วนลูป

วันหยุดเสาร์อาทิตย์คือวันครอบครัวของบ้านเรา

สำหรับเด็กวัยรุ่นกำลังขึ้นชั้นมัธยมปัจจุบันไม่มีใครรู้สึกมีความสุขกับการอยู่รวมกับครอบครัวใหญ่เป็นหมู่คณะแสนจะวุ่นวายในที่สาธารณะอีกแล้ว

การเดินคนเดียวหรือเดินกับเพื่อนแค่สองคนกลายเป็นที่นิยมในสมัยนี้ แต่พ่อกับแม่ก็พามาเพื่อสปอนเซอร์หลัก

การสร้างภาพลงโซเชียวให้ปู่ย่าตายายเห็นและพาหลานไปหาที่บ้านคืองานของเรา

วันนี้ไปเดินเล่นห้างพ่อกับแม่ชอบเถียงกันจนอยากกลับบ้าน ลูกคนโตอย่างวันจึงเดินห่างๆ พวกเขาแก้ปัญหาด้วยการแบ่งกันเป็นสองทีม ถึงจะตกลงแบบนั้นก็ต้องมาจับไม้สั้นไม้ยาวอีกทีว่าใครจะไปกับลูกคนกลางและใครจะไปกับลูกคนเล็ก

วันนี้แปลกนิดหน่อยที่ไม่เกี่ยงกัน ดูเหมือนว่าพ่อดีต้องไปกับน้องทรีน้องคนสุดท้อง น้องๆ เป็นเด็กน่ารักว่าง่าย..เฉพาะตอนที่อยู่กับพี่ชายคนโตแต่ตอนอยู่กับพ่อแม่จะกลายเป็นคนละเรื่อง

“คุณดีน้องทรีไม่อยากเดิน”

“ทำไมไม่อยากเดินพึ่งซื้อรองเท้าใหม่ให้เอง”

“น้องไม่อยากให้รองเท้าเปื้อน”

“แต่พ่อถือตุ๊กตาหมีตัวเบ้อเริ่มให้หนูอยู่ หนูเดิน..”

กึก..แง๊งงงงงงง!!

นั่นไงแยกกันไม่เท่าไหร่เสียงน้องสุดท้องสุดที่รักที่อยู่ถัดจากแผนกของเล่นพวกหุ่นยนต์ก็ร้องลั่นห้างหรู อยู่กับแม่แมนยังไม่เท่านี้เลยเพราะแม่พูดจาหวานกว่าหน้ายิ้มมากกว่าแต่พ่อน่ะหน้าดุอย่างกับโจร โอ๋ลูกก็ไม่เก่งทำได้แค่ซื้อของให้

"หึหึหึ"

เสียงแม่หัวเราะอารมณ์ดีแกะขนมให้น้องทูนั่งกินกันตรงนั้นเลยยังไม่จ่ายเงินด้วย วันเดินไปหาพนักงานจัดของ กระตุกชายเสื้อพี่ตัวสูงชี้ให้ดูหัวขโมยแม่ลูกที่แกะขนมเป็นกองโดยไม่พูดอะไร พนักงานเดินลิ่วไปหาสองหัวขโมยแล้วบ่นให้ชุดใหญ่

..ก็อาย

แต่ชิน..

บอกแล้วไงว่าวันครอบครัวไม่ได้สนุกขนาดนั้น

"น้องทรีหยุดก่อนอย่าวิ่งไปทางบันไดเลื่อนเดี๋ยวกลิ้งตก หยุดดดด!"

พ่อดีหอบตุ๊กตาตัวใหญ่กว่าตัวน้องมาสองตัวกับถุงเสื้อผ้าของเล่นของน้องสาวเต็มมืออีกข้าง วิ่งไล่เด็กผู้หญิงในชุดเจ้าหญิงแฟรี่สีฟ้าติดกิ๊ฟตัวการ์ตูนเต็มหัวรองเท้าติดระบายสีขาวถูกเปลี่ยนเป็นรองเท้ารูปเท้าสัตว์ขนฟูใหญ่ๆ ที่พ่อดีพึ่งซื้อให้ วันแต่งตัวให้น้องๆ เองแต่งแบบไหนน้องก็ชอบ อาจจะคิดจริงๆ ว่่่่วันเป็นแม่ก็เลยไม่เคยดื้อ

วันโตแล้วมีเงินฝากและทรัพย์สมบัติที่จะได้หลังบรรลุนิติภาวะ จะซื้ออะไรก็ได้อย่างที่ลูกคนรวยทำแต่ไม่อยากซื้ออะไรเลย

พ่อกับแม่ทำให้กลัวการใช้ชีวิตที่ไม่มีแบบแผนไม่คิดหน้าคิดหลัง ไร้จุดหมาย เป็นบุคคลากรที่ไม่มีคุณภาพ ทำให้คนอื่นเดือดร้อน..

มันน่าอาย

พ่อดีหอบหิ้วเอวน้องทรีห้อยต่องแต่งรวมกับถุงช็อปปิ้งใบโตหลายใบแขนอีกข้างหอบตุ๊กตาตัวใหญ่สามตัวมัดติดหลังมาตัวนึง หัวฟูหน้ายุ่งเดินลงมาจากบันไดเลื่อนสวนกับผมและแม่ที่จะขึ้นไปชั้นข้างบน

มาถึงห้างได้ชั่วโมงเดียวสภาพเหมือนหลุดมาจากสงคราม เจ้าทูโบกมือให้พ่อแต่พ่อมีสีหน้าเหมือนคนใกล้ตายเต็มที แม่ยักคิ้วเลียไอติมใส่หน้าพ่อตอนบันไดเลื่อนสวนกันพ่อจ้องแม่เขม็งหน้าตาน่ากลัวไม่เข้ากับตุ๊กตาสีฟ้าสีชมพูฟูนุ่มนั่นสักนิด

ถึงว่าทำไมต้องแย่งกันดูลูก มันแตกต่างกันแบบนี้นี่เอง แม่ได้ถือของเด็กเล่นผู้ชายถือกล่องโมเดลหุ่นยนต์มือนึงถือไอติมกินมือหนึ่งส่วนน้องทูอยู่บนคอ ขี่คอแม่กินไอติมท่าทางภูมิใจนักหนา แต่พ่อมีกิ๊ฟติดผมเต็มหัวมีสติ๊กเกอร์ติดเต็มสองแขน หอบหิ้วตุ๊กตาสีหวานกล่องขนมหวาน ..

บางทีก็สงสารพ่อนะ

แต่อายมากกว่า

พ่อเอาของไปเก็บที่รถ แม่จะไปเล่นเกมกับน้องผมจึงเดินไปร้านขายหนังสือ ได้ยินเสียงน้องทรีร้องดังลั่นอีกแล้ว พ่อคงกลับเข้ามาอีกหน แม่เล่นกับน้้องทูท่าทางสนุกกว่าเด็กเสียอีก

ผมไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมบ้านเราไม่เหมือนบ้านอื่น ไม่เดินเล่นเงียบๆ เลิกเถียงกันเสียงดังเหมือนครอบครัวคนอื่นตอนอยู่นอกบ้าน ทำไมบ้านเราดูวุ่นวายจัง

ถ้าโตขึ้นผมไม่อยากมีครอบครัวแบบนี้

เด็กเล็กกับพ่อแม่เด็กที่เสียงดังจ้าละหวั่นดูวุ่นวายสุดๆ บ้านเราน่าจะเป็นที่เอือมระอากับผู้คนที่พบเห็น

ไม่อยากเป็นแบบนี้

ถ้าผมโตขึ้นจะมีครอบครัวที่ดีกว่านี้..

“คุณครับ..”

