พ่อแม่ของเราคือ..

“แล้วพ่อกับแม่คุณล่ะคนไหน ทำธุรกิจอะไร?”

นี่สินะอาการอยากรู้เรื่องของคนอื่นแต่ไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องตัวเอง..ใครจะอยากบอกว่าคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์ขาดเข่านั่นคือแม่ ส่วนพ่อสวมเสื้อมีฮู้ดสีดำกับกางเกงผ้าขายาวลากแตะมาเดินห้างหรู

“พ่อแม่เรา..”

แง๊งงง!! “คุณคะอย่าแกะของก่อนจ่ายเงินซื้อสิคะ” ไม่ทันได้ตอบอะไรเสียงร้องที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นทำให้ผู้ชายที่่ชื่อเหมือนพ่อหันไปสนใจมองแล้วยิ้มแหย..

ต้องรำคาญแน่ๆ

จะคิดว่าเป็นครอบครัวที่ไม่มีมารยาทหรือเปล่า

“อืม..สองบ้านนั้น คึกคักน่าดู” นายตัวสูงพยักหน้ายิ้มน้อยๆ

..แลกพ่อแม่กันไหมล่ะ ฉันอยากอยู่สงบแบบพ่อแม่นาย วันคิดในใจพลางตอบเสียงเบา

“ฉัน...มาคนเดียว”

...ทำไม ถึงไม่อยากบอกใครว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใคร ทำไมยิ่งโตก็ยิ่งไม่กล้าบอกคนอื่นว่าคนที่ยืนหน้าดุดูลูกนอนดิ้นร้องไห้จ้ากลางห้างนั่นคือพ่อแท้ๆ ที่ไม่ทำงานวันวันเอาแต่เล่นเกมออกมาดูลูกครั้งละห้านาทีสิบนาทีไม่มีอะไรที่สอนลูกสักอย่าง มองคนอื่นด้วยสายตาทิ่มแทงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแต่ลูกชายสิบขวบแค่มองหน้าก็ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าเถียง ทั้งที่กับเมียตัวเองเถียงกันแทบตายทุกวัน

“โอ๊ะ~คนคนนั้นโบกมือให้ใครเหมือนจะหันมาทางเรา”

พรึ่บ!!

วันยกหนังสือขึ้นบังหน้า แม่แมนโบกมือมาให้ ปกติอายก็แค่ทำไม่สนใจแต่เริ่มรู้สึกอับอายมากขึ้นเรื่อยๆ การเป็นลูกคนมีเงินมือไวนิสัยเสียอย่างแม่น่ะ ไม่อยากให้ทักตอนที่อยู่กับคนอื่น โดยเฉพาะคนที่ดูดีทั้งบ้าน มันน่าอายมาก!

นายเด็กดียังชวนคุยไปเรื่อยราวกับไม่ค่อยได้คุยกับใคร แต่คำพูดเหล่านั้นไม่เข้าหัวคนที่เริ่มสนใจสายตาคนอื่นอย่างวัน

วันแอบมองแม่ที่คงจะเรียกหาเงิน แม่ไม่มีเงินติดตัวตายายควบคุมการใช้เงินมาตั้งแต่มัธยมเพราะที่บ้านมีทุกอย่างของกินของใช้ของเล่น แต่แม่ก็ยังบริหารเงินไม่เป็น แม่ไม่เดินมาหาแต่โทรเข้ามาโทรศัพท์ในกระเป๋าของวันสั่นครืดแต่ไม่ถูกหยิบออกมารับ ไม่รู้ว่าโทรหาใครอีกทูก็เริ่มร้องจะเล่นของเล่นดูวุ่นวายไปหมด

วันไม่กล้าเดินเข้าไปหาเพราะนั่งอยู่กับคนอื่น กลัวว่าจะโดนมองแต่ครู่หนึ่งพ่อก็อุ้มน้องทรีมาจ่ายเงินให้ ไม่รู้ว่ากลับไปจะทะเลาะกันไหมเพราะพ่อหน้าดุเสมอ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คนตรงข้ามเอานิ้วจิ้มแขนเอ่ยถามบางอย่างขึ้น

“โอเคไหม?”

“โอเคอะไร?”

“เรามาคบกันนะ”

“หา!”

“ถ้านายไม่ชอบอะไรเราจะไม่ทำเพราะงั้นเรามาเป็นเพื่อนกันนะ”

“…”

..บนรถขณะขับกลับบ้านพ่อขับแม่นั่งข้างหน้าลูกชายคนโตนั่งตรงกลางลูกคนกลางกับคนเล็กนอนหนุนตักพี่ชายซ้ายขวา

“…วัน”

“ลูก?”

