ภารกิจรักเฉพาะกิจ (Secret Love Mission)

“เห้อ.. ย้ายมาวันแรกก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงเรียนเลยเหรอเนี่ย...”

‘คังมีอา’ เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีเจ้าของเรือนผมสีชมพูพาสเทลยาวสลวยพร้อมหน้าม้าตัดรับกับใบหน้าหวาน ลูกครึ่งไทย-เกาหลี พึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะยืนกอดอกพิงกรอบประตูหน้าห้องเรียนชั้น ม.5/1 ดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองไปยังระเบียงทางเดิน ซึ่งขณะนี้เต็มไปด้วยกลุ่มนักเรียนที่ยืนมุงดูเด็กใหม่ด้วยความสนใจ

เหตุผลที่ทุกคนแตกตื่นนั้น ไม่ใช่แค่เพราะความหล่อระดับพรีเมียมของนักเรียนย้ายมาใหม่เท่านั้น... แต่เป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวของเขาที่ทั้งดึงดูดชวนให้ผู้คนสนใจแต่ในขณะเดียวกันก็แฝงความรู้สึกในการรักษาระยะห่างไปด้วย

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเกินเกณฑ์มาตรฐานวัยเดียวกัน ท่วงท่าการเดินสง่างามในชุดนักเรียนที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนัก ผมสีเทาควันบุหรี่เป็นธรรมชาติปลิวไหวตามแรงลม ใบหน้าคมคายได้รูปรับกับดวงตาเรียวคมสีเข้มที่แฝงความเย็นชาและไม่ยินดียินร้ายต่อสิ่งใด

‘ลูคัส’ ลูกครึ่งหนุ่มตระกูลใหญ่ผู้ถูกลือหนาหูว่าครอบครัวเบื้องหลังทำ ‘ธุรกิจสีเทา’

“หล่อมากเลยเนอะมีอา... แต่หน้าตารักษาความสะอาดขนาดนั้น แถมน่ากลัวสุดๆ ได้ยินมาว่าเขามีเรื่องชกต่อยจนคนบาดเจ็บสาหัสจากโรงเรียนเก่าด้วยนะ” เพื่อนสาวข้างกายกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกลัว

มีอาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉลาดเฉียบแหลมมองเจาะลึกผ่านเปลือกนอกของเด็กหนุ่มผมเทา เธอไม่เห็น ‘นักเลงหัวไม้’ อย่างที่คนอื่นพูดกันสักนิด สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาคมคู่ นั้นมีเพียงความเฉยชา โดดเดี่ยว และความเบื่อหน่ายต่อโลกใบนี้อย่างถึงที่สุดต่างหาก

‘คนอะไร... มีแววตาเหมือนหลบซ่อนความลับไว้เป็นร้อย’ มีอาคิดในใจพลางยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย

บรรยากาศในห้องเรียนช่วงเช้าตึงเครียดเล็กน้อยเมื่ออาจารย์ประจำชั้นพา ลูคัส เข้ามาแนะนำตัว ชายหนุ่มเพียงแค่ก้าวขึ้นหน้าชั้นเรียน และมองไปรอบห้องด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทุ้มต่ำติดเสน่ห์

“ลูคัส... ฝากตัวด้วย”

ประโยคสั้นๆ เพียงห้าคำทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ อาจารย์จึงรีบตัดบทให้เขาไปนั่งที่โต๊ะว่างข้างหน้าทางด้านหลังสุด... ซึ่งบังเอิญเป็นโต๊ะที่อยู่ติดกับ มีอา พอดี

ร่างสูงก้าวเดินตรงมา หมอนั่นไม่แม้แต่จะปรายตามองใคร จนกระทั่งเลื่อนเก้าอี้ลงนั่งข้างๆ เธอ แทนที่จะทำตัวเงียบขรึมและรักษาระยะห่างตามที่คนอื่นทำกัน มีอากลับเอียงใบหน้าหวานหลากสีสันเข้าไปหา รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้าอย่างเป็นมิตร

“ไง! ฉันชื่อมีอานะ... ยินดีต้อนรับสู่ห้อง ม.5/1”

ลูคัสชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมปรายมามองมือเล็กๆ ของเธอ ก่อนจะขยับสายตามองใบหน้าหวานที่มีผมหน้าม้าสีชมพูพาสเทลสะดุดตา สายตาของเขามีความประหลาดใจวอบแว่บขึ้นมาครู่หนึ่ง... เพราะปกติแล้วไม่มีใครกล้าทักทายเขาตรงๆ ด้วยรอยยิ้มแบบนี้

“เธอ... ไม่กลัวฉันเหรอ?” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถาม

“กลัว? กลัวทำไมล่ะ? ทำไมฉันต้องกลัวนายด้วย?” มีอาหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายชาญฉลาด “ข่าวลือเรื่องพวกธุรกิจมืดหรือเรื่องที่นายชกคนน่ะเหรอ? ฉันดูออกหรอกนะว่านายไม่ได้ชอบหาเรื่องใครก่อน... และถ้านายไม่ใช่นักเลง ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวนี่”

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและสายตาที่มองทะลุเปลือกนอกของเธอ ทำให้นายใหญ่ตระกูลดังในอนาคตอย่างลูคัสถึงกับนิ่งไป รอยยิ้มบางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นจุดประกายขึ้นที่มุมปากหยักของเขาเป็นครั้งแรก

“งั้นเหรอ... ยัยตัวแสบ” ลูคัสพึมพำเสียงเบาในคอ ก่อนจะหมุนปากกาในมือเล่นแล้วเบือนหน้ามองออกไปนอกกอดกระจกหน้าต่าง

แม้เขาจะทำเป็นไม่สนใจ แต่มือหนากลับเลื่อนไปแตะซองเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ข้างในกระเป๋านักเรียนเบาๆ... ภารกิจและการหลบซ่อนตัวของเขาในโรงเรียนแห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดเสียแล้ว เมื่อคิดว่าหลังจากนี้จะมี ‘ยัยผมชมพู’ คนนี้เข้ามาป่วนตั้งแต่วันแรก!!