แผนรักจากนายเซียน (Chef sian my love)

ภายในห้องนอนขนาดเล็กสาวน้อยวัยใส อายุย่างเข้ายี่สิบสองกระรัต มีนามว่า “ปันชาภา” หรือเรียกสั้นๆ ว่า” ข้าวปั้น” ก็ได้ เธอกำลังนอนอ่านหนังสือ นิยายรักสุดแสนโรแมนติก อยู่บนเตียงไม้ขนาดเล็ก เพื่อคั่นเวลาก่อนที่เพื่อนสาวคนสนิทอย่าง “พลอยใส” จะเข้ามารับในอีกไม่ถึง ครึ่งชั่วโมงนี้เธอก็เลยแต่งกายรอ ด้วยชุดนักศึกษา กระโปรงพลีทคลุมเข่า พร้อมด้วยเสื้อนักศึกษา ที่มีขนาดพอดีกับตัว ด้วยความที่มีผิวพรรณเกลี้ยงเกลา ขาวใสเหมือนดั่งน้ำนม แล้วยังมีดวงหน้าหวานซึ่งไร้ที่ติอีกซึ่งเพียงแค่แต่งแต้ม โทนสีแดงอมชมพูลงไปเล็กน้อย ก็สามารถทำให้ใบหน้าหวานดูโดดเด่น ชัดเจนยิ่งขึ้นแล้วข้าวปั้นเป็นคนที่ชอบมองโลกในแง่ดีเสมอ บวกกับหน้าตาอันจิ้มลิ้ม แบบนี้นี่เอง ที่ทำให้หนุ่มๆ หลายคน ต่างพากันหลงเสน่ห์ ในความน่ารักและสดใสของเธอ“ว้า...จบสักทีนะ อุตส่าห์อ่านมาตั้งนาน อยากมีชีวิตเหมือนกับในนิยายจัง ที่ได้เจอกับพระเอกขี่ม้าขาว แล้วยังจบแบบ Happy and ding อีก”ข้าวปั้นนอนพลิกตัวไปมา และวาดฝันไปเรื่อย ถึงแม้ว่าเธอจะมีความรักกับเขาอยู่บ้าง แต่กลับไม่เป็นดั่งที่วาดฝันเอาไว้เลย“ข้าวปั้นลูก แต่งตัวเสร็จหรือยัง พลอยใสมาถึงแล้วน

หนุ่มๆ ได้แยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ดวงตาคู่สวย ได้มองตามแผ่นหลังกว้าง ของพวกเขาที่กำลังเดินออกไปจากนอกห้อง จนลับสายตา และถึงกับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อไม่ต้องมีคนมาคอยควบคุมตลอดเวลาในการทำงาน จะหยิบจะจับอะไรก็ไม่สะดวกเอาเสียเลย“เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น คนอะไรหลงตัวเองชะมัดมีคนแบบนี้ด้วย” ข้าวปั้นพึมพำกับตนเองแต่พลอยใสดันได้ยินอย่างชัดเจน“พึ่งเคยเจอเหมือนกัน แต่ติดตรงที่เขาหล่อให้อภัยก็ได้ ว่าแต่ข้าวปั้นสนใจคนไหน แต่พลอยว่าพี่หมากก็น่าสนใจดีนะพลอยชอบ” พลอยเอ่ยไปด้วยสายที่ตาหวานหยาดเยิ้ม“ไม่ชอบสักคนหรอก ในใจข้าวปั้นมีแต่พี่อาร์มคนเดียวเท่านั้นจ้ะ”“จ้าแม่คนนี้นี่มีความสุขจริงๆ นะเพื่อนรัก ชิ คนโสดแบบเราเหม็นกลิ่นความรักซะจริงๆ เลย” พลอยใสส่งยิ้มแบบกวนๆ พร้อมพูดแกล้งเพื่อนสาวไป เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่ยิ้มกว้างไม่หุบยังไม่ทันไร เสียงข้อความแจ้งเตือนของคนที่กำลังกล่าวถึงได้ดังขึ้นมาอย่างรัวๆ จนทำให้เธอต้องละสายตาจากพลอยใสแล้วหันไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์แทนแฟนหนุ่ม ที่ใครๆ หลายคนต่างพากันอิจฉา และมองว่าเธอนั้นโชคดีเหลือเกินที่ได้ผู้ชายหล่อ รวย สุดเพอร์เฟกต์ ขนาดนี้มาครอบครอง

อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะถึงช่วงเทศกาลแล้ว ในครัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายของผู้คนมากมาย ต่างพากันเดินไปมาอย่างพลุกพล่าน สายตาของชายหนุ่มสอดส่องมองหา เด็กน้อยคนหนึ่งที่ตอนนี้ยังไม่เห็นวี่แววเดินเข้ามาที่ครัวเลยแม้แต่น้อย“หมากเอ็งรู้ไหม ว่าพวกน้องฝึกงานหายไปไหนกันหมด วันนี้ยังไม่เห็นเข้ามาเลย”“อ๋อ วันนี้อาจารย์เค้าเรียกประชุมนักศึกษา น้องเขาก็เลยขอลาหยุดหนึ่งวัน”“ว่าแต่เอ็งรู้ได้ไงวะ”“อ่าว...ก็น้องพลอยเป็นคนโทรมาลากับข้าเอง...ข้าถึงรู้ไง”“แล้วน้องพลอยมีเบอร์เอ็งได้ไงวะ”“ก็ตอนนี้ข้าคุยๆ กับน้องพลอยอยู่” พอพูดถึงน้องพลอยแล้ว ทำเอาหมากยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับบิดตัวไปมา“เอ็งนี่อาการหนักแล้วนะ”“คนอย่างเอ็งจะไปรู้อะไร นี่เขาเรียกอาการคลั่งรักนะเว้ย จะคอยดูแล้วกัน ว่าเอ็งจะเป็นหนักกว่าข้าไหม”“คนอย่างเซียน ไม่มีทางเป็นแบบนี้ได้แน่นอน” พูดจบชายหนุ่มก็ส่ายหัวไปมา ให้กลับเพื่อนตนเอง ที่เป็นเอามากถึงเพียงนี้“เชอะ...คนห่ามอย่างเอ็งคงไม่เข้าใจหรอก” เซียนหยักไหล่เบาๆ โดยไม่สนใจคำพูดของหมาก“ไม่ไปทำงานหรือไง มาวอแวข้าอยู่ได้”“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ดูซะก่อนเพื่อน”สายตาคมมองดูนาฬิกาข้อมือ และในตอนนี

