Chapter 7 เกือบ

"ตามใจวาดเลย"

มื้ออาหารนั้นก็จบลงอย่างน่าอึดอัด มีแต่เสียงเจื้อยแจ้วของวาดฝันเท่านั้นที่พอทำให้พริกแกงละเมียดอาหารเข้าไปในท้องได้บ้าง

"แด๊ดนั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวเค้ากับพริกแกงจะไปดูชุดก่อน"

ว่าจบวาดฝันก็ลากมือเพื่อนสาวออกไปอย่างตื่นเต้น นัยน์ตาคมมองเด็กสาวทั้งสองคนนิ่งๆอย่างพิจารณา วาดฝันลูกสาวเขาถึงแม้จะเป็นเด็กคิดบวก สดใส และคอยเอาใจใส่เพื่อน แต่ทุกครั้งที่มีเพื่อน คนพวกนั้นก็มักจะแกล้งลูกสาวเขาบ้าง เอาเปรียบบ้าง นินทาบ้าง จนวาดฝันรู้สึกกลัวการมีเพื่อนไป เขาก็พึ่งเห็นลูกตัวเองมีความสุขแบบนี้อีกครั้งก็ตอนที่ได้รู้จักกับเด็กสาวที่เขาเคยซื้อบริการ วาดฝันเอามาเล่าให้เขาฟังด้วยรอยยิ้มมีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอเด็กคนนี้

"แด๊ด เดี๋ยวเค้ากับพริกแกงไปเปลี่ยนชุดแป๊ปนึง รอดูด้วยนะคะ"

ริมฝีปากหนายกยิ้มให้กับลูกสาวเพียงคนเดียว ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น

"โอ๊ะ ครูสอนไหว้น้ำโทรมานี่นา พริกแกงเข้าไปเปลี่ยนก่อนเลย เค้ารับโทรศัพท์แปปนึง"

หน้าสวยพยักรับ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดทันที

ผ่านไปไม่นานนัก พริกแกงก็หันมองตัวเองในกระจกด้วยความไม่มุ่นใจ ชุดที่โชว์เนินอกอวบและยังโชว์หน้าท้องของเธอ แถมยังสั้นจิ๋ว นอกจากนี้ยังมีถุงน่องที่ทำให้ดูเซ็กซี่ไปอีก ลุคแบบนี้มันดูโตเกินไปสำหรับเธอไปรึเปล่านะ

"สวยดีนะ"

หน้าสวยรีบหันไปมองตามเสียงคุ้นหูทันที ก่อนจะรีบถอยไปชิดมุมห้องด้วยความตกใจ

"เข้ามาได้ยังไงคะ ออกไปเลยนะ"

ริมฝีปากหนายกยิ้ม ก่อนจะเอนตัวพิงประตูพร้อมกับมองเด็กสาวตรงหน้าหัวจรดเท้าอย่างพินิจ จนมือเล็กรีบยกขึ้นปิดเนินอกอวบที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมา

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"

"แต่ตอนนี้ฉันไม่สะดวกค่ะ ถ้าวาดมาเห็นเข้าจะทำยังไงคะ"

คิ้วสวยขมวดมุ่น ทั้งกังวลเรื่องเพื่อน และกังวลว่าคนตรงหน้าจะทำมิดีมิร้ายตนเองเหมือนครั้งที่ผ่านมา

"วาดกลับไปแล้ว ทีนี้คุยได้รึยัง"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น มองคนที่มองตัวเองนิ่งก่อนจะถอนหายใจ อะไรของเค้านักหนา ทำไมต้องมายุ่งกับเธอตลอดด้วย

"กลับไปคบกับวาดฝัน"

พริกแกงยิ้มเยาะ มองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจนัก

"ขอโทษนะคะ คุณเป็นโรคสองบุคลิกรึเปล่า วันนั้นจะเอาแบบนั้น วันนี้จะเอาแบบนี้ โลกไม่ได้หมุนรอบตัวคุณนะคะ ฉันก็เหมือนกัน"

ไซม่อนขำเบาๆกับปฏิกิริยาที่เหมือนเเมวขู่ฟ่อๆ ตรงหน้า

"ฉันยอมให้เธอคบกับวาดฝัน แต่เธอต้องเก็บเรื่องคืนนั้นไม่ให้วาดฝันรู้เด็ดขาด เพราะถ้าวาดฝันรู้ขึ้นมา ฉันอาจจะใจร้ายจนเธอนึกไม่ถึงเลยก็ได้"