“ลูกวันเป็นอะไรอะตอนอยู่ในห้างก็ไม่ยอมเดินมาหา” แมนกัดปากแกล้งงอนลูกชานเหมือนที่ชอบทำหวังว่าลูกจะเล่นด้วยเหมือนเดิม

“ถ้าไม่มีเงินจ่ายก็โทรหาคุณยายสิครับ”

“กลัวแม่ด่านี่นา”

“แล้วใครจ่ายให้”

“พ่อของลูกไง”

“คุณดีเนี่ยนะจะจ่ายให้ฟรีๆ”

“ฟรีได้ไงละ แม่คุณน่ะใช้เงินไร้สาระที่สุดในบ้านเราแล้วต้องให้บทเรียนซะบ้าง”

“หึ่ ทำเป็นเท่”

“ว่าแต่ลูกเป็นอะไรดูเหม่อๆ นะอยากได้อะไร อ๊ะหนังสือแบรนด์เนม ลูกอยากได้อะไรเหรอ? ดีมึงมีเงินเท่าไหร่”

“ถามทำไม?” คนขับรถประจำบ้านถามขึ้นมองกระจกหลังเห็นลูกคนกลางกับคนเล็กตาปรือบนตักพี่ชายจึงแอบยิ้มมุมปากน้อยๆ

“ซื้อให้ลูกหน่อยสิ วันอยากได้อะไรบอกพ่อของลูกเลย ได้แน่นอน” แมนเขย่าแขนพ่อของลูกแรงๆ อยากตามใจลูกด้วยการเปย์แต่เงินไม่มี

“มึงถามมหาเศรษฐีอยู่รู้ตัวไหมไอ้แมนลูกมีเงินจะร้อยล้านแล้วมั้ง กูมีไม่เท่าไหร่ส่วนมึงไม่มีสักบาทอียาจก ของตัวเองก็ไม่มียังจะทำหน้าใหญ่”

“วันนี้ไปกินข้าวบ้านแม่มึงดีไหม~”

“มึงจะไปขโมยอะไรของแม่กู”

“กูเห็นแม่มึงซื้อเครื่องเพชรใหม่”

“แล้วไง”

“กูว่าเครื่องเพชรชุดเก่าของแม่มึงต้องได้หลายบาทแน่”

“ไปบ้านแม่มึง”

“แม่กูมีทองเยอะตอนนี้ราคาทองขึ้น”

“วันโทรไปบอกย่ากับยายให้ล็อคห้องทุกห้องเลยลูก”

“อืม”

“ได้ไงอ่า แล้วแบบนี้จะหาเงินที่ไหนไปเข้าสังคม"

“ทำงานดิ”

“ไม่อยากทำ กูเรียนไม่จบมอหกนะไม่ชอบทำงานที่บ้านด้วยกูไม่เข้าใจกูโง่”

“งั้นก็ใช้แรงงานแลกเงิน”

“กูเป็นลูกคนรวยนะทำอะไรเป็นที่ไหน”

“ทีขโมยของละชำนาญนัก อย่าเที่ยวไปทำนอกบ้านนะเดี๋ยวลูกจะอาย”

“ไอ้ดีกูเป็นลูกคนรวยนะ ใครจะทำแบบนั้น”

“มึงไง”

“คุณดี คุณแมน”

“ค้าบลูก/หืม?”

ขณะที่เถียงกันไปมายืดยาวตามปกติลูกชายก็เรียกชื่อกลางวงสนทนา เป็นปกติที่ลูกชายขี้รำคาญจะเป็นกรรมการให้แต่ครั้งนี้ต่่างออกไป

“ถ้าอยู่ข้างนอกไม่ต้องเรียกผมได้ไหม อย่าทักผม...ผมอาย”

จู่ๆ ก็เดตแอร์ น้องวันลูกชายคนโตอยู่เฉยๆ ก็น่ากลัวอยู่แล้ว พูดประโยคเดียวเสียวกันทั้งรถ นี่สินะพลังของตัวแม่ที่แท้ทรู

แมนและดีสะอึกกับเสียงเล็กเรียบแต่ทรงพลังคนพูดยังคงนั่งท่องโลกโซเชียลไถฟีดโดยไม่ได้มองหน้าพ่อแม่ที่หันมามองตากันด้วยแววตากระอักกระอ่วนแม้แต่คนไม่คิดอะไรอย่างแมนยังจุกลึกในอกพูดอะไรไม่ออก

“...”

“...”

“เอ่อ นั่นสินะลูกโตแล้วพ่อกับแม่ลืมไปเลย ถ้าเสียงดังต้องอายเพื่อนแน่ๆ ..แมน ..ไอ้แมน” ดีเรียกแม่ของลูกที่นั่งตาลอยยิ่งกว่าหนูโดนวางยาเบื่อ

"อย่าพึ่งมาคุยกับกู..กูแซดรู้สึกแก่มาก นี่เราอายุเท่าไหร่กันวะ”

“28”

“ทำไมกูรู้สึกเหมือนอายุ 82 วะ”

คนเป็นแม่เสยผมขึ้นถามคำถามเลื่อนลอยราวกับไร้วิญญาณ สองสามีภรรยาไม่เคยเจออะไรสะเทือนใจเท่านี้มาก่อน ดีรู้ว่าลูกยังไร้เดียงสาไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา ปกติก็ใช้คำพูดตรงไปตรงมาอยู่แล้วแต่ครั้งนี้ทำคนอย่างแมนเงียบกริบ

ความรู้สึกไม่ธรรมดากำลังกระตุ้นสัญชาติญาณคนเป็นพ่อแม่อย่างลึกซึ้งถึงก้นบึ้งหัวใจ

“ค่อยไปคุยกันที่บ้าน” ดีหันมองลูกชายคนโตในกระจกมองหลังแล้วมองคนแม่ข้างหน้า..หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ แต่นิสัยคนละเรื่องเลย