System Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง

“คุณภามคะ...” น้ำเสียงหวานใสถูกดัดให้ฟังดูนุ่มนวลและออดอ้อนกว่าปกติหลายเท่า ลิตาวางแล็ปท็อปเจ้าปัญหาลงบนขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างเบามือ พร้อมกับจงใจท้าวแขนเรียวลงบนพาร์ทิชันกั้นโต๊ะ เอนกายไปข้างหน้าเล็กน้อย ท่าทางนั้นทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอและเขาลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองฟุต และเป็นมุมที่จงใจเปิดเผยคอระหงรวมถึงเนินเนื้อขาวนวลเนียนใต้คอเสื้อเชิ้ตอย่างมีจริตจะก้าน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมแนวฟลอรัลฟรุตตี้ที่ผสมผสานความหวานของมวลดอกไม้และความเย้ายวนของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่โชยฟุ้งกระจายไปในอากาศ ปะทะเข้ากับระบบรับกลิ่นของคนหน้านิ่งอย่างจัง นิ้วยาวที่กำลังรัวเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดชะงักไปเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาที ทว่าภามกลับไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองร่างอวบอิ่มที่พยายามทอดสะพานอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่บนบรรทัดโค้ดภาษาอังกฤษยาวเหยียดบนหน้าจอหลัก “มีอะไรครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ และไร้ซึ้งคลื่นอารมณ์ใดๆ เอ่ยถามออกไป โดยที่มือหนายังคงขยับพิมพ์งานต่อหลังจากหยุดชะงักไปครู่เดียว “คือว่า... โน้ตบุ๊กของลิตามั

บรรยากาศของแผนกประชาสัมพันธ์บนชั้นยี่สิบแปดมักจะเต็มไปด้วยสีสันและชีวิตชีวาเสมอ เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานที่ถูกเปิดคลอเบา ๆ จากลำโพงบลูทูธเข้ากันได้ดีกับเสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยของเหล่าพนักงานหนุ่มสาวที่แต่งตัวจัดจ้านราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ทว่าในเวลานี้ บริเวณโต๊ะทำงานที่อยู่มุมหน้าสุดของแผนกกลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนไม่มีใครกล้าเดินเฉียดใกล้ ลลิตาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตัวเองอย่างแรงจนล้อเก้าอี้ไถลไปด้านหลังเล็กน้อย แขนเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก ใบหน้าสวยเฉี่ยวง้ำงอ บ่งบอกระดับความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดทะลุเพดาน หลังจากที่เพิ่งเดินกระแทกส้นสูงกลับมาจากแผนกไอทีด้วยความหัวเสียขั้นสุด “หน้ามุ่ยเป็นม้าหมากรุกเลยนะยะชะนี” เสียงแหลมปรี๊ดของเจ๊มดแดง ครีเอทีฟหนุ่มหัวใจสาวที่นั่งโต๊ะติดกันเอ่ยทัก พร้อมกับชะโงกหน้าข้ามพาร์ทิชันมามอง “เป็นอะไรยะ เมื่อกี้เห็นอุ้มคอมฯ วิ่งหน้าตั้งลงไปชั้นสิบห้า แล้วทำไมหอบกลับมาแบบหน้าจอพับปิดสนิทเหมือนเดิมล่ะ โดนช่างตอกหน้าหงายมาหรือไง” “อย่าพูดถึงไอ้แผนกเฮงซวยนั่นให้ฉันได้ยินนะเจ๊!” ลลิตาแหวเสียงขุ่น “โดยเฉพาะอีต

          บรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารบนชั้นสามสิบเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ เครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งอุณหภูมิไว้ที่ยี่สิบสององศาเซลเซียสทำเอาพนักงานหลายคนