แผนรักจากนายเซียน (Chef sian my love)

แผนรักจากนายเซียน (Chef sian my love)

last updateLast Updated : 2026-05-28
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
52Chapters
435views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"การจีบเธอคนนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่ใจครุ่นคิด คงต้องงัดแผนการรักพร้อมด้วยเสน่ห์ปลายจวัก ในรูปแบบของเขา นำมาใช้กับเธอเสียแล้ว" เชฟเซียน สายเจ้าเล่ห์ × น้องข้าวปั้น สาวน้อยฝึกงานที่แสนน่ารัก

View More

Chapter 1

Episode 1 ชีวิตน้อยๆ ของข้าวปั้น

Di tengah-tengah sebuah hutan yang cukup rimba, berdiri sebuah perguruan yang sudah cukup terkenal di dunia persilatan.

Perguruan itu bernama Perguruan Matahari, dan itu merupakan perguruan yang sudah berdiri selama ratusan tahun.

Selama ratusan tahun ini, Perguruan itu selalu berada di puncak dunia persilatan, namun sejak beberapa tahun belakangan ini, perguruan itu mulai alami kemunduran, karena mereka tak memiliki murid-murid berbakat.

Selain itu, Ketua besar perguruan itu juga tidak sekuat ketua-ketua Perguruan sebelumnya, hingga ketua perguruan itu tak terlalu dihargai di dunia persilatan.

Di salah satu sudut perguruan itu.

Bukkkk!!

Seorang pemuda berusia lima belas tahun didorong, hingga tubuhnya terjerembab ke jatuh ke tanah.

"Dasar bodoh! Untuk apa kau berada di sini, jika tidak mampu bertahan dari kami?"

"Apa salahnya?" teriak pemuda itu.

Plakkkkkk!

Jawaban untuk pertanyaan anak muda adalah sebuah tamparan yang sangat keras, saking kerasnya itu membuat seluruh tubuh anak muda itu merasakan rasa sakitnya.

"Ikat dan buang dia dari sini! Aku tidak suka pada manusia miskin seperti dia!"

Tanpa ada yang bicara, anak muda bertubuh kurus itu, kedua kaki dan tangan diikat, dan mulutnya disumpal pakai kain hingga dia tak bisa bersuara lagi.

Tidak memiliki kemampuan untuk melawan, anak muda itu dengan pasrah harus rela tubuhnya diangkat, dan dibuang ke belakang perguruan itu.

Pasrah dan tak memiliki harapan, itulah yang dirasakan oleh anak muda itu, bahkan hingga hari akan malam, tetap tidak ada yang datang untuk menolong anak muda itu.

Namun, ternyata dewa masih sayang pada anak muda itu, seorang lelaki berusia empat puluhan tahun melihat pemuda yang terikat itu.

"Arya! Apa yang terjadi padamu?" kata orang itu.

Dia buru-buru membuka semua ikatan pada pemuda bernama Arya itu, dan buru-buru memeluk bocah itu demi memberikan anak kecil kurus itu ketenangan.

"Guru Sanjaya! Apa salahku?" tanya bocah itu dengan suara yang lirih.

Pertanyaan bocah kecil itu membuat hati guru Sanjaya sungguh sakit, karena bocah itu merupakan bocah yang dia bawa ke perguruan itu.

Tapi sayangnya, bocah itu tidak memiliki bakat yang hebat, hingga dia sering dikucilkan, dan bahkan sering mendapatkan perlakuan yang tak layak.

Tidak hanya sekali atau dua kali anak kecil itu mendapatkan perlakuan seperti itu, namun sudah berkali-kali dan bahkan tak bisa dihitung lagi.

"Mari kita pulang!" kata Guru Sanjaya.

Lelaki berusia empat puluhan tahun itu menggendong tubuh Arya, dan membawa bocah kecil itu ke kediamanku yang berada di utara perguruan matahari itu.

"Mulai hari ini, kau akan tinggal di sini! Jangan keluar dari sini, dan jika kau ingin berlatih, aku yang akan mendidikmu!" kata Guru Sanjaya.

Pemuda tanggung berusia lima belas tahun itu hanya diam, dan memang hanya bersama dengan Guru Sanjaya, dia akan merasa tenang.

Tiga tahun yang lalu, saat Guru Sanjaya membawa dirinya ke perguruan itu, dia memang sudah tinggal di pondok Sanjaya.

Hanya saja, saat itu Sanjaya mendapatkan misi, hingga Arya harus dipindahkan ke tempat khusus para murid.

Namun, sejak saat itulah, perlakuan demi perlakuan buruk mulai didapatkan oleh Arya, hingga hari ini, saat Sanjaya pulang, dia akhirnya menemukan Arya dalam keadaan yang buruk.

"Istirahatlah, Arya! Guru sudah ada di sini, dan kau tidak perlu takut lagi!" kata Guru Sanjaya sambil mengelus rambut Arya.

"Terima kasih, guru!" ucap Arya.

Sanjaya melirik ke arah Arya yang sudah tertidur, dan setelah itu meninggalkan pondoknya.

"Aku harus tahu, apa saja yang sudah dialami oleh murdiku selama aku tidak ada di perguruan ini?" ucap Sanjaya.

***

Tengah malam, di saat orang-orang sedang tidur dengan sangat lelapnya.

Jledaaarrrrrrr!!

Suara ledakan yang sangat dahsyat terdengar di udara, dan cahaya biru turun dari langit, yang mana cahaya itu masuk ke dalam sebuah pondok kecil yang ada di sisi utara perguruan matahari.

Cahaya biru itu melayang-layang di atas tubuh seorang anak kecil yang tidur dengan pulasnya.

Tak berapa lama, cahaya biru itu berubah menjadi satu sosok tubuh pemuda yang sangat tampan, dan memiliki mata yang sangat berwibawa.

"Bangun!" ucap anak muda misterius itu.

Sangat pelan, namun suara itu dipenuhi dengan tekanan yang sangat kuat, hingga membuat anak muda yang berada di dalam pondok itu membuka matanya.

"Siapa kau?" tanya anak kecil itu.

"Kau tidak perlu tahu aku siapa, namun asal kau tahu, kau sudah dipilih sebagai pemilik berkah petir!" kata orang itu.

"Berkah petir, apa itu?"

"Kekuatan dari elemen petir, dan aku pastikan kalau kau akan menjadi yang terkuat yang pernah ada di negeri ini!" kata sosok itu.

"Hahahah! Jangan bercanda, aku hanya manusia yang tidak memiliki bakat, tubuhku tidak akan bisa menerima itu!"

Sosok pemuda tampan itu tersenyum, dan ia menyentuh kepala anak muda itu, dan hawa hangat pun masuk ke dalam tubuh bocah berusia lima belas tahun itu.

Rasa hangat itu menjalar, dan bocah itu mulai merasakan kalau hawa hangat itu berubah menjadi panas.

"Argggggg! Apa yang kau lakukan padaku?" teriak anak muda itu.

Cukup lama hawa panas itu bersemayam di tubuh anak kecil itu, hingga anak kecil itu hanya bisa meraung dan meronta.

"Guru! Tolong aku!" teriak anak kecil itu.

Namun, jeritan anak kecil itu tidak berguna, karena suaranya seolah-olah tertahan di tenggorokannya.

Cukup lama hawa panas itu menguasai tubuh Arya, hingga perlahan-lahan hawa panas itu mulai hilang.

"Terima ini!" kata pemuda misterius itu dan letakkan sesuatu di tangan Arya.

"Apa ini?"

Arya melihat benda yang diberikan oleh pemuda itu, dan itu adalah sebuah kitab pusaka.

Belum juga Arya paham akan semua itu, pemuda misterius itu memasukkan sesuatu ke tangan Arya, dan itu seperti sarung tangan.

"Tunggu! Apa lagi ini?"

Namun, semuanya telah terjadi, dan anak kecil itu merasakan kalian sarung tangan itu berubah menjadi sesuatu yang membuat ia seolah-olah memiliki baju besi.

"Dan ini berkah terakhir yang akan jadi milikmu!" kata lelaki itu lagi.

Lelaki itu mengeluarkan sebuah keris dari ruang hampa, dan melemparkan keris itu ke atas.

Keris itu melayang-layang untuk sejenak di udara, dan setelah itu meluncur turun ke bawah, dan masuk ke dalam kepala Arya.

Untuk yang ke sekian kalinya Arya menjerit sekeras mungkin, namun suara jeritan itu lagi-lagi tertahan di tenggorokannya.

Brukkkkkk!!

Arya jatuh karena semua rasa sakit yang ia rasakan, dia jatuh dan tak sadarkan diri.

Pemuda itu gerakkan tangannya, dan tubuh Arya pun kembali ke tempat tidurnya.

"Aku akan melihat perkembanganmu, Arya! Mari kita lihat, apakah kau sungguh mampu memiliki semua itu?" ucap pemuda misterius itu sebelum akhirnya hilang tanpa bekas.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
52 Chapters
Episode 1 ชีวิตน้อยๆ ของข้าวปั้น
ภายในห้องนอนขนาดเล็กสาวน้อยวัยใส อายุย่างเข้ายี่สิบสองกระรัต มีนามว่า “ปันชาภา” หรือเรียกสั้นๆ ว่า” ข้าวปั้น” ก็ได้ เธอกำลังนอนอ่านหนังสือ นิยายรักสุดแสนโรแมนติก อยู่บนเตียงไม้ขนาดเล็ก เพื่อคั่นเวลาก่อนที่เพื่อนสาวคนสนิทอย่าง “พลอยใส” จะเข้ามารับในอีกไม่ถึง ครึ่งชั่วโมงนี้เธอก็เลยแต่งกายรอ ด้วยชุดนักศึกษา กระโปรงพลีทคลุมเข่า พร้อมด้วยเสื้อนักศึกษา ที่มีขนาดพอดีกับตัว ด้วยความที่มีผิวพรรณเกลี้ยงเกลา ขาวใสเหมือนดั่งน้ำนม แล้วยังมีดวงหน้าหวานซึ่งไร้ที่ติอีกซึ่งเพียงแค่แต่งแต้ม โทนสีแดงอมชมพูลงไปเล็กน้อย ก็สามารถทำให้ใบหน้าหวานดูโดดเด่น ชัดเจนยิ่งขึ้นแล้วข้าวปั้นเป็นคนที่ชอบมองโลกในแง่ดีเสมอ บวกกับหน้าตาอันจิ้มลิ้ม แบบนี้นี่เอง ที่ทำให้หนุ่มๆ หลายคน ต่างพากันหลงเสน่ห์ ในความน่ารักและสดใสของเธอ“ว้า...จบสักทีนะ อุตส่าห์อ่านมาตั้งนาน อยากมีชีวิตเหมือนกับในนิยายจัง ที่ได้เจอกับพระเอกขี่ม้าขาว แล้วยังจบแบบ Happy and ding อีก”ข้าวปั้นนอนพลิกตัวไปมา และวาดฝันไปเรื่อย ถึงแม้ว่าเธอจะมีความรักกับเขาอยู่บ้าง แต่กลับไม่เป็นดั่งที่วาดฝันเอาไว้เลย“ข้าวปั้นลูก แต่งตัวเสร็จหรือยัง พลอยใสมาถึงแล้วน
Read more
Episode 2 บุพเพสันนิวาสหรืออาละวาสกันแน่
เวลา 04.00 น ของวันถัดไปชายหนุ่มมาถึงที่ทำงาน และได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาจำเป็นต้องเข้ารอบเช้าแทนเชฟคิมหันต์ เชฟใหญ่ประจำโรงแรมที่ได้ออกไปดูแลงานอีเว้นท์ข้างนอก เขาต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อมาเข้างาน เพราะส่วนมากเวลาทำงานของเขาจะอยู่ราวช่วงบ่ายล่วงเลยไปจนถึงค่ำเสียมากกว่า“สวัสดีครับเชฟเซียนวันนี้มาแต่เช้าเลยนะครับ” หนุ่มน้อยหน้ามนที่เป็นเด็กเสิร์ฟในครัวอาหารไทยที่เดียวกันกับเขาได้เอ่ยทักทายขึ้น“สวัสดีครับ พอดีผมต้องมาดูแลครัวอาหารเช้าแทนเชฟคิมนะ”“อ้อครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปจัดโต๊ะอาหารก่อนนะครับ”“ตามสบายเลยครับ”จากนั้นเขาก็เดินมาที่ครัวอาหารไทยเพื่อตรวจความเรียบร้อย ก่อนที่จะเข้าไปดูครัวอาหารเช้าตามที่ได้รับมอบหมาย หมากที่เดินผ่านมาพอดีถึงกับหยุดชะงักเท้าลง เมื่อมองเห็นคนที่คลับคล้ายคลับคลา และดูเหมือนว่าจะเป็นเพื่อนของตนเอง“มาพอดีเลยเพื่อน”“มีไรวะ หน้าตื่นมาเลยนะ”“น้องฝึกงานมากันแล้ว ไปดูเร็ว”“ใจเย็นหมาก จะรีบไปไหน น้องเขาไม่หนีไปไหนหรอก”“โถ่นานๆ ที จะมีเด็กฝึกงานมา ครัวพวกเราจะได้ไม่เงียบไงส่วนมากก็มีแต่ผู้ชาย” หมากรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา พร้อมกับคะยั้
Read more
Episode 3 การจีบสาวของพี่เซียน
หนุ่มๆ ได้แยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ดวงตาคู่สวย ได้มองตามแผ่นหลังกว้าง ของพวกเขาที่กำลังเดินออกไปจากนอกห้อง จนลับสายตา และถึงกับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อไม่ต้องมีคนมาคอยควบคุมตลอดเวลาในการทำงาน จะหยิบจะจับอะไรก็ไม่สะดวกเอาเสียเลย“เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น คนอะไรหลงตัวเองชะมัดมีคนแบบนี้ด้วย” ข้าวปั้นพึมพำกับตนเองแต่พลอยใสดันได้ยินอย่างชัดเจน“พึ่งเคยเจอเหมือนกัน แต่ติดตรงที่เขาหล่อให้อภัยก็ได้ ว่าแต่ข้าวปั้นสนใจคนไหน แต่พลอยว่าพี่หมากก็น่าสนใจดีนะพลอยชอบ” พลอยเอ่ยไปด้วยสายที่ตาหวานหยาดเยิ้ม“ไม่ชอบสักคนหรอก ในใจข้าวปั้นมีแต่พี่อาร์มคนเดียวเท่านั้นจ้ะ”“จ้าแม่คนนี้นี่มีความสุขจริงๆ นะเพื่อนรัก ชิ คนโสดแบบเราเหม็นกลิ่นความรักซะจริงๆ เลย” พลอยใสส่งยิ้มแบบกวนๆ พร้อมพูดแกล้งเพื่อนสาวไป เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่ยิ้มกว้างไม่หุบยังไม่ทันไร เสียงข้อความแจ้งเตือนของคนที่กำลังกล่าวถึงได้ดังขึ้นมาอย่างรัวๆ จนทำให้เธอต้องละสายตาจากพลอยใสแล้วหันไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์แทนแฟนหนุ่ม ที่ใครๆ หลายคนต่างพากันอิจฉา และมองว่าเธอนั้นโชคดีเหลือเกินที่ได้ผู้ชายหล่อ รวย สุดเพอร์เฟกต์ ขนาดนี้มาครอบครอง
Read more
Episode 4 เตรียมรับมือกับพี่ให้ดีๆ นะ
“สิ่งที่พี่เซียนพูดฉันควรจะเขินไหมนะ ไม่ได้ๆ ห้ามหวั่นไหวเด็ดขาด ฉันควรจะบอกเขาไปสิว่าฉันมีแฟนแล้ว” สิ่งที่เธอคิดข้าวปั้นได้นั่งซ้อนท้าย รถของเซียนจนมาถึงตลาดนัดแห่งหนึ่งในช่วงเวลาโพล้เพล้ ส่วนพลอยใสและหมากก็ขอแยกตัวออกไปซื้อของทานเล่น เธอก็เลยต้องเดินกับเขาเพียงสองคน”“อยากกินอะไร ตรงโน้นมีของกินเยอะแยะเลยนะ”“เดี๋ยวเดินๆ ดูก่อนก็ได้ค่ะ พี่เซียนคะ เอ่อ...คือว่า” เธอหยุดชะงักเท้าลง พร้อมกับจ้องมองคนตรงหน้า“มีอะไรหรือเปล่า”“คือว่าหนูจะบอกว่าหนูมีแฟนแล้ว พี่คงจีบหนูไม่ได้”“ออก็นึกว่าแต่เรื่องอะไร พี่รู้อยู่แล้วล่ะว่าผู้หญิงน่ารักแบบน้องต้องมีแฟนแล้วอยู่แล้ว” พอคิดที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครอีกครั้ง ก็ดันอกหักตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นเลยเหรอเนี่ย“...”“ถ้าคู่กันแล้ว คงไม่แคล้วกันหรอกใช่ไหม” แววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง“หะ หา” คนอย่างเขา พูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอ“ไปหาซื้อของกันเถอะ มัวแต่อ้าปากค้างอยู่ได้” คนตัวสูงก้าวเดินนำหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว“อ้าว...หายไปไหนแล้วนะ เมื่อกี้ยังยืนอยู่ตรงนี้อยู่เลย” เธอมองไปทั่ว ๆ รอบบริเวณก็พบว่าเขาได้อยู่ที่หน้าร้านกาแฟริมทาง จึงรีบวิ่งตามไปหาเขา
Read more
Episode 5 สนใจพี่หน่อยสิ
อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะถึงช่วงเทศกาลแล้ว ในครัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายของผู้คนมากมาย ต่างพากันเดินไปมาอย่างพลุกพล่าน สายตาของชายหนุ่มสอดส่องมองหา เด็กน้อยคนหนึ่งที่ตอนนี้ยังไม่เห็นวี่แววเดินเข้ามาที่ครัวเลยแม้แต่น้อย“หมากเอ็งรู้ไหม ว่าพวกน้องฝึกงานหายไปไหนกันหมด วันนี้ยังไม่เห็นเข้ามาเลย”“อ๋อ วันนี้อาจารย์เค้าเรียกประชุมนักศึกษา น้องเขาก็เลยขอลาหยุดหนึ่งวัน”“ว่าแต่เอ็งรู้ได้ไงวะ”“อ่าว...ก็น้องพลอยเป็นคนโทรมาลากับข้าเอง...ข้าถึงรู้ไง”“แล้วน้องพลอยมีเบอร์เอ็งได้ไงวะ”“ก็ตอนนี้ข้าคุยๆ กับน้องพลอยอยู่” พอพูดถึงน้องพลอยแล้ว ทำเอาหมากยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับบิดตัวไปมา“เอ็งนี่อาการหนักแล้วนะ”“คนอย่างเอ็งจะไปรู้อะไร นี่เขาเรียกอาการคลั่งรักนะเว้ย จะคอยดูแล้วกัน ว่าเอ็งจะเป็นหนักกว่าข้าไหม”“คนอย่างเซียน ไม่มีทางเป็นแบบนี้ได้แน่นอน” พูดจบชายหนุ่มก็ส่ายหัวไปมา ให้กลับเพื่อนตนเอง ที่เป็นเอามากถึงเพียงนี้“เชอะ...คนห่ามอย่างเอ็งคงไม่เข้าใจหรอก” เซียนหยักไหล่เบาๆ โดยไม่สนใจคำพูดของหมาก“ไม่ไปทำงานหรือไง มาวอแวข้าอยู่ได้”“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ดูซะก่อนเพื่อน”สายตาคมมองดูนาฬิกาข้อมือ และในตอนนี
Read more
Episode 6 พี่เป็นอะไรไปหรือ
อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เป็นเวลาเลิกงานแล้ว ทุกคนในครัวต่างช่วยกันเก็บล้างอุปกรณ์ทำอาหาร รวมไปจนถึงการทำความสะอาดในห้องครัว หญิงสาวมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยของเชฟเซียนหรือหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยตามที่คนในครัวต้องการหลังจากที่ทำความสะอาดครัวเสร็จแล้ว คงจะเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย คือการนำขยะและเศษอาหารต่างๆ ไปทิ้ง ในมือของเธอจึงเต็มไปด้วยถุงขยะอย่างพรุงพะรังเขาที่กำลังจะเดินไปช่วยเธอ แต่กลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อมองเห็นเด็กฝึกงานที่เป็นผู้ชาย เดินมาจากทางไหนก็ไม่รู้ ซึ่งดูเหมือนกับว่าจะเป็นรุ่นราวคราวเดียวกันเสียด้วย“ข้าวปั้นถืออะไรมาเยอะแยะเลย เดี๋ยวช่วยนะ”“ขอบคุณมากนะ แล้วภีมมาทำอะไรที่นี่ล่ะ” เนื่องจากภีมเป็นหนึ่งในเด็กฝึกงานทั้งสิบคน แล้วยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอ ถึงจะไม่ค่อยสนิทกันมาก แต่ก็ยังช่วยเหลือและพูดคุยกันได้“พอดีพี่ในแผนกต้อนรับ ให้เอาเอกสารมาให้เชฟเซียนเซ็นน่ะ”“เชฟเซียน เขาอยู่ข้างในครัวน่ะ เข้าไปสิ เดี๋ยวถุงขยะนี้เราถือไปทิ้งเองได้”“แน่ใจนะ ว่าไม่ให้เราช่วย”“สบายมาก ภีมเข้าไปเถอะ เดี๋ยวพี่ๆ เขาจะรอเอกสารเอานะ”จากนั้นข้าวปั้นได้เดินตรงปรี่ไปยังบริเวณที่ทิ้งขยะ ส่วนเด็กห
Read more
Episode 7 ให้พี่ไปส่งไหมน้อง
ไม่กี่นาทีที่แล้ว“ครับเดี๋ยวว่างๆ ผมจะเข้าไปนะครับ” เขาพูดคุยโทรศัพท์นานพอสมควร เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนตัวเล็กคงจะนั่งรอเขาอยู่นานแล้ว จึงรีบขับรถเพื่อไปรับเธอ แต่พอมาถึงก็ไม่เห็นใครนั่งแม้แต่คนเดียว“กลับแล้วเหรอ รถรับส่งพนักงานไม่มีแล้วนิ”เขาก็ลืมบอกเธอไปว่า ที่นี่ไม่มีรถรับส่งพนักงานวิ่งในรอบดึก นอกจากจะใช้รถส่วนตัวกันเป็นส่วนมากชายหนุ่มขับรถตามทางมาเรื่อย ๆ สายตาก็มองหาคนตัวเล็กตลอดทาง และไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกเป็นห่วงมาก เห็นรถเบนซ์คันหรูของคิมหันต์มาจอดอยู่เทียบฟุตพาธ แล้วดูเหมือนกับว่ากำลังจะสนทธนาอยู่กับใครบางคนในใจเขานั้นอยากรู้เหลือเกิน ว่าสองคนนี้คุยอะไรกันอยู่นานแสนนาน เมื่อได้ยินไม่ชัดเขาจึงใช้เท้าดันมอเตอร์ไซค์ เข้ามาแบบเงียบๆ เพื่อที่จะได้ฟังให้ชัดเจนยิ่งขึ้น อย่างกับทำตัวอย่างลับๆ ล่อๆ ไม่มีผิดบทสนทนาของทั้งคู่จบลงไปแล้ว เพื่อที่จะไม่ให้เธอรู้ว่าเขานั้นแอบขับรถตามเธอมา สายตาของเขาได้มองซ้ายมองขวาก่อนจะเข้าไปหลบยังพุ่มไม้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านสะดวกซื้อสักเท่าไหร่ มองจากมุมนี้แล้วยังพอเห็นเธออยู่บ้าง“ไปไหนแล้วนะ” เขาจึงขับรถมาดักรอเธออยู่ที่หน้าร้านสะ
Read more
Episode 8 งานเลี้ยงเด็กฝึกงาน
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าบรรยากาศในครัววันนี้ ช่างดูเงียบเหงาแปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ขาดหายไป ทั้ง ๆ ที่มีผู้คนในครัวมากมายต่างพากันสนทนาไม่หยุด หรืออาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ยินเสียงบ่นจากเขา“น้องข้าวปั้นเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ดูเงียบๆ จัง” เชฟผู้ช่วยได้เอ่ยถาม“ข้าวปั้นแค่รู้สึกว่าง่วงนิดหน่อยนะค่ะ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ”“อ๋อ...อย่างนั้นเหรอ เวลาทำงานของครัวนี้ ส่วนมากจะมีแต่รอบบ่าย น้องอาจจะยังปรับตัวไม่ทัน เดี๋ยวอยู่ไปนานๆ แล้วน้องก็ชินไปเองนะ”“ค่ะพี่” เธอยิ้มบางๆ ให้กับเชฟผู้หญิง“สวัสดีครับทุกคน” นั่นไงเขามาแล้วใบหน้าหวานยิ้มกว้างอย่างเห็นได้ชัด เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านหลังของใครบางคน แต่พอหันกลับไปมองตามเสียงกลับว่าไม่ใช่เขา ทำให้เธอหุบยิ้มลงทันที“สวัสดีครับเชฟคิม/สวัสดีค่ะเชฟ”“วันนี้ผมจะเข้ามาดูแลทุกคนในครัวแทนเชฟเซียนนะ”“แล้วเชฟเซียนไปไหนเหรอครับ”“พอดีผมให้เขาไปดูงานที่ลานกิจกรรมน่ะ วันนี้มีกรุ๊ปใหญ่จากบริษัททัวร์มา มีใครสงสัยอะไรอีกไหมครับ”“ไม่มีแล้วครับ”“ถ้าอย่างนั้น...เชิญทำงานกันต่อได้แล้วครับ”สีหน้าของทุกคนต่างดูกังวล เนื่องจากคิมหันต์นั้นเป็นคนที่เจ้าระ
Read more
Episode 9 เพราะอาจจะขี้หึงเกินไป
ผับแห่งหนึ่งในยามราตรี มีผู้คนมากมาย ต่างทยอยเดินทางเข้ามาอย่างหลั่งไหล และหนึ่งในนั้นก็คือเด็กฝึกงาน รวมทั้งเหล่าบรรดาพี่ๆ ในครัว ที่ได้มาถึงก่อนหน้านั้นแล้วจะเหลือเพียงแต่เซียนและข้าวปั้นที่ยังมาไม่ถึง พลอยใสก็เลยได้แต่ชะเง้อคอ มองหาเพื่อนรัก“มัวทำอะไรอยู่นะ ถึงมาช้าขนาดนี้ ปกติต้องมาถึงนานแล้ว” พลอยใสพึมพำกับตนเอง“ใจเย็นก่อนน้องพลอย เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะมากันแล้ว”“ไม่ใช่ว่า เพื่อนพี่ พาข้าวปั้นแวะไปเถลไถล ที่ไหนหรอกนะ ไม่อย่างนั้น พี่หมากเจอดีแน่”“อ้าว ทำไมมาลงที่พี่ล่ะครับ น้องพลอย”“ไม่รู้ล่ะ พี่เป็นเพื่อนสนิทกัน ต้องรู้ใจกันบ้างแหล่ะ”“เซียนเมื่อไหร่จะมาวะ ไม่งั้นกูเละแน่ ๆ” แต่แล้วร่างของคนที่กำลังพูดถึง ได้โผล่เข้ามาในสายตา“นั่นไงน้องพลอย มากันแล้ว เฮ้อ...รอดแล้วเว้ย”ชายหนุ่มและหญิงสาว เดินขึ้นมายังชั้นสองของผับ เมื่อมองจากบันไดก็พบว่าเพื่อนๆ ของพวกเขา กำลังนั่งรออยู่ที่ โซฟาตัวสีแดง ขนาดยาวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้สักเท่าไหร่“ทำอะไรกันอยู่ เห็นข้าวปั้นแต่งตัวเสร็จตั้งนานแล้วนิ” พลอยใสเอ่ยถามทันที“จะไม่ช้าได้ยังไงล่ะ ก็พี่เซียนไม่มารับสักที” เธอสวมแค่เสื้อยืดรัดรูปสีขาว
Read more
Episode 10 เป็นพี่น้องกันแล้ว
เซียนขับรถมาส่งข้าวปั้นที่หน้าหอพัก และนี่ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วบรรยากาศทางเข้าถึงดูเงียบสงบ ไฟทุกดวงถูกปิดจนหมด แต่ก็ยังพอมีไฟสปอร์ตไลต์ที่ส่องตามทางเดินอยู่บ้างเขาเดินมาส่งเธออย่างเงียบๆ จนกระทั่งถึงหน้าห้อง“ขอบคุณนะคะที่มารับมาส่งข้าวปั้น”“มันเป็นหน้าที่...”“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ” เธอไม่รอให้เขาพูดจบ“คือพี่จะบอกว่า...” มันคือหน้าที่ของหัวใจยังไงล่ะ สิ่งที่เขาอยากจะบอกเธอ“ข้าวปั้นไปนอนก่อนนะคะ” ไม่รอให้เขาได้อธิบาย ถ้าหากว่าเขาพูดอะไร ในสิ่งที่เธอนั้นไม่อยากได้ยินขึ้นมาแล้ว ควรจะรู้สึกอย่างไรเขาทำดีกับเธอก็เพียงเพราะหน้าที่ คงไม่แตกต่างจากเด็กฝึกงานคนอื่นๆ“เดี๋ยวก่อน”“ค่ะ”“ถ้าไม่ว่าอะไร พี่ขอเป็นพี่ชายอีกคนของน้องได้ไหม” เอาวะค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้นนะเซียน“ดะ ได้ค่ะ” หรือที่เขาทำไปทั้งหมด เพราะคิดว่าเราเป็นน้องสาวเท่านั้นเอง“น้องสาวของพี่” พร้อมพูดออกมาเบาๆถึงจะรู้สึกชอบพอหญิงสาวมากแค่ไหน แต่พอมาคิดดูอีกทีแล้ว ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปจะดีกว่า เขาอยากให้เวลากับเธอด้วย และไม่อยากทำอะไรให้รีบร้อนจนเกินไปขนาดน้ำหยดหินทุกวันยังกร่อน แล้วใจอ่อนๆ ของข้าวปั้น ทำไมจะกร่อนไม่ได้เซียนมองหน้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status