มัวเหม่อมากไปหน่อยมีคนเดินตามมาสะกิดจึงรู้ตัว เด็กผู้ชายตัวสูงยืนหลังตั้งตรงผิวพรรณดีถือกระเป๋าใส่หนังสือหนังแท้ยี่ห้อดัง เสื้อเชิ้ตรีดเรียบเนี้ยบทั้งตัว ที่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตก็แบรนด์เนม รองเท้าก็แบรนด์เนม ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่เด็กโต

วันเหลือบเห็นป้ายโรงเรียนกวดวิชาเตรียมสอบเข้ามัธยมปีที่หนึ่งในกระเป๋ายิ่งทำให้สงสัย

“หือ?”

“ทำของตกใช่ไหมครับ?” ผู้ชายที่เหมือนตู้แบรนด์เนมเคลื่อนที่นั่น ยื่นกระเป๋าเงินใบเล็กที่คุณย่าซื้อให้ คืนให้

ข้างในมีบัตรกดเงินกับเงินสดที่คุณปู่ให้เมื่อวานตอนแวะมาหาที่โรงเรียน ให้มาเยอะแต่ใส่มาแค่ห้าพัน มีบัตรสมาชิกที่รูดของห้างนี่ด้วย

เป็นเด็กดีจังไม่เก็บของคนอื่นไปใช้ด้วย

แววตาอ่อนโยนอบอุ่นไม่เสียงดังวางตัวดี อยากเห็็นหน้าพ่อแม่จังว่าเป็นคนแบบไหน

“อือ ขอบคุณ”

“คุณจะขึ้นมอหนึ่งเหรออ่านนั่นเหมือนกัน”

ผู้ชายคนนั้นชวนคุยเหมือนกับอยากทำความรู้จักชี้มาที่หนังสือเตรียมสอบมอหนึ่งเหมือนกัน ถ้าไม่ห่วงน้องคงได้มาติวหนังสือแถวห้างนี่เหมือนกันเพราะคุณย่าก็ทำธุรกิจแถวห้างนี้

“อืม ใช่”

“เราก็ไม่อยากมาเรียนพิเศษหรอกแต่ก็ต้องสอบเข้านี่เนอะถ้าได้คะแนนสูงก็สบาย เราจะเข้ามัธยมอินเตอร์xxx คุณจะเรียนที่ไหนเหรอ”

“…ที่นั่นเหมือนกัน”

“ดีจัง มาแลกคอนแทคกันไหมคุณน่าจะเก่งกว่าเรา คุณชื่ออเไรเหรอ?”

เด็กผู้ชายคนนั้นหยิบโทรศัพท์โลโก้ดังที่สุดในประเทศออกมา ว่ากันว่าเป็นยี่ห้อที่ดูมีคลาสที่สุดในโลกและเป็นรุ่นที่พึ่งออกมาใหม่เดือนนี้ราคาแปดหมื่นกว่าบาท..นี่เด็กประถมสมัยนี้ใช้ของรวมกันทั้งตัวราคาขนาดนี้เลยเหรอ ..พ่อแม่ทำงานอะไรเนี่ย?

“เรา..ชื่อวัน”

“เราชื่อดีกัน”

…ดีอีกแล้วเหรอ..

จะมีคนชื่อดีที่ดีจริงๆ บ้างไหมนะ ระหว่างบวกลบคูณหารราคาของของคนที่เดินข้างกันมาในร้านหนังสือก็มีผู้ชายตัวโตหน้าหล่อเหมือนนายแบบกับคนตัวเล็กน่ารักมาก ใส่สูทนั่งจิบเครื่องดื่มในคาเฟ่หรูราคาเครื่องดื่มแพงหูฉีก โบกมือมาให้

“นั่นพ่อกับแม่นายเหรอ?”

“ใช่ครับ”

“ที่บ้านนาย..ทำอะไร”

“บ้านเราทำธุรกิจนำเข้าน่ะ พวกของแบรนเนมด์”

โห เท่ชะมัดถึงว่าแต่งตัวดูดีมีสง่าเชียว ดูแพงทั้งบ้านเลยแฮะ พ่อแม่ก็..ดูผู้ดีสุดๆ ดูเหมาะสม ดูมีมารยาท ดูยังไงก็ผู้ดีชั้นสูง แล้วทำไม..พ่อแม่ผมต้อง..

..