เขาพูดเรียบๆทแต่ประโยคสุดท้ายไปทางคำขู่เสียมากกว่า

"เหอะ คุณไซม่อน ฉันจะบอกให้นะคะ คืนนั้นฉันถือว่าฉันทำพลาด พลาดไปมากๆ และฉันก็ไม่มีวันเอาความผิดพลาดของตัวเองไปป่าวประกาศให้ใครๆรู้แน่นอนค่ะ เพราะมันน่าอาย"

ว่าจบเด็กสาวก็เตรียมจะเดินออกไปจากห้องลองชุด แต่คนตัวโตที่เอนตัวพิงประตูไว้ก็ทำให้เธอต้องพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

"ถอยด้วยค่ะ ฉันจะกลับ"

"ไม่เลือกเสื้อผ้าแพงๆอีกสักสองสามชุดล่ะ อุตส่าห์หาเงินจากความสามารถตัวเองได้ตั้งเยอะ"

คิ้วสวยขมวดมุ่น มองคนที่กำลังพูดจาดูถูกเธอเหมือนทุกครั้งด้วยรอยยิ้มอย่างไม่พอใจ

"ฉันจะซื้อ หรือไม่ซื้ออะไร คงไม่ต้องให้คุณมาชี้แนะหรอกค่ะ"

เรียวขายาวค่อยๆก้าวเข้าไปประชิดร่างเล็กจนพริกแกงถอยกรูด ใบหน้าคมก้มลงใกล้ใบหน้าสวยจนพริกแกงต้องหันหน้าหนี จมูกโด่งเป็นสันแตะลงบนแก้มสวยเบาๆ มือเล็กจึงรีบยกขึ้นดันอกหนา

"กรุณาให้เกียรติฉันด้วยนะคะ ฉันไม่ได้อยู่ในฐานะ ขายบริการ แต่ฉันเป็นเพื่อนลูกสาวคุณนะคะ"

ถึงแม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่คนตัวโตก็ไม่ได้ถอยออกไปแต่อย่างใด ไซม่อนยังคงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากแก้มเนียนนุ่มนั่นนิ่งๆ

"ก็ไม่เห็นเป็นอะไร ฉันไม่ถือ"

"นี่คุณ!"

จมูกสวยชนกับจมูกโด่งเป็นสันทันที นัยน์ตาทั้งสองสบประสานกันนิ่ง จนพริกแกงต้องรีบหลบสายตาคม

พรึ่บ!

"อ๊ะ! นี่ปล่อยนะคะ!"

มือเล็กแกะมือหนาที่โอบเอวเธอไว้แน่น จนลำตัวด้านหน้าของทั้งคนตัวโตและเธอแนบชิดกัน และใบหน้าคมที่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก็โน้มลงมาใกล้ใบหน้าของเธอจนจะสิงร่างเธออยู่รอมร่อ

"งั้นถ้าวันไหนต้องการเงินก็บอกฉันนะ ฉันพร้อมจะอุดหนุนกิจการเพื่อนของวาดฝันเสมอ"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันอย่างไม่พอใจคนที่กอดรัดเธอเอาไว้แน่น

"ไม่จำเป็นค่ะ ถ้าฉันจะขายตัวอีกสักครั้ง ฉันจะหาคนที่กระเป๋าหนักกว่าคุณ แล้วก็เรื่องอย่างว่าถึงใจกว่าคุณเป็นสิบเท่า คงไม่ต้องลำบากคุณไซม่อนมาใช้บริการหรอกค่ะ"

นัยน์ตาสวยจ้องนัยน์ตาคมอย่างแน่วแน่ ถึงแม้เธอจะพูดประชด แต่เธอก็ไม่อยากให้เขามาทำตัวหยามเกียรติเธออีกแล้ว แค่นอนกับเขาครั้งเดียว เธอก็รู้สึกแย่มากแล้วจริงๆ

"กระเป๋าหนักแถมถึงใจกว่าครั้งนั้นสิบเท่าฉันก็ทำได้ ลองดูไหมล่ะพริกแกง หึ"

ตาสวยเบิกกว้างทันที เมื่อใบหน้าของไซม่อนนั้นเจ้าเล่ห์แถมยังไอ้ที่เสียดสีหน้าท้องเธอที่มันค่อยๆแข็งตัวขึ้นนี่อีก

"คะ....คุณไซม่อน ออกไปนะคะ ปล่อย! ปล....อื้ออออ!"

