พ่อกะแม่หยุดดิ๊! หยุดทะเลาะกันสักที เลี้ยงน้องไม่ไหวแล้ว!(mp

ผมชื่อวันอายุ 11 ปี มีน้องชายชื่อทูอายุ 8 ขวบ และมีน้องเล็กชื่อทรีอายุ 7 ขวบ มายังไงหัวปีท้ายปีแถมไม่มีศิลปะในการตั้งชื่อลูกอีกด้วย 

พ่อแม่สองคนนี้นี่ยังไง

เห็นลูกดกแบบนี้ก็ใช่ว่าจะญาติดีกัน แค่บ้านพ่อแม่คนทั้งคู่มีฐานะก็เลยเอาแต่ใจมากไปหน่อย ปู่ย่าตายายก็ไม่ลงรอยกันแต่รักหลานมากแข่งกันเปย์แต่ไปบ้านไหนไม่ได้เพราะถ้าไปอีกบ้านอีกบ้านจะก่อสงครามน้อยใจ นั่นคือหายนะเพราะฉะนั้นอยู่บ้านตัวเองดีที่สุด

พ่อผมชื่อดี..ดีที่ไม่ค่อยดีพ่อยังอายุไม่มากนักมีลูกตั้งแต่อยู่มัธยมตอนนี้อายุ 28 ก็ลองบวกลบดู เกเรหน้าตาแบดๆ เป็นคนง่ายๆ ..มักง่าย ถ้าไม่ง่ายคงไม่ได้กับแม่ แกหล่อแหละแต่ร้ายด้วย ใช้ชีวิตง่ายๆ ชอบเล่นเกมแล้วหัวร้อน ไม่ยอมคนพร้อมบวกทุกเวลายู่ติดบ้าน เอาจริงคือติดเกมเรียกก็ไม่ออกมาหรอกนอกจากจะออกมาเอง ก็ดูรักลูกนะ รักแบบสมาธิสั้นมาแป๊บๆ แล้วก็ไปเล่นเกม คนนี้เจรจากับชาวบ้านยากเพราะหน้าดุ ยิ่งออกบ้านยิ่งหน้าเหี้ยม หัวร้อนง่าย ถ้ามีอะไรเกี่ยวกับโรงเรียนจึงมักจะเป็นหน้าที่แม่

แต่อย่าพึ่งด่วนตัดสินใจว่าคนนี้จะสุดแล้ว ยังมีอีกบ้านไหนก็มีตัวแม่ที่อยู่เหนือทุกคนอยู่ แม่หรือผู้ชายชื่อแมน..แมนมากตัวเท่าพ่อเลยถึงตีกันได้ เป็นคนอยู่ไม่ติดบ้านชอบเที่ยวชอบสังสรรค์ เป็นคนของสังคมต้องหล่อตลอดเวลาฉีดน้ำหอมฟุ้ง ปากหวานกับสาวๆ จะมีอยู่คนเดียวที่คุณแมนด่าได้แบบนันสตอป..

คุณดีไงจะใครล่ะ

 

แอ้ดด~

"กลับมาแล้วจ้า~"

...

...

ยามวิกาลประตูบ้านเปิดพ่าง ใครบางคนแผดเสียงดังมาก่อนตัว ที่ตามมาคือกลิ่นน้ำหอมฟุ้งลอยมาเหมือนพึ่งอาบมากกว่าจะเรียกว่าฉีด เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ดื่มมา กลัวลูกจะได้กลิ่นเหล้าแต่ลืมไปว่ากลิ่นน้ำหอมก็แย่ไม่ต่างกัน หนุ่มน้อยหน้านิ่งหน้าหล่อถอดแบบหูตาจมูกปากมาจากคนแม่แต่เป็นเวอร์ชั่นหน้านิ่งนิสัยเจ้าระเบียบเหมือนคุณยาย ใช้หางตาเหลือบมองร่างสูงสมส่วนเดินเซกางแขนกว้างถลาเข้ามา

  ห้าทุ่ม...

ชิลเหลือเกินทำอย่างกับไม่มีลูกไม่มีผัว

คนตัวขาวแต่หน้าแดงสวมเชิ้ตสีดำปลดกระดุมแหวกอกดวงตาเยิ้มปรือ สะดุดขาตัวเองจนต้องเกาะผนังบ้านเดินเข้ามากลางบ้าน มาลูบหัวลูกชายหัวเห็ดพร้อมกลิ่นเหล้ากับน้ำหอมลอยคลุ้งมาแต่ไกล

 เมามาอีกแล้วพ่อนักสังคมใหญ่

ลูกชายคนโตของบ้านลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งรอเช่นนี้ทุกวันหลังจากพ่อสั่งอาหารมาให้กินกับน้องจับอาบน้ำำดูการ์ตูนพาเข้านอนตามเวลาเดิม ก็มานั่งอ่านหนังสือดูหนังรอคนเป็นแม่ขี้เมา

"น้องหลับหมดแล้ว"

ลูกชายสุดที่รักพูดตัดบทด้วยใบหน้านิ่งสนิทน้ำเสียงเย็นชาไม่ใช่ไม่สนใจ แต่ความปากร้ายใจดีนี่ก็ถอดแบบคุณยายมาเปี๊ยบ เพราะมักจะมารอแม่กลับบ้านทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก

"เค้าซื้อนี่มาให้"

ริมฝีปากหยักยิ้มกว้างจนตาปิดควักบางอย่างในกระเป๋ากางเกงวางแหมะบนตักเล็ก

แปะ!

