Chapter 5 ยอมจำนน

ในเวลานี้คนทั้งคู่ได้ออกมานั่งดื่มตรงระเบียงของโรงแรม ซึ่งห้องวีไอพีมีที่ไว้สำหรับดูดาวอีกด้วย ฌอนยังคงมองจารวีด้วยแววตาเป็นประกาย เขาไม่เคยเชื่อเรื่องความรักมาก่อน แต่พอได้ทำความรู้จักกับหญิงสาว ชายหนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงความน่ารักของเธอ                             

“ว้าว! ที่นี่มีดาวตกด้วยเหรอคะ” จารวีแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า พลางกุมมือใช้นิ้วประสานกันก่อนจะก้มหน้าลง เพื่ออธิษฐานขอพรตามความเชื่อของเธอ ซึ่งหญิงสาวภาวนาให้ตัวเองหนีพ้นจากการถูกคลุมถุงชนในครั้งนี้                                                                       

“ง่วงแล้วเหรอคุณ เข้าห้องไปนอนสิดึกแล้ว”                                 

“ยังไม่ง่วง ฉันแค่อธิษฐานขอพรจากดวงดวง มาขอด้วยกันสิคุณ”   

“เป็นเอามากนะคุณ นั่นมันก็แค่ขยะอวกาศ ต่อให้อธิฐานจนตาย คุณก็ไม่มีทางสมหวังหรอก”           

“นั่นปากหรือกรรไกร คุณเลี้ยงหมาเอาไว้ในนั้นรึไง ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่สิค่ะ” คราวนี้จารวีแสดงสีหน้าและแววตาเป็นเชิงประจักษ์ เหมือนคนรักกำลังงอนกัน จนฌอนแอบอมยิ้มให้กับความเป็นกันเองของเธอ

“โธ่คุณ... โกรธผมเหรอครับ”                                                      

“เปล่าสักหน่อย”                                                                                   

“ไม่โกรธแต่ทำหน้างอเนี่ยนะ”                                                    

“พรุ่งนี้ฉันก็จะกลับแล้วนะคะ งานคุณยุ่งหรือเปล่าคะ”                  

“ก็ไม่ยุ่งเท่าไหร่ครับ วันลาของผมยังอยู่ครบ”                                

“ถ้าฉันจะขอร้องให้คุณกลับไปเจอพ่อกับแม่ของฉัน คุณสะดวกไหมคะ” จารวีเริ่มแสดงความวิตกกังวลขึ้นมาในทันที เมื่อถึงเวลาที่เธอต้องกลับไปเผชิญกับปัญหาที่กำลังถาโถมเข้ามาใส่ ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เต็มใจ แต่ทำไมเธอต้องแบกรับ ในสิ่งที่บิดามารดาของเธอปรารถนา                       

“ได้สิ ผมให้เพื่อนจองตัวให้แล้ว นี่ไงสองใบ”                                

“อีกใบของใครคะ”                                                                    

“ของผมกับคุณไง”                                                                     

“แต่ฉันจองไว้แล้วนะคะ”                                                            

“ไม่เป็นไร คุณไปกับผม”                                                            

“สิ้นเปลืองเปล่า ๆ แบบนี้ฉันเลี้ยงคุณไม่ไหวหรอกนะ” จารวียังคงแสดงเจตจำนงที่มีต่อฌอน นั่นคือค่าใช้จ่ายทั้งหมด ที่เกี่ยวกับเธอหญิงสาวจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด                                         

“คุณเป็นภรรยาของผมนะครับคุณจารวี ยังไงผมก็ไม่ปล่อยให้คุณเผชิญกับปัญหานี้เพียงลำพังหรอก”

“อย่าลืมนะคะ เงื่อนไขที่เราตกลงกันเอาไว้ เราสองคนจะหย่าขาดจากกัน เมื่อครบสัญญาหนึ่งปี”           

“ผมไม่เคยลืม ภายในหนึ่งปีผมจะทำหน้าที่สามีที่ดีให้กับคุณ ถึงวันนั้นคุณอาจตกหลุมรักผมจนหมดใจ”                                                           

“ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะ เพราะฉันเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ” เพียงแค่ได้ยินประโยคนี้จากจารวี ทำให้ฌอนยิ่งคิดอยากผูกมัดเธอ                    

เขาจะทำให้หญิงสาวพ่ายรักวิวาห์กำมะลอนี้ให้ได้ เมื่อโชคชะตาจงใจส่งเธอมาให้กับเขา ก็อย่าหวังว่าใครจะพรากเธอไปจากอ้อมกอดของเขาได้                                                                                     

“ถุงยางที่คุณซื้อมายังอยู่ครบไซซ์หรือเปล่า” เขาแสร้งพูด เพื่อให้หญิงสาวตระหนักถึงสิ่งที่ภรรยาควรจำนนต่อผู้เป็นสามี                          

