี่ฉันลืมหยิบกระเป๋าขึ้นมาเหรอวะ… บ้าจริง! กระเป๋าหล่นตอนโดนพี่ยักษ์ฉุด แล้วฉันก็เก็บแต่หนังสือที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาก่อนจะวิ่งหนีเขา โดนหอมแก้มแบบหนักหน่วงจนเบลอไปหมดแล้วฉัน

ฉันกำลังเรียนปีหนึ่ง คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีที่มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง และตามปกติในทุกๆ วันสิ้นเดือน ฉันจะมีหน้าที่ทำบัญชีรายรับรายจ่ายของเพชรกัญญาอพาร์ตเมนต์ให้หม่าม้า โชคดีที่วันนี้ทั้งปะป๊าและหม่าม้าออกไปข้างนอกแบบยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับเข้ามา เห็นบอกว่าจะไปงานเลี้ยงโต๊ะจีนที่ร้านทองสาขาใหม่ของเจ็กหลิม แบบนี้กว่าจะกลับมาก็คงจะดึก ฉันที่อยู่ในสภาพชุดนักศึกษายับย่นผมยุ่งและแก้มช้ำเลยเดินเข้าไปในห้องอันเป็นที่ตั้งของสำนักงานตรงชั้นสองได้อย่างสบายใจเพราะปลอดผู้คนเมื่อก้าวเดินเข้ามาในห้องร่างบอบบางก็หย่อนตัวนั่งลงตรงโต๊ะทำงานในทันที และสิ่งแรกที่ฉันทำก็คือ… ใช้ฝ่ามือลูบไล้พวงแก้มทั้งสองข้างที่โดนกระหน่ำหอมโดยไอ้พี่ชายข้างบ้านตัวหื่นด้วยท่าทางขวยเขินไม่นึกเลยว่าผู้ชายคนแรกที่ได้ยื่นหน้ามาบดขยี้แก้มขาวใสนวลเนียนของฉันจะเป็นไอ้พี่ยักษ์ที่ฉันเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ พี่ยักษ์ที่ในวัยมัธยมต้นชอบเกเรโดดเรียนหนีไปเล่นเกมกับเพื่อน และพอปะป๊าตัวเองจับได้ก็โดนดุเสียงดังไปสามบ้านเจ็ดบ้าน พี่ยักษ์ที่โดนปะป๊ากับหม่าม้าปลุกให้ตื่นขึ้นมาช่วยขายขนมจีบกับซาลาเปาตั้งแต่เช้ามืด พี่ยักษ์ที่ตอนเด็กๆ ชอบเอาถ

หลังจากหนึ่งเดือนผ่านพ้นไป แป้งหวานก็น้ำหนักลดฮวบจนคุณดาริกาเธออดเป็นห่วงไม่ได้ ว่างเมื่อไหร่จึงต้องรีบมาช่วยเลี้ยงหลาน วันนี้พอเข้ามาถึงก็เห็นแม่ของหลานนั่งสัปหงกอยู่ตรงโซฟา ส่วนเขมกรก็ต้องออกไปประชุมตั้งแต่เช้า “แป้งไปพักเถอะ เดี๋ยวแม่จะกล่อมยัยหนูนอนเอง” หลังจากบอกลูกสะใภ้ให้ไปพัก สองมือของผู้เป็นย่าก็กอดประคองหนูน้อย ‘เดียน่า’ เอาไว้พร้อมกับยิ้มพริ้มอย่างมีความสุข “โตขึ้นมาต้องสวยเหมือนย่าแน่นอนลูก” คุณดาริกามั่นใจ เขมกรหน้าเหมือนแม่ และลูกสาวเขาก็หน้าเหมือนเขา เพราะฉะนั้นหนูน้อยคนนี้จึงมีหน้าตาเหมือนคุณย่าเป๊ะ… คุณย่าผู้ซึ่งไปบนบานขอหลานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และตอนนี้ก็กำลังลุ้นให้ลูกชายอีกสองคนได้เมียในเร็ววัน“ไม่รู้เมื่อไหร่ตาเมธกับตาณัฐจะเจอเนื้อคู่ซะที!” คุณดาริกาบ่นกับแป้งหวานอยู่เป็นประจำ แป้งหวานเลยใช้วิธีให้พวกคุณลุงได้ช่วยเลี้ยงยัยหนูบ้าง เผื่อว่าจะรู้สึกอยากมีลูกเป็นของตัวเอง ส่วนพ่อกับแม่แท้ๆ ของแป้งหวานที่อยู่ต่างจังหวัดตั้งแต่รู้เรื่องก็ไปป่าวประกาศทั่วหมู่บ้านว่าลูกสาวได้สามีเป็นถึงหมอไฮโซเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ลูกกตัญญูอย่างแป้งหวานไม่ถือสาหรอก หญิงสาวส่งเ

๒๒คุณแม่แป้งหวานนับตั้งแต่วันแรกที่แป้งหวานรู้ตัวว่ามีเจ้าตัวน้อยกำลังเติบโตอยู่ในท้อง เธอก็คิดเพียงว่าจะดูแลเขาให้ดีที่สุด และวินาทีที่ได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยๆ อีกดวงกำลังเต้นอยู่ในตัวเธอ มันคือวินาทีมหัศจรรย์ที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เขมกรนั่งอมยิ้มมองใบหน้าแม่ของลูก สลับกับมองผลงานของตัวเองที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอด้วยความภาคภูมิใจ น้ำยาดีชะมัด ครั้งเดียวก็ติดเลย สิบเอ็ดสัปดาห์แล้ว… เจ้าตัวน้อยก็มีรูปร่างเหมือนทารกแล้ว และแป้งหวานก็ละสายตาไปจากภาพอัลตราซาวด์บนหน้าจอไม่ได้เลยจริงๆ น่ารักจัง… แม้ตัวจะยาวแค่เพียงหนึ่งนิ้วครึ่งก็เถอะ“ลูก… ลูกของเรา” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา ทว่าเขมกรยังไม่ทันจะพูดอะไรออกมา ก็มีใครบางคนเลื่อนบานประตูห้องตรวจขัดจังหวะเข้าซะก่อน ประตูห้องอัลตราซาวด์ถูกเปิดออกจนสุดด้วยฝีมือของ…. เจ้าของโรงพยาบาล“ป๊า” เขมกรหันไปดูผู้มาเยือนด้วยความตกใจ นี่พ่อของเขาโผล่มาที่นี่ได้ยังไงกัน “แม่” พ่อคนเดียวไม่พอ ตอนนี้คุณดาริกากำลังก้าวตามสามีเข้ามาติดๆ ใบหน้าที่โบกด้วยเครื่องสำอางราคาแพงของภรรยาเจ้าของโรงพยาบาลระบายไปด้วยรอยยิ้มชื่นมื่นประหนึ่งวันนี้ที่รอคอยมาถึงแล้ว “พ

ณ บ้านหลังเล็กๆ ทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่น แป้งหวานนั่งร้องเพลงสากลที่เคยฮิตติดชาร์ตในอดีตพร้อมกับปั้นบัวลอยไปด้วย บัวลอยสีสวยจากธรรมชาติน่ากินสุดๆ สีเขียวจากใบเตย สีม่วงจากน้ำดอกอัญชัน สีเหลืองจากฟักทอง และสีส้มจากแครอทนึ่งสุก แถมยังใส่เนื้อมะพร้าวอ่อนลงไปเพิ่มรสชาติความอร่อยหอมมัน สอบก็เสร็จแล้ว แบบนี้ก็ยิ่งว่างเพราะพ่อของลูกไม่ยอมให้ออกไปทำงาน งั้นก็ทำอาหารแก้เบื่อไปก่อนละกัน จากนั้นก็ค่อยไปงีบหลับหรือไม่ก็นอนอ่านหนังสือสำหรับคุณแม่มือใหม่ วันนี้ตอนไปเดินห้างแป้งหวานแวะซื้อหนังสือติดมือมาหลายเล่ม เน้นที่วิธีการเลี้ยงเด็กในช่วงวัยต่างๆ โดยเฉพาะช่วงทารก เพราะดูๆ ไปแล้วไม่น่าจะมีคุณย่าคุณยายมาช่วยเลี้ยงหลานสักคน หลังจากปั้นบัวลอยเสร็จก็พักไปตำน้ำพริกก่อน วันนี้แป้งหวานมีความสุขมากเพราะเพิ่งจะถอยครกใบใหม่เข้าบ้าน โชคดีที่มีแม่บ้านไปคอยช่วยถือ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะหิ้วของกลับบ้านไม่ไหวแน่ๆ ตอนที่คุณดาริกากับหมอณัฐกรขับรถมาจอดอยู่หน้าบ้าน แป้งหวานก็ดันไม่ได้ยินเสียงรถ เพราะเสียงตำน้ำพริกของเธอดังกลบทุกเสียง คนสองคนเดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบ เนื่องจากบ้านหลังนี้เป็นบ้านของเธอ คุณดาริ

๒๐ว่าที่ลูกสะใภ้อีกฟากฝั่งของโรงพยาบาล หมอณัฐกำลังรับโทรศัพท์จากคุณดาริกาผู้เป็นมารดาที่นัดหมายกันไว้ดิบดีว่าวันนี้จะออกไปสืบหาว่าที่สะใภ้เล็กของบ้านด้วยกันทุกคนอยากจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่า แล้วเธอเป็นใครมาจากไหนกัน โดยเฉพาะคุณดาริกาที่มีลูกชายเป็นหมออินดี้ถึงสามคน อินดี้ในรูปแบบที่ไม่ยอมมีลูกมีเมียเป็นเรื่องเป็นราว ทั้งๆ ที่อายุอานามก็มากโขแล้ว เพื่อนรุ่นเดียวกันหลายคนก็ส่งลูกเข้าโรงเรียนกันแล้ว เหลือแต่พวกลูกชายของเธอที่ไม่รู้ว่าจะหวงความโสดกันไปถึงไหน ในขณะที่แม่อยากอุ้มหลานใจจะขาด และพ่อก็อยากจะได้หลานมาสืบทอดธุรกิจของครอบครัวจะแย่ คุณดาริกาอยากมีหลานหลายๆ คน ทว่าแค่คนเดียวก็ยังไม่โผล่มาสักที เฮ้อ!! “ครับแม่ ตอนนี้เขมติดประชุมอยู่ ทางสะดวก เราไปกันเลยนะ” หมอณัฐเอ่ยบอกคนต้นสายพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดพรายอยู่บนใบหน้า เขาเป็นลูกชายคนกลางที่สนิทกับแม่มากที่สุด และพอแม่ชวนไปก็รีบรับปากทันที “โอเค ณัฐขับรถมารับแม่ที่บ้านได้เลย เราจะไปที่บ้านหลังนั้นกัน” คุณดาริกากดวางสายพร้อมกระตุกยิ้มแน่วแน่ ลูกชายคนเล็กของเธอรักๆ เลิกๆ กับไฮโซมาหลายคน จนผู้เป็นแม่เลิกหวัง

๑๙มันไม่ใช่อุบัติเหตุเจ้าของใบหน้าหล่อเหลานิ่งงันไปชั่วครู่ ส่วนใบหน้าเปื้อนยิ้มก็จ้องเขาแน่นิ่งพร้อมกับตั้งคำถามขึ้นมาถามเขาด้วยน้ำเสียงหวานใสชวนฟัง ไหนๆ เธอก็เป็นฝ่ายรุกมาโดยตลอด งั้นก็ขอรุกต่อไม่รอแล้วนะ ขี้เกียจรอแล้ว พ่อของลูกเธอเขาลีลาเยอะ มัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นั่นแหละ ซุปในชามเย็นหมดแล้วยังไม่ยอมพูดซะที “หมอเคยบอกแป้งว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนข้ามปีมันเป็นอุบัติเหตุ แล้วเมื่อคืนนี้… มันเป็นอุบัติเหตุด้วยหรือเปล่าคะ” แป้งหวานใจเต้นตึกตักรอคอยคำตอบ ทว่าผู้ชายตรงหน้ากลับนั่งนิ่งอยู่ในความเงียบ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะพ่นคำพูดที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างล้นเหลือ “แป้ง…. นี่แป้งรู้ แป้งรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือผมเหรอ!?” “ตอนแรกแป้งก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่แป้งก็ไปหาทางทำให้รู้จนได้ คำตอบมันถูกกล้องวงจรปิดในเรือลำนั้นบันทึกไว้” เขมกรจ้องมองสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตัวเล็กแล้วส่ายหน้าเบาๆ คนที่เป็นฝ่ายโดนหลอกคือเขาไม่ใช่เธอแม่ของลูกเขานี่ร้ายไม่ใช่เล่น มิน่าล่ะ… เห็นพูดจาแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว โดยเฉพาะตอนที่บอกว่าอยากให้ลูกหน้าเหมือนเขา! ตอนนี้ไม่แปลกใจแล้ว“เรื่องเมื่อคืนมันไม่ใช่อุบัต

๑๗ไออุ่น“แป้ง คือผมมีอะไรจะบอก” เสียงทุ้มซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ แป้งหวานเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน หรือว่าเขาจะยอมรับแล้วว่าเขาเป็นพ่อของลูกเธอ “อะไรเหรอคะ หมออยากจะบอกอะไรแป้ง” “เอ่อ เราไปร้องคาราโอเกะกันเถอะ ผมอยากฟังแป้งร้องเพลง” เขมกรขอฟังเพลงให้ผ่อนคลายขึ้นอีกสักนิดก่อนก็แล้วกัน “… Take me to your heart, take me to your soul… Give me your hand and hold meShow me what love is, be my guiding star.It's easy take me to your heart” เขมกรนั่งจิบวิสกี้ฟังแม่ของลูกร้องเพลงสากลที่เขาชอบ เธอร้องเพลงเก่าอีกแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีเด็กสาวรุ่นนี้ที่ชอบร้องเพลงเก่าๆ และเมื่อได้ฟังภาพของเธอในคืนนั้นก็ล่องลอยมา สาวสวยในชุดซานตี้ที่สื่ออารมณ์ผ่านทางบทเพลงอยู่บนเวทีนั้นยากจะถอนสายตา ทว่าเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มลักยิ้มแก้มบุ๋มที่ไม่ได้แต่งหน้าแล้วใส่เพียงชุดเดรสผ้ายืดเรียบง่ายคนนี้กำลังจู่โจมเข้ามายึดครองหัวใจของเขา… เขมกรรู้สึกว่่าตัวเองอยากจะค้างที่นี่ เขาไม่อยากกลับบ้าน อยากจะอยู่ที่นี่ต่อ อยากจะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าเธอคนนี้ ก็แล้วทำไมเขาจะทำแบบนั้นไม่ได้… ก็บ้านหลังนี้คือบ้านของเขา ส่ว