เฮื้อก!

" แมลงสาป!"

 เด็กหน้านิ่งตาถลนสะดุ้งโหย๋งลุกยืนขึ้นพรวดพราดแต่ถูกมือคนแม่รั้งไว้พร้อมระเบิดเสียงหัวเราะใส่ที่แกล้งลูกชายขี้เก๊กได้

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ของเล่นน่ะกลัวเหรอ~"

"คุณแมน! อย่าเล่นพิเรนทร์!"

ลูกบ้านนี้ไม่เรียกพ่อแม่ว่าพ่อแม่แต่จะเรียกคุณเพราะความห่างเหิน น้องๆ ก็เช่นกันมักจะเรียกพี่ชายคนโตว่าแม่เพราะความใกล้ชิดแทน

"กินข้าวยาง ไอ้พ่อตัวดีมันสั่งอะไรให้กินจ้ะ"

ขี้เมาตัวโตไถลตัวมานอนขดบนโซฟาหนุนตักลูกชายเจ้าระเบียบคล้ายคุณยาย เด็กหน้านิ่งบีบจมูกหันหน้าหนีกลิ่นหอมฉุน

"ซูชิครับน้องอยากกิน  คุณล่ะ?"

"หมูกระทะจ้าคุยนานไปหน่อยเลยเมา"

"จะอาบน้ำไหม"

"ไม่ไหวแล้วนอนโซฟานะ ขอผ้าห่มหน่อยจ้ะคุณลูกชาย"

พรึ้บ!

 วันผลักหัวคุณแม่ตัวโตออกจากตักแล้วยืนขึ้นขาเล็กก้าวหายไปทางครัวหยิบกะละมังใส่น้ำกับผ้าขนหนูผืนเล็กมาวางที่โต๊ะ

"ถอดเสื้อเช็ดตัวก่อน"

"หนาวอ่า~"

"คุณชอบออกไปเจอคนเยอะกลัวเชื้อโรคติดน้อง"

"ก็ดะ~"

 คุณแม่ปลดทุกอย่างออกจากตัวเหลือเพียงชั้นในสีดำนอนแผ่หลับตาพริ้ม เป็นแม่ที่เหมือนเป็นลูกอีกที วันส่ายหัวให้ผู้ให้กำเนิดพลางหยิบตุ๊กตาหมีสีขาวมาวางปิดเป้าให้ กันอุจาดตา

 "ถูมาเลย"

ปื้ดๆๆๆ 

"คุณแมน..ที่อกรอยอะไร"

ระหว่างเช็ดตัวนิ้วเล็กจิ้มลงบนรอยแดงบนผิวอกขาว เขาเกิดมาจากคนลามกสองคนที่พูดเรื่องเพศเป็นปกติ รอยแดงตามตัวจึงชวนให้คิดไปถึงเรื่องแบบนั้น

"หื้ม~ไม่รู้ซีพอดีเมา"

"อย่าไปมีอะไรกับคนอื่นนะ"

ตั้งแต่เกิดมาแมนเป็นคนหัวรั้นและดื้อด้านที่สุดในบ้านเขาไม่เคยฟังใครสักคนไม่เคยมีใครห้ามความห้าวของเขาได้ยกเว้น..เนี่ย พอท้องลูกคนแรกอย่างวัน

แมนแพ้ท้องหนักมากแพ้ตั้งแต่ตั้งท้องยันใกล้คลอดแม้แต่คนเป็นพ่ออย่างดียังพากันอ้วกหมดสภาพทั้งคู่จนปู่ยาตายายพากันสับเปลี่ยนมาดูแลเด็กมัธยมที่ท้องกลางเทอม

"ทำไมอ่า กลัวพ่อของลูกเหรอ ไม่ต้องกลัวเรารักกันซะที่ไหน" แมนยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กแต่ลูกไม่ยิ้มด้วย... ปกติวันก็ไม่ยิ้มอยู่แล้ว

เหมือนใครน้า~

"ผมไม่อยากเลี้ยงน้องคนละพ่อ" เจ้าตัวเล็กแต่ใหญ่สุดในบ้านเอ่ยถ้อยคำหนักแน่นจนคุณแม่สร่างเมาขึ้นมานิดหน่อย กลัวลูกด่า แค่มองหน้าขนก็ลุก รู้สึกเหมือนมีแม่อีกคน

"อะ...โอเค ด้าย ไม่เอากับคนอื่นก็ด้าย"

"นี่ชุดนอน คุณใส่เองก็แล้วกัน ผมปิดไฟนะ"

คนตัวเล็กสวมชุดนอนสีดำเรียบไร้ลวดลายชอบทำเหมือนเป็นผู้ใหญ่ทั้งที่พึ่งจะสิบขวบแท้ๆ