อาคิรา ฉันกลับมาเพื่อทวงคืน

        “ชื่ออะไรคะ?” พนักงานโรงแรมแมวถาม ขณะที่รับกรงแมวจากมือของดวงพร

         “เจ้าของชื่อดวงพร แมวชื่ออาคิรา”

         “เพราะจัง”

         แน่นอนว่าพนักงานคนนั้น ไม่ได้ชมชื่อเจ้าของแมว แต่เป็นชื่อของแมวที่ดวงพรตั้งให้ 

         “พี่เอาอาหารมาให้ด้วย ฝากน้องดูแลด้วยนะคะ พี่ไม่เคยห่างกันเลย เพิ่งจะห่างครั้งนี้เป็นครั้งแรก”

         สาวใหญ่วัยห้าสิบยื่นกล่องใส่อาหารให้เจ้าหน้าที่ เธอเสียงสั่นเครือ อดคิดไม่ได้ว่า หากการผ่าตัดวันพรุ่งนี้ไม่ราบรื่น ทำให้ดวงพรกลับมารับแมวไม่ได้คิดไม่ออกเหมือนกันว่า ‘อาคิรา’ แมวดำตัวนี้จะอยู่อย่างไรต่อไป แต่ดวงพรจะสู้กับโรคภัย เพื่อมีชีวิตรอดกลับมารับเพื่อนสนิทตัวนี้ไปดูแลอีกครั้ง 

        ในกล่องที่ยื่นให้พนักงาน มีทั้งอาหารแมวแบบเม็ดและอาหารเหลวจำนวนมาก ที่สำคัญเธอไม่ลืมแนบซองจดหมายสั่งเสีย หากเลยวันที่วางเงินมัดจำแล้ว ดวงพรไม่กลับมารับอาคิรา ให้เจ้าหน้าที่ติดต่อเพื่อนที่ทำคาเฟแมว มารับแมวของเธอไปอยู่ด้วย

       “ถ้าพี่ไหว พี่จะโทรศัพท์กลับมานะ น้องถ่ายรูปคุ้ง...เอ่อ...อาคิราให้พี่ดูหน่อยนะ พี่จะได้มีกำลังใจในการรักษาตัว”  

        ดวงพรเผลอเรียกชื่อเล่นของอาคิรา เธออยากให้แมวมีชื่อคล้ายกับชื่อของเธอ

        กุ้ง : คุ้ง

       ส่วนชื่ออาคิรานั้น เธอตั้งให้เพื่อแก้เคล็ด เพราะเจ้าคุ้งมันดำไปทุกเส้นขน ไม่ว่าจะคิ้ว หนวด ลิ้นเพดานมีรอยดำเป็นจุด เวลาคุ้งหาวปากกว้างให้ดูจะเห็นรอยดำในนั้น มันดำไม่แคร์กลางวันกลางคืน สิ่งที่ทำให้สะดุดตา คือปลอกคอสีส้มสะท้อนแสงที่ดวงพรใส่ให้

      “แล้วทำไมพี่ไม่ฝากเพื่อนเลี้ยงล่ะคะ” พนักงานยังถามต่อ เมื่อสืบสาวได้ว่าเพื่อนของดวงพรทำคาเฟแมว แต่เจ้าของแมวพาแมวมาฝากเลี้ยง อาจจะไม่ได้กลับมารับแมวดำตัวนี้กลับไปอีก

      “คาเฟ่แมวเขากำลังตกแต่งค่ะ น่าจะอีกสองเดือนถึงจะเสร็จ พี่ฝากน้องด้วย จริง ๆ อาหารเหล่านี้พี่เตรียมมาเผื่อแล้ว บางทีมันจะตะกละกินเยอะเป็นพิเศษ ถ้ามันกินไม่พอ มันจะกระวนกระวายอยู่ไม่สุข” 

       ดวงพรพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ เธอห่วงมันมาก การพลัดพรากกันครั้งนี้ระหว่างดวงพรกับแมวทำให้เจ้าของใจหาย

        สาวใหญ่มองแมวตัวโปรด คุ้งร้องเรียกเบา ๆ จนดวงพรน้ำตาไหล จ้องมองดวงตาสีเหลืองอำพันของอาคิรา ราวกับจะจำภาพนี้ไปตลอด

        แมวดำดวงตาสีเหลืองเป็นแมวที่คนส่วนใหญ่ไม่นิยมเลี้ยง ตอนดวงพรเจอมันครั้งแรก มันตาเจ็บเกือบบอด เธอเจียดเงินจำนวนหนึ่งรักษาแมวดำให้หาย ทำวัคซีน ทำหมัน และหาบ้านรับอุปการะแมวจรหมอนหมิ่นตัวนี้ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครอยากได้แมวดำไปเลี้ยงเลย

