มารับที่โรงเรียน

“บาย แล้วเจอกันนะแก กลับบ้านดีๆ ล่ะ”

ฉันโบกมือให้พวกเพื่อนๆ ในกลุ่ม ก่อนจะเดินไปยังป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม 

โรงเรียนมัธยมที่ฉันเรียนอยู่ค่อนข้างไกลจากบ้าน แต่เพราะป๊าอยากให้ฉันเข้าเรียนโรงเรียนคอนแวนต์หญิงล้วนที่มีชื่อเสียง ฉันก็เลยต้องเรียนที่นี่ เดินทางมาทีก็เกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึง แถมยังต้องนั่งรถเมล์สามต่อกลับบ้าน ถ้าลงไม่ทันก็เลยป้าย 

“ผึ้ง”

ยังไม่ทันจะข้ามถนน ฉันก็ได้ยินเสียงคนคุ้นเคยเรียกชื่อเข้าเสียก่อน น้ำเสียงแหบห้าวแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก… 

“พี่เอ็ม มาทำอะไรที่นี่” 

เมื่อฉันหันขวับกลับไปหาต้นเสียง ก็เห็นผู้ชายหน้าเข้ม ตัดผมทรงเซอร์ๆ ร่างสูงกำยำสวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมลงมาจนเห็นกล้ามอกกับรอยสักที่ดูเข้ากันกับกางเกงยีนส์รัดรูปขาดๆ กำลังยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ทางด้านหลัง มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผม ส่วนมืออีกข้างก็แกว่งกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ไปมา ทำท่ายังกับพระเอกละครรักวัยรุ่น 

“อุ๊ย ดูพี่คนนั้นสิแก หล่อจัง”

“แก พี่เขาเท่ห์มากเลยอ่ะ มายืนรอใครวะ”

เสียงเด็กมอห้ากลุ่มหนึ่งพากันซุบซิบตอนเดินผ่านพี่เอ็ม และนั่นก็ทำให้ฉันรีบสาวเท้าไปข้างหน้าให้ห่างจากเขาทันที 

พี่เอ็มต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ นี่ถึงขนาดโผล่มาดักรอฉันหน้าโรงเรียนเลยเหรอ

ฉันรีบเดินหนีไปให้ห่างไกลผู้คน เดี๋ยวพวกเพื่อนๆในห้องหรืออาจารย์มาเห็นแล้วจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันมีแฟน แถมเขายังดูห่ามเถื่อนแบดบอยแบบสุดๆ ซึ่งไม่เข้ากับเด็กผู้หญิงหน้าหมวยใสในลุคเด็กเรียนแบบฉันเลยสักนิด

พอฉันวิ่งหนีเขาก็รีบวิ่งตาม

“พี่เอ็มอย่าตามผึ้งมา” ฉันตะโกนพร้อมกับหยุดยืนข้างถนน หันซ้ายมองขวา เตรียมจะข้ามไปยังป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามแต่ยังไม่ทันจะก้าวขา ก็โดนคนตัวสูงกว่าคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

“พี่เอ็ม!” ฉันตวาดพลางสะบัดแขนให้หลุดพ้นจากพันธนาการอันแข็งแกร่ง 

“ปล่อยแขนผึ้งก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยคุยกัน”

คนตัวโตยอมปล่อยมืออย่างไม่ค่อยจะเต็มใจ จากนั้นน้ำเสียงทุ้มห้าวก็ดังขึ้นมาโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ถามอะไรออกไป

“คือพี่บังเอิญมาทำธุระแถวนี้ ใกล้ๆ โรงเรียนผึ้งพอดี ก็เลยมาแวะรอรับผึ้งกลับบ้านพร้อมกันเลย” 

พี่เอ็มรีบอธิบาย แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าบังเอิญ 

“ซ้อนมอ’ไซค์กลับไปกับพี่นะ พอใส่หมวกกันน็อคก็ไม่มีใครรู้หรอกน่าว่าเป็นผึ้ง”

เฮ้อ! ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่เมื่อเห็นสภาพรถติดบนท้องถนนที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มลังเล

“ไปกับพี่เถอะน่า”

“โอเค ไปก็ไป” ทันทีที่ฉันตอบรับ รอยยิ้มดีอกดีใจก็ฉาบไปทั่วใบหน้าคมคายทันที 

เอ๊ะ! ทำไมฉันเพิ่งจะสังเกตว่าพี่เอ็มเป็นคนยิ้มสวย มันคือรอยยิ้มจริงใจที่แฝงไว้ด้วยความหื่น พอมองตาเขาแก้มนวลก็ร้อนผ่าว พร้อมกับภาพดุ้นเอ็นใหญ่โตของเขาที่ลอยเข้ามาในสมองกับความรู้สึกตอนโดนมันกระแทกเข้าออกในโพรงสวาท

โอ๊ย! บ้าไปแล้วฉัน น้ำผึ้งเธอจะมาคิดหื่นกับพี่ชายข้างบ้านตรงข้างถนนไม่ได้ 

“คิดอะไรอยู่เหรอผึ้ง หน้าแดงเชียว”

“อากาศมันร้อนน่ะ รีบไปเอารถมารับผึ้งได้แล้ว ผึ้งรออยู่ตรงนี้นะ”

คนตัวสูงรีบวิ่งไปขับรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่จอดอยู่ข้างรั้วโรงเรียนมาทางฉัน  ฉันเห็นพี่เอ็มไปไหนมาไหนด้วยรถคันนี้อยู่ทุกวัน นั่นไง! ที่รถมีหมวกกันน็อคแขวนอยู่สองใบซะด้วย แค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่ได้บังเอิญผ่านมา เขาตั้งใจจะมารับฉันที่โรงเรียน

ทันทีที่รถจอดเทียบตรงหน้าฉัน มือใหญ่ก็ยื่นหมวกกันน็อคใบสีขาวใหม่เอี่ยมมาให้พร้อมรอยยิ้มหล่อเหลา ก่อนจะคว้าใบสีดำของตัวเองขึ้นมาสวมใส่เป็นลำดับต่อไป

ฉันสวมหมวกกันน็อคใบสีขาวของเขาได้พอดี จากนั้นจึงค่อยๆ ก้าวขึ้นมอเตอร์ไซค์อย่างทุลักทุเล นั่งคร่อมไม่ได้เพราะใส่กระโปรง ได้แต่นั่งท่าเจ้าหญิงแล้วก็เอากระเป๋านักเรียนวางไว้บนตัก ฉันยังไม่เคยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ใครมาก่อนในชีวิต นี่ถ้าป๊ารู้เรื่องเข้าฉันคงโดนดุและตัดเงินค่าขนมไปหลายวัน 

คือป๊าของฉันไม่ค่อยจะชอบพี่เอ็มน่ะ ถึงขั้นไม่ชอบเอามากๆเลยก็ว่าได้ ป๊าบอกว่าพี่เอ็มดูไม่มีอนาคต เป็นคนเหลวไหล เรียนก็ไม่จบมอหก นิสัยเกเร อนาคตคงไม่พ้นขายกับซ่อมจักรยานไปวันๆ  

“นั่งดีๆ นะผึ้ง อย่าหล่นลงไปล่ะ”

“พี่เอ็มก็ขับดีๆ ละกัน ห้ามขับให้ผึ้งหล่น” 

“ผึ้งก็กอดพี่แน่นๆ สิจะได้ไม่หล่น”

ฉันก็เลยต้องกอดเขาไว้แน่นๆ สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นยั่วยวน แผ่นหลังกว้างของพี่เอ็มให้ความรู้สึกอบอุ่น พอรถแล่นฉิวไปตามท้องถนนก็รู้สึกผ่อนคลาย 

การซ้อนมอเตอร์ไซค์ใครสักคนกลับบ้าน ไม่ต้องยืนบนรถเมล์แน่นๆในชั่วโมงเร่งด่วนแบบนี้มันทำให้การเดินทางของฉันเร็วขึ้นหลายเท่าเลย 

แต่เดี๋ยวก่อน นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านของฉันนี่นา!