Chapter 6 หนีไม่พ้น

ผู้คนต่างต้อนรับคนตัวโตด้วยรอยยิ้ม ไซม่อนค่อยๆเดินเข้ามาก่อนจะเสมองบนจอที่มีรูปของเด็กสาวที่เขาเคยใช้บริการโชว์หราอยู่

"สวยดีนะครับ แต่ผมคิดว่ามันน่าจะดีกว่านี้ได้"

ทุกคนในกองมองกันเลิ่กลั่ก มือเล็กของพริกแกงกำเข้าหากันแน่น นัยน์ตาทั้งสองคู่สบกันทันที ก่อนจะเป็นพริกแกงที่หลบหลีกสายตาคม

"พักกองกันก่อนเถอะครับ ผมขอคุยกับโมเดลลิ่งแล้วก็นางแบบสักครู่นะครับ"

เมื่อคนตัวโตเดินนำเข้าไปด้านใน เจ้โอก็รีบประคองร่างของเด็กสาวตามไปเงียบๆ

"ลูกสาว เจ้ไม่รู้จริงๆว่างานนี้เป็นของคุณไซม่อน"

พริกแกงถอนหายใจก่อนจะยกยิ้มบางๆ และหันไปมองเจ้โอ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะเจ้ เค้าคงมีเรื่องจะคุยกับหนู เจ้รออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ"

มือเล็กค่อยๆบิดลูกบิดประตูบานเล็ก ก่อนจะเปิดเข้าไปช้าๆ ตาสวยมองคนที่กำลังนั่งสูบบุหรี่มองตัวเองนิ่งๆ ด้วยความรู้สึกประหม่า ก่อนจะปิดประตูลง

"ดูเหมือนคุณมีอะไรจะพูดกับฉันนะคะ"

"เธอติดใจฉันถึงขนาดที่ต้องไล่ตามแบบนี้เลยสินะ"

คิ้วเล็กขมวดมุ่น มองคนตรงหน้าด้วยความตกใจปนงุนงง

"คะ?"

มือหนาโยนบุหรี่ลงในถังขยะ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเต็มความสูงและก้าวไปทางร่างเล็ก จนเด็กสาวต้องถอยกรูด หลังเรียบเนียนปะทะกับกำแพง ไซม่อนหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะยกมือขึ้นดันกำแพงไว้เมื่อร่างสองร่างแนบชิดกัน นัยน์ตาคมไล่มองใบหน้าสวยของเด็กสาวที่กำลังมองตัวเองอย่างไม่พอใจนิ่ง

"ฉันมาทำงานค่ะ"

พูดด้วยสีหน้าจริงจังเสร็จ ร่างเล็กก็จะเดินออกไปอีกด้าน แต่มือหนาอีกข้างก็ไวกว่า ยกขึ้นดันกำแพงจนตอนนี้เธอเหมือนถูกพันธนาการไว้โดยวงแขนหนาไปโดยปริยาย

"นี่คุณ!"

ริมฝีปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะใช้สายตาคมมองสำรวจเนินหน้าอกสวยที่โผล่พ้นเดรสออกมาอย่างพอใจ จนมือเล็กรีบยกขึ้นปิดมันด้วยความโมโห

"ทุเรศ!"

"มากกว่านี้ฉันก็เคยเห็น...ไม่สิ เคยมากกว่าเห็นด้วยซ้ำ"

พริกแกงตาโต ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาจากความโกรธ ยิ่งมองใบหน้าคมเจ้าเล่ห์ที่กำลังพูดจาโลมเลียเธออย่างไม่เป็นสุภาพบุรุษ ความโกรธของเธอยิ่งทวีคูณ มือเล็กยกขึ้นง้างหวังจะประทุษร้ายแก้มหนาด้วยความโมโห

พรึ่บ!

แต่มือหนาของคนตัวโตกลับไวกว่า ไซม่อนตรึงมือเล็กไว้กับกำแพง ก่อนคว้ามืออีกข้างของเธอและตรึงมันไว้แน่นเช่นกัน

"ปล่อยนะ!"