        ชิชา เพื่อนที่กำลังทำคาเฟแมวเคยบอกกับดวงพรว่า ให้เธอเลี้ยงไว้ เพราะขืนให้แมวเด็กสีดำไปกับใครไม่รู้ เขาอาจจะรับแมวไปเป็นอาหารงูใหญ่ก็ได้  

        ดวงพรจึงเลี้ยงเจ้าคุ้งเรื่อยมา และมันก็ทำหน้าที่เพื่อนแสนดี คอยปลอบใจเวลาดวงพรร้องไห้ นอนเตียงเดียวกับเธอ และเป็นเพื่อนเล่นทำให้ดวงพรยิ้มได้เสมอ อาคิราคือเพื่อนแท้เพียงตัวเดียวที่ดวงพรมี

        ก่อนหน้าที่ต้องรักษาตัว ดวงพรไม่มีความหวังว่าต้องรอดมาเพื่ออะไร เพราะชีวิตที่เป็นอยู่มันย่ำแย่ ไม่เหลือเงิน ไม่มีญาติ มีแต่หนี้สิน พอแข็งแรงก็ต้องทำงานเพื่อปลดเปลื้องหนี้ให้หมด เพราะเชื่อมาตลอดหากติดหนี้ไปถึงชาติหน้า เธออาจจะลำบากมากกว่าที่เป็นอยู่ ตั้งแต่มีคุ้ง ทุกอย่างในชีวิตมีความหมาย เธอมีกำลังใจและรู้ว่ามีหนึ่งชีวิตที่เฝ้ารอดวงพรอย่างซื่อสัตย์ เป็นทูนหัวที่มอบความรักให้ดวงพรอย่างแท้จริง

         “เมื่อกี้เจ้านายถามว่า พี่จะมารับกลับเมื่อไหร่คะ?” เจ้าหน้าที่ถามอีกครั้งเพื่อทำประวัติให้อาคิราแมวสีดำ 

         “ไม่รู้เหมือนกัน พี่จะผ่าตัดมะเร็งวันพรุ่งนี้ ถ้าออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ จะรีบมารับกลับ”

         เธอพูดตรง ๆ โดยไม่มีความรู้สึกอะไรบนใบหน้านิ่งเรียบและเฉยชา จนคนฟังเดาไม่ได้ว่า คนที่เอ่ยปากกำลังทุกข์หรือปลงได้กับเรื่องที่พูดออกมา ดวงพรไม่อยากให้ใครมาเหน็บแนมว่า ทุกครั้งของการร้องไห้ เธอคือสาววัยทองที่อารมณ์ไม่เสถียร อยากจะเถียงว่า เธอเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่สาว ๆ แล้ว ยิ่งหลังแม่ตายเธอยิ่งเป็นหนัก

          คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจอารมณ์ศิลปินหรืออย่างไร?

          แต่...ช่างมันเถอะ คนเราคาดหวังกับคนอื่น อยากเห็นคนอื่นเหมือนที่ตัวเองคิด สำหรับดวงพร เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองอายุห้าสิบเลย ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองแก่ แม้ว่าจะมีรอยยับทั่วใบหน้า ฝ้า กระเนื้อ ตีนกา มากันครบ

         สำหรับเธอนี่คือรอยประสบการณ์ ไม่ใช่ตัวบ่งบอกว่าสาวหรือแก่ แต่อธิบายไปก็เท่านั้น ไม่มีประโยชน์ เดี๋ยวจะเหน็บว่าเธอเป็นวัยทองไม่ยอมรับสภาพขึ้นมาอีก

        “เราจะดูแลให้ดีที่สุดค่ะ” เจ้าหน้าที่ยิ้มหวานรับคำ

         ดวงพรหันไปมองแมวดำในกรงอีกครั้ง กำชับกับพนักงานว่าเธอเลี้ยงอาคิราแบบระบบปิดตั้งแต่ยังเล็ก อยู่กับเจ้าของเป็นหลัก เพราะเธอกับแมวอยู่กันสองชีวิตในห้องเล็ก ๆ เท่านั้น  

         “มันไม่เคยเจอแมวด้วยกัน ไม่เคยเจอหมา หากปล่อยจากกรง ขอให้มันเดินเล่นตามลำพังสักพัก แล้วค่อยจับเข้ากรงตามเดิม”

          เพราะอย่างนี้ ดวงพรถึงไม่กล้าฝากชิชาเพื่อนที่ทำคาเฟแมว เพราะชิชาไม่รับปากว่าจะดูแลแมวได้อย่างที่ดวงพรขอ แถมยังบอกปัดให้เธอไปฝากไว้ที่อื่นอีกด้วย

          ดวงพรกลั้นใจเดินหันหลังให้แมวรัก แม้ว่าเสียงร้องของเจ้าคุ้งในกรงจะร้องเรียกดังขึ้น ดวงพรต้องรีบออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด เพื่อไปเตรียมตัวผ่าตัดใหญ่ในวันพรุ่งนี้

         จากนั้นเธอจะกลับมารับอาคิราไปดูแลต่อให้ได้