"คะ....คุณไซม่อน ออกไปนะคะ ปล่อย! ปล....อื้ออออ!"

ริมฝีปากหนาประกบลงบนริมฝีปากเล็ก ก่อนจะบดจูบคนในอ้อมแขนอย่างรุนแรงจนเด็กสาวต้องเบ้หน้า

จ๊วบ!

ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่น ก่อนจะคว้านไปทั่วและกอดเกี่ยวลิ้นเล็กอย่างหนักหน่วง จนพริกแกงสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"อื้อออ!"

มือเล็กยกขึ้นดันอกหนาก่อนจะประท้วงในลำคอ แต่ลิ้นร้อนก็ไม่หยุดลง ไซม่อนดูดดุนริมฝีปากอวบอย่างแรงก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกช้าๆ

เพี้ย!

ใบหน้าคมหันไปตามมือของเด็กสาวตรงหน้า ความแสบบนแก้มหนาทำเอาไซม่อนยกยิ้ม ก่อนมือหนาจะจับกรามเล็กไว้แน่นและประกบปากลงไปบนรมฝีปากอวบสวยอีกครั้ง

"อื้อ!"

พลั่ก!

มือเล็กยกขึ้นประทุษร้ายอกหนาเต็มแรง ตาก็หลับลงแน่นเมื่อริมฝีปากนั้นก้มลงประกบริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง ก่อนจะดูดดุนทั้งริมฝีปากบนและล่างอย่างไม่รุกล้ำแต่หนักหน่วงและรุนแรง

เพี้ย!

เมื่อริมฝีปากหนายอมถอยออกอีกระลอก มือเล็กก็ฟาดลงบนแก้มของคนตรงหน้าที่ฉวยโอกาศอีกรอบ นัยน์ตาคมค่อยๆหันมามองใบหน้าสวยที่ดูโกรธและมองตนเองด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ

"อ๊ะ!....นี่หยุดนะ!"

ใบหน้าสวยของพริกแกงหันหนีริมฝีปากหนาทันที จนกลายเป็นว่าไซม่อนกำลังจุมพิตแก้มสีระเรื่อนั่นแทน

"กล้ามากนะที่ตบฉัน"

พริกแกงกลืนน้ำลายเบาๆ เมื่อเสียงเข้มกระซิบใบหูเรียบๆ จนใจของเธอเหมือนเต้นช้าลง

"แล้วใครใช้ให้คุณมาทำตัวรุ่มร่ามกับฉันก่อนล่ะคะ"

เธอเองก็โมโห ถึงได้กล้าตบเขาไป ถึงแม้ในใจจะคิดว่าคนตรงหน้าเป็นพ่อของเพื่อน แต่การที่เขากล้าล้ำเส้นเธอทุกครั้งที่เจอกันแบบนี้ เธอเองก็ปล่อยเลยตามเลยไม่ได้เหมือนกัน

พรึ่บ!

มือเล็กผลักคนตัวโตออก ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากของตัวเองไปมาอย่างนึกรังเกียจ

"ให้ฉันช่วยเช็ดให้ไหม หมายถึงเช็ดรอยของครั้งก่อน"

นัยน์ตาสวยแข็งกร้าวทันที เมื่อสายตาคมเจ้าเล่ห์มองต่ำลงไปเรื่อยๆ จนเธอต้องรีบเบี่ยงตัวหนีนัยน์ตาคมลามกคู่นั้น

"หยุดทำตัวรุ่มร่ามกับฉันสักทีค่ะ!"

พริกแกงถอนหายใจ ก่อนจะมองคนตัวโตด้วยความจริงจัง

"ถ้าคุณยังทำตัวแบบนี้ ฉันก็จะไม่กลับไปคบกับวาดฝันอีก"

ติ้ด!ๆ

ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ พริกแกงก็ต้องมองคนตัวสูงอย่างคาดโทษ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือคู่ใจขึ้นมากดรับสายและหันหลังให้คนตัวโต

"พริกแกงลูก ฮึก!"

มือเล็กยกขึ้นกุมขมับทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้จากปลายสายของผู้เป็นแม่เหมือนทุกครั้ง

"ช่วยแม่ด้วย ฮืออ!"