ไม่กี่นาทีที่แล้ว“ครับเดี๋ยวว่างๆ ผมจะเข้าไปนะครับ” เขาพูดคุยโทรศัพท์นานพอสมควร เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนตัวเล็กคงจะนั่งรอเขาอยู่นานแล้ว จึงรีบขับรถเพื่อไปรับเธอ แต่พอมาถึงก็ไม่เห็นใครนั่งแม้แต่คนเดียว“กลับแล้วเหรอ รถรับส่งพนักงานไม่มีแล้วนิ”เขาก็ลืมบอกเธอไปว่า ที่นี่ไม่มีรถรับส่งพนักงานวิ่งในรอบดึก นอกจากจะใช้รถส่วนตัวกันเป็นส่วนมากชายหนุ่มขับรถตามทางมาเรื่อย ๆ สายตาก็มองหาคนตัวเล็กตลอดทาง และไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกเป็นห่วงมาก เห็นรถเบนซ์คันหรูของคิมหันต์มาจอดอยู่เทียบฟุตพาธ แล้วดูเหมือนกับว่ากำลังจะสนทธนาอยู่กับใครบางคนในใจเขานั้นอยากรู้เหลือเกิน ว่าสองคนนี้คุยอะไรกันอยู่นานแสนนาน เมื่อได้ยินไม่ชัดเขาจึงใช้เท้าดันมอเตอร์ไซค์ เข้ามาแบบเงียบๆ เพื่อที่จะได้ฟังให้ชัดเจนยิ่งขึ้น อย่างกับทำตัวอย่างลับๆ ล่อๆ ไม่มีผิดบทสนทนาของทั้งคู่จบลงไปแล้ว เพื่อที่จะไม่ให้เธอรู้ว่าเขานั้นแอบขับรถตามเธอมา สายตาของเขาได้มองซ้ายมองขวาก่อนจะเข้าไปหลบยังพุ่มไม้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านสะดวกซื้อสักเท่าไหร่ มองจากมุมนี้แล้วยังพอเห็นเธออยู่บ้าง“ไปไหนแล้วนะ” เขาจึงขับรถมาดักรอเธออยู่ที่หน้าร้านสะ

ผับแห่งหนึ่งในยามราตรี มีผู้คนมากมาย ต่างทยอยเดินทางเข้ามาอย่างหลั่งไหล และหนึ่งในนั้นก็คือเด็กฝึกงาน รวมทั้งเหล่าบรรดาพี่ๆ ในครัว ที่ได้มาถึงก่อนหน้านั้นแล้วจะเหลือเพียงแต่เซียนและข้าวปั้นที่ยังมาไม่ถึง พลอยใสก็เลยได้แต่ชะเง้อคอ มองหาเพื่อนรัก“มัวทำอะไรอยู่นะ ถึงมาช้าขนาดนี้ ปกติต้องมาถึงนานแล้ว” พลอยใสพึมพำกับตนเอง“ใจเย็นก่อนน้องพลอย เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะมากันแล้ว”“ไม่ใช่ว่า เพื่อนพี่ พาข้าวปั้นแวะไปเถลไถล ที่ไหนหรอกนะ ไม่อย่างนั้น พี่หมากเจอดีแน่”“อ้าว ทำไมมาลงที่พี่ล่ะครับ น้องพลอย”“ไม่รู้ล่ะ พี่เป็นเพื่อนสนิทกัน ต้องรู้ใจกันบ้างแหล่ะ”“เซียนเมื่อไหร่จะมาวะ ไม่งั้นกูเละแน่ ๆ” แต่แล้วร่างของคนที่กำลังพูดถึง ได้โผล่เข้ามาในสายตา“นั่นไงน้องพลอย มากันแล้ว เฮ้อ...รอดแล้วเว้ย”ชายหนุ่มและหญิงสาว เดินขึ้นมายังชั้นสองของผับ เมื่อมองจากบันไดก็พบว่าเพื่อนๆ ของพวกเขา กำลังนั่งรออยู่ที่ โซฟาตัวสีแดง ขนาดยาวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้สักเท่าไหร่“ทำอะไรกันอยู่ เห็นข้าวปั้นแต่งตัวเสร็จตั้งนานแล้วนิ” พลอยใสเอ่ยถามทันที“จะไม่ช้าได้ยังไงล่ะ ก็พี่เซียนไม่มารับสักที” เธอสวมแค่เสื้อยืดรัดรูปสีขาว