ริมฝีปากหนายกยิ้ม เมื่อเด็กสาวสะบัดสบิ้ง พยายามจะสะบัดมือออก แต่ก็ไม่เป็นผล

"จะว่าไปแล้ว คืนนั้นรู้สึกดีรึเปล่า"

คิ้วสวยขมวดมุ่น ทำไมคนตรงหน้าเธอถึงได้เอาแต่คิด เอาแต่พูดเรื่องอย่างว่าอย่างไม่ละอายปาก

"ไม่สักนิด คุณทั้งน่ารังเกียจ หยาบคาย แล้วก็ทุเรศ ฉันไม่มีทางรู้สึกดีกับผู้ชายแย่ๆแบบคุณหรอก มันเป็นตราบาปชีวิตที่ฉันอยากจะลืมๆมันไปด้วยซ้ำ"

ริมฝีปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ มองคนที่กัดฟันพูดอย่างโมโหด้วยนัยน์ตาแดงก่ำอย่างนึกสนุก ยี่ชีวิตเขาไม่ได้มีอะไรน่าสนุกแบบนี้มานานเท่าไหร่กันแล้วนะ

"งั้นลำรึกความหลังอีกสักทีดีไหม เผื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจ"

"ทุระ....อื้ออออ!"

จ๊วบ!

ตาสวยเบิกกว้างทันทีเมื่อริมฝีปากหนาประกบลงบนริมฝีปากของตนเองอย่างไม่ทันตั้งตัว

"อื้อออ!"

พริกแกงส่งเสียงร้องเมื่อลิ้นหนาสอดเข้ามาในโพรงปากจนเธอต้องหลับตาแน่น มือก็พยายามบิดไปมาหวังให้พ้นจากเงื้อมมือหนาที่กำข้อมือของเธอเอาไว้แน่น แต่ก็ไม่เป็นผล

จ๊วบ!

ลิ้นหนากอดเกี่ยวลิ้นเล็กที่พยายามหลีกหนีอย่างช่ำชอง ก่อนที่ริมฝีปากของไซม่อนจะผละออกช้าๆ

"เลว"

นัยน์ตาคู่คมมองนัยน์ตาสวยที่แดงก่ำมองมาที่ตัวเองเขม็ง แต่ริมฝีปากหนากลับยกยิ้มอย่างชอบใจ

"เดี๋ยวฉันให้ค่าตัวเพิ่มก็ได้ ไม่เห็นต้องโกรธ"

พริกแกงกัดริมฝีปากตัวเองแน่น อุตส่าห์พยายามถอยห่างออกมาแล้ว แต่คนตรงหน้าก็ไม่หยุดพูดเสียดแทงใจของเธออีก สรุปแล้วเขาต้องการให้เธอออกห่าง หรือเขาแค่ต้องการกวนโมโหแล้วก็ดูถูกเธอกันแน่

ก๊อก!ๆ

"คุณไซม่อนคะ โปรดิวเซอร์ขอคุยด้วยที่หน้าเซ็ตค่ะ"

เสียงของเจ้โอตะโกนเข้ามาจนไซม่อนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือเล็กออกจากพันธนาการ

เพี้ย!

ใบหน้าคมหันไปตามแรงจากฝ่ามือเล็กของพริกแกง ที่ฟาดไปบนแก้มหนาเต็มแรง ก่อนที่ไซม่อนจะหันกลับมามองเด็กสาวนิ่ง นัยน์ตาคมสบกับนัยน์ตาสวยแดงก่ำคู่เล็กวาววับ

"ถึงฉันจะเคยขายตัว แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันไม่มีเกียรติ ไม่มีศักดิ์ศรี"

มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงอาบแก้มสวยช้าๆ

"ฉันมาทำงาน ไม่ได้มารองรับอารมณ์ใคร"

ว่าจบร่างสวยก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ และหันหลังเดินออกไปจากห้องทันที

"พริกแกงลูก! อะ...เอ่อ เจ้ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวยังไงเจ้จะติดต่อไปอีกทีนะคะคุณไซม่อน สวัสดีค่ะ"

เจ้โอรีบตามเด็กสาวไปทันทีด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"อ้าวคุณไซม่อนจะไปไหนหรอครับ"

โปรดิวเซอร์และทีมงานต่างหันมามองนายจ้างกันเป็นตาเดียว

"ผมจะกลับแล้ว ส่วนงานใช้ได้แล้วไม่ต้องถ่ายเพิ่ม"

ว่าจบคนตัวโตก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้โปรดิวเซอร์ยกมือเกาหัวตัวเองด้วยความงุนงง

.

