Part : หาตัวช่วย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หาตัวช่วย

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

“คุณหนูคะ ทานข้าวหน่อยนะคะ” เสียงป้าปิ่นที่ถือถ้วยข้าวต้มรอป้อน เรียกหาเป็นสิบ ๆ ครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับนอกจากเสียงสะอื้น จนเวลานี้ข้าวต้มที่อุ่นกลายเป็นข้าวเย็นไปแล้ว

ตั้งแต่ช่วงเช้าที่เธอตื่นขึ้นจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว เธอไม่ยอมขยับตัวไปไหนเลย นอนร้องไห้จนหลับไป แล้วก็ตื่นขึ้นมาร้องไห้ใหม่ วนอยู่แบบนั้นซ้ำ ๆ จนพานทำให้คนที่นั่งเฝ้านั่งดูอาการอยู่ทั้งวันเป็นห่วงกินไม่ได้นอนไม่หลับตาม

ก๊อก ๆ!

แม่นมที่ได้ยินเสียงคนเคาะประตูก็วางถ้วยข้าวต้มลงถาด และเดินไปเปิดดู จึงได้เห็นว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของนายท่าน “ผมขอคุยกับคุณหนูหน่อยครับป้า”

“คุณหนูไม่พร้อมรับแขก มีอะไร?”

“เรื่องสำคัญครับ ผมต้องบอกกับคุณหนูด้วยตัวเอง...”

หญิงสูงอายุหลบทางให้กับชายหนุ่มเดินเข้ามาด้านในห้อง ซึ่งตัวเธอเองก็ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่างที่ข้างเตียง เพราะไม่กล้าปล่อยให้พิภาอยู่ลำพัง ในขนาดที่เสียใจอยู่แบบนี้

“คุณหนูครับ”

“...” เธอนอนนิ่งแม้ได้ยินเสียงคนเรียกหา ยิ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อแล้วด้วย เธอยิ่งไม่อยากคุย เพราะคิดว่าเขาคงมาหาเพราะคำสั่งของพ่อเธอ

“ไอ้รันต์มันฝากผมมาบอก...”

“พี่รันต์!” เธอเด้งตัวขึ้นจากเตียงเมื่อได้ยินแบบนั้น

“ชู่วว~ เบาหน่อยครับ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า”

“...” เธอพยักหน้าและตั้งสติฟังอย่างเงียบ ๆ

“มันฝากมาบอกว่าไม่ต้องห่วงครับ มันจะรีบหาทางกลับมาหาคุณหนูให้เร็วที่สุด ผมไม่แน่ใจว่ามันจะใช้วิธีไหนบุกเข้ามาที่นี่ แต่ผมคิดว่ามันคงจะทำทุกวิถีทาง...”

“ฮืออ!” เธอปล่อยโฮออกมาอีกรอบหลังจากที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจที่ในเวลานี้เขายังอยู่ดีและปลอดภัย

“อีกอย่าง...มันกำชับว่าไม่อยากให้คุณหนูร้องไห้ด้วยครับ”

“ฮึก...”

“นั่นสิคะคุณหนู ร้องไห้มาทั้งวันจนตาบวมปิดแล้ว หยุดร้องเถอะนะคะ” ป้าปิ่นพูด

“แล้วตอนนี้พี่รันต์อยู่ที่ไหนคะ?”

“...ผมบอกไม่ได้ครับ แต่ถึงเวลา มันคงจะรีบมาหาคุณหนูแน่นอน”

“แล้วเขาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ถูกคุณพ่อทำร้ายหรือเปล่า?”

“...” เขาพยักหน้าแทนคำตอบ เพราะไม่อยากสื่อสารเป็นคำพูดให้เธอรู้สึกเป็นห่วงหรือเจ็บปวดแทนคนรัก “คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงมันหรอกนะครับ”

“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง ฮืออ! พ่อใจร้าย”

“แต่ร้องไห้ไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมานะครับ ไอ้รันต์มันจะเป็นห่วงเอาเปล่า ๆ แล้วถ้าคุณหนูอ่อนแออีกคน จะสู้ชนะนายท่านได้ยังไงครับ...”

“ฮึก ฮึก”

“นั่นสิคะคุณหนู หยุดร้องไห้แล้วกินข้าวสักคำนะคะจะได้มีแรง แล้วค่อยมาคิดว่าจะทำยังไงต่อ แบบนั้นดีกว่านะคะ แม่นมจะหาทางช่วยด้วยเหมือนกัน”

“ฮึก ฮืออ แม่นม...”

พิภาพุ่งตัวเข้าสวมกอดคนที่นั่งปลอบเธออยู่บนเตียงนอนตลอดทั้งวัน ซึ่งตอนนั้นเอง เหมือนว่าพิภาจะเบาใจขึ้นได้มาก หลังจากได้ข่าวของการันต์

“โถ่ คุณหนู ไม่ร้องนะคะคนเก่ง...”

เวลานั้นแทบจะทั้งบ้านไม่มีใครเห็นด้วยกับการกระทำแสนโหดร้ายของท่านพรรคที่ทำต่อการันต์เลย เพราะทุกคนต่างก็รู้ว่าการันต์คือลูกชายเพียงคนเดียวของลูกน้องมือขวาของท่านพรรคที่ล่วงลับไป

ซึ่งการสละชีวิตนั้นเขาก็ทำเพื่อปกป้องตัวนาย และหากไม่ใช่เพราะเขา คนที่ตายในวันนั้นเมื่อสิบปีก่อนคงเป็นท่านพรรค อาจไม่ใช่พ่อของการันต์ แต่ถึงจะรู้แบบนั้นก็ไม่มีใครกล้าพูดหรือกล้าแสดงความคิดเห็นใด ๆ เพราะต่างก็รู้นิสัยของเจ้านายว่าเป็นคนดุร้าย และอารมณ์รุนแรงแค่ไหน

“หนูขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

“ดีเลยค่ะคุณหนู เดี๋ยวคืนนี้แม่นมขึ้นมานอนเป็นเพื่อนนะคะ”

“...” เธอพยักหน้ารับความเป็นห่วงของหญิงสูงอายุ ก่อนจะลุกออกจากเตียงเข้าห้องน้ำไป เวลานั้นเธอก็คิดหาวิธีช่วยเหลือคนรักของเธออีกทาง

ภายในห้องน้ำ...

ร่างกายของเธอเริ่มรู้สึกเบาบางความตึงเครียด จิตใจก็เริ่มปล่อยวางจากความเศร้าได้นิดหน่อย หลังจากที่นอนแช่อยู่ในอ่างน้ำ เธอเริ่มคิดหาตัวช่วยที่นอกเหนือจากลูกน้องในบ้าน

“พี่พอร์ช จริงด้วย เขาต้องช่วยฉันได้แน่...”

เมื่อนึกได้แบบนั้นพิภาก็ไม่รอช้า รีบลุกไปล้างเนื้อล้างตัว และออกจากห้องน้ำในทันที ซึ่งเวลานั้นยังไม่ดึกเท่าไหร่ และตอนที่เธอโทรหาพอร์ชก็เป็นเวลาเพียงสามทุ่มกว่า ๆ เท่านั้น

“ฮัลโหลครับ”

“พี่พอร์ชคะ พรุ่งนี้มาหาหนูหน่อยได้ไหมคะ”

“อ้อ ได้สิครับ...”

เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงได้ร้อนใจโทรมาหาเขาเวลานี้ แต่ก็คิดว่ามันคงเกี่ยวกับเรื่องที่เขาพูดคุยกับเธอไปในวันก่อน และมันคงดีหากว่าเธอยอมตอบรับการแต่งงานครั้งนี้

ช่วงเช้าของวัน...

พิภารีบตื่นขึ้นแต่เช้าเพื่อรอต้อนรับกับคนที่จะเดินทางมาหา ทว่าวันนี้พ่อของเธอกลับหยุดงานไม่ออกไปไหน ดูเหมือนว่าเขาจะหวาดระแวง กลัวว่าลูกน้องอย่างการันต์จะแอบเข้ามาที่นี่ในตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน หรือไม่ก็กลัวเธอหนีออกจากบ้าน วันนี้เลยอยากจะหยุดดูสถานการณ์ที่บ้านอีกวัน

ซึ่งพิภานัดกับคู่หมั้นของเธอในช่วงเก้าโมงเช้าของวัน และพอร์ชก็ตั้งใจที่จะพาเธอออกไปคุยกันนอกบ้านเช่นเดิม เพราะต้องการพูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว และไม่ต้องระแวงว่าเรื่องที่คุยจะเข้าหูใคร

ทว่าเมื่อเขาเดินทางมาถึงบ้านก็ไม่ง่าย เพราะพ่อของเธอกำชับกับลูกน้องทุกคนไว้ว่า ไม่อนุญาตให้เธอออกนอกรั้วบ้านนี้ ไม่ว่าจะยังไง จะด้วยเหตุผลอะไร

“ออกไปข้างนอกเหรอ?”

“ครับคุณลุง ผมนัดกับน้องว่าจะไปเดทกันน่ะครับ”

“...”

คนเป็นพ่อเงียบและตั้งข้อสงสัยขึ้นในใจ เพราะเมื่อวานทั้งวันเธอยังเสียใจเรื่องการันต์อยู่เลย แต่เวลานี้กลับบอกว่าจะออกไปเดทกับผู้ชายอีกคน มันค่อนข้างแปลกจนน่าเอะใจ

“ลุงว่าอยู่คุยกันที่บ้านดีกว่านะ...”

“เอ่อ...ก็ได้ครับ” พอร์ชหันไปมองหน้าของพิภาหลังจากตอบรับคำของผู้ใหญ่ ซึ่งสีหน้าเธอดูจะไม่ค่อยดีจึงคิดว่าเธอคงจะอึดอัดที่ต้องอยู่บ้าน

“น่าเสียดายจังเลยนะ...พี่จองร้านอาหารของเพื่อนไว้แล้วด้วย สงสัยว่าจะต้องโทรไปยกเลิก”

“...”

“ไว้วันหลังพี่จะพาไปแล้วกันนะครับ วันนี้อยู่เดทที่บ้านกันไปก่อนนะ”

“ค่ะ เดทกันอยู่บ้านก็น่าเบื่อดี” เธอพูดออกไปสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์

ซึ่งคนเป็นพ่อที่เห็นสีหน้าของทั้งคู่ก็ดูออกว่าพวกเขาอยากมีเวลาส่วนตัวด้วยกัน “เอาเถอะ พาน้องไปเดทนอกบ้านก็ได้ แต่กลับก่อนฟ้ามืดนะ”

“จริงนะครับคุณลุง ขอบคุณครับ”

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