“คุณ! ถามมาได้ไง ฉันก็อายเป็นเหมือนกันนะ” เธอพูดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ซึ่งท่าทีของจารวีดูแล้วเธอน่าจะลุกยืนไม่ไหว แต่ก็ยังคงสามารถพูดจาตอบโต้อีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี                        

“ผมชักชอบเวลาคุณใช้แววตาแบบนี้มองผมแล้วสิ”                                   

“นี่คุณ! กลับห้องคุณไปได้แล้วค่ะ”                                              

“บอกแล้วไง ผมจะค้างที่นี่”                                                        

“ฮะ! คุณพูดจริงเหรอคะ”                                                                       

“จริงสิครับ ก็เราเป็นสามีภรรยากัน ก็ต้องนอนด้วยกันสิครับ”         

“อืม... มันก็จริงของคุณ พูดแบบนี้แสดงว่าคุณพร้อมกัดก้อนเกลือกินกับฉันแล้วใช่ไหมคะ” จารวีพูดพลางพยายามดันตัวลุกขึ้นยืน                       

“ถ้าผมบอกว่าพร้อมล่ะครับ” แววตาที่เขามองเธอเป็นประกายวาววับระยิบระยับราวกับดวงดาวแสนล้านดวง                                        

“ว้าย!”                                                                                     

หมับ!!!                                                                                    

“คุณเมาแล้วนะรู้ตัวหรือเปล่าครับ... หืม”                                     

ในเวลานี้หญิงสาวอยู่ภายใต้อ้อมแขนอันแข็งแกร่งของชายหนุ่ม เธอยอมรับว่าตัวเองเมา แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้ ความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มเกิดขึ้นกับจารวี เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงภาษากายที่ผู้ชายคนนี้ถ่ายทอดออกมา                                                          

“คุณคือยัยขี้เมาคนแรกที่ผมจะพาเข้านอนเลยรู้ไหม... หืม”            ชายหนุ่มผู้ที่เคยทำตัวคร่ำหวอดอยู่ในวงการเพลย์บอย แต่นั่นมันคืออดีต เพราะในปัจจุบัน ฌอนเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เขามีวุฒิภาวะของการเป็นผู้นำ และที่สำคัญเขาไม่เคยคิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย                                  

“ขอบคุณนะคะ ถุงยางอยู่ในกระเป๋าสะพายของฉัน คุณเลือกใช้ได้เลย ฉันคิดว่ามันน่าจะมีขนาดที่พอดีกับคุณอยู่นะคะ” หญิงสาวพูดพลางยิ้มให้กับฌอน แต่ทว่าดวงตาของเธอกลับค่อย ๆ หลับลงอย่างช้า ๆ  ซึ่งชายหนุ่มหันไปอีกทีกลับพบว่าเธอได้หลับไปแล้ว                                                 

“นางสาวจารวี วลินดา ตอนนี้คุณได้กลายเป็นภรรยาของผมแล้วนะ นางสาวจารวี  ไรวินท์ ถึงแม้คำนำหน้าจะยังคงเป็นนางสาว ยังไงผมก็จะทำให้คุณกลายเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ ทั้งในทางนิตินัยและพฤตินัยให้ได้”                                                                                                        

ฌอนรั้งผ้าขึ้นมาห่มให้กับหญิงสาว พลางจ้องใบหน้าของเธออยู่แบบนั้นเป็นนานสองนาน เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาเจอกับเรื่องแปลก ๆ แบบนี้ แต่มันก็ดีมากเลยสำหรับเขา เพราะฌอนชอบในความใสซื่อและตรงไปตรงมาของจารวี เธอดูไม่มีพิษมีภัยกับใครเลย                                   

“ผมจะปกป้องคุณเองจารวี ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมจำเบอร์ห้องผิด ทั้งที่ปกติแล้ว เรื่องแบบนี้ผมไม่เคยพลาด”                                                       

ฌอนยังคงไม่ละสายตาจากใบหน้าของจารวี ทำไมเขาถึงได้รู้สึกดีกับเธอจัง แต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็อยากให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะถึงยังไงหญิงสาวก็อยู่ในสถานะภรรยาของเขาแล้ว                 

ชายหนุ่มล้วงสมาร์ตโฟนเครื่องแพงของเขาขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง เพื่อโทรหาผู้ช่วยคนสนิทของเขา เพราะฌอนรู้ว่างานนี้ยังไงก็ต้องอาศัยอัศวิน ไหนจะบ้านสวนและงานที่บริษัท ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งรองประธาน แน่นอนว่าฌอนต้องเทียวไปเทียวมาระหว่ากรุเทพฯ กับกระบี่ แต่ก็อยากใกล้ชิดจารวีให้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้                          

“อัศวินพรุ่งนี้นายจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วรีบบินตามฉันกลับไปที่กรุงเทพเลยนะ เข้าใจไหม” น้ำเสียงของเขาวางอำนาจอยู่ในที ผิดกับเวลาที่พูดกับจารวีโดยสิ้นเชิง                                    

“นายน้อยครับ ถ้าคุณท่านรู้เรื่องนี้ ผมกลัวว่า...”