.

.

ติ้ง!

ตาสวยที่เหม่อมองเพดานอย่างไร้จุดหมายค่อยๆ เหลือบไปมองโทรศัพท์ข้างกาย ก่อนจะยกมันขึ้นเปิดอ่านข้อความนิ่งๆ

'พริกแกงลูก เจ้โอนเงินให้เรียบร้อยแล้วนะคะ'

'ขอบคุณมากนะคะเจ้'

'ค่าลูกสาว พักผ่อนนะคะลูก'

พริกแกงปิดโทรศัพท์ลง ก่อนจะถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เธอไม่สามารถลบคำพูดแย่ๆ จากริมฝีปากหนานั่นออกจากหัวได้เลยจริงๆ และก็ไม่เข้าใจด้วย ว่าทำไมคนตัวโตถึงเอาแต่ทำแย่ๆ หรือพูดจาแย่ๆ กับเธออยู่ตลอดเวลา

"บ้าเอ้ย"

ยิ่งเธออยู่นิ่งๆ เท่าไหร่ ไอ้คุณไซม่อนก็วนอยู่ในหัวเธอไม่หยุด มือเล็กยันตัวเองขึ้นช้าๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายพร้อมกับเดินออกจากห้อง

มือเล็กยกขึ้นโบกแท็กซี่ ก่อนจะนั่งไปยังจุดหมายปลายทาง หวังให้มันช่วยให้เธอผ่อนคลายลงไม่มากก็น้อย

ไม่นานนักพริกแกงก็มาถึงห้างใหญ่ใจกลางเมือง

ก่อนเด็กสาวจะเดินเข้าร้านหรูเป็นครั้งแรก มือก็จับชุดราคาแพงหูฉี่ขึ้นดูนิ่งๆนึกไปถึงคำของเจ้โอ

'ลูกสาว เดี๋ยวเจ้จะปั้นหนูให้เป็นดาว'

นั่นหมายความว่าเจ้โอคงจะหางานให้เธอ ซึ่งเธอเองก็ต้องพัฒนาตัวเองด้วย ซื้อชุดแพงๆไปสักชุด จะได้ไม่ทำให้เจ้โอขายหน้าด้วย

"พริกแกง"

เสียงคุ้นหูทำให้ใบหน้าสวยหันไปมองช้าๆ ก่อนจะชะงักเล็กน้อย

"วาด...."

พริกแกงเรียกคนตรงหน้าเบาๆด้วยดวงตาวูบไหว แต่ก็เพียงแค่แป๊บเดียว นัยน์ตาสวยเหลือบมองด้านหลังเพื่อนสาว ที่มีไซม่อนยืนนิ่งอยู่

"ทำไมพริกแกงไม่ตอบเเชทเค้าเลย โทรไปก็ไม่รับ รู้ไหมว่าเค้าเป็นห่วงแค่ไหน"

พริกแกงมองใบหน้าที่ดูจะเป็นห่วงเธอด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอไม่อยากให้ชีวิตต้องวุ่นวายไปมากกว่านี้แล้ว เธออยากอยู่ให้ห่างจากคนตัวโตนั่นด้วย

"เค้า....."

"งั้นเราไปกินข้าวไปคุยกันไปดีไหม"

คิ้วสวยขมวดเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้ามีแผนอะไร ทั้งๆที่อยากให้เธออกห่างจากวาดฝันขนาดนั้น

"ดีเหมือนกันค่ะ มาเลยพริกแกง เดี๋ยวชุดค่อยมาดูอีกที"

มือเล็กคล้องแขนพริกแกง ก่อนจะดึงออกไปจากร้าน โดยมีไซม่อนที่เดินตามเงียบๆจากด้านหลัง

"กินเยอะๆนะ พริกแกงจะได้แข็งแรง"

พริกแกงมองรอยยิ้มสดใสของวาดฝันอย่างรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ภายในใจ ทั้งยังนัยน์ตาคมที่กำลังจดจ้องเธออยู่จากฝั่งตรงข้ามนั่นด้วย

"งั้นเราไปซื้อชุดแล้วเราไปไหนต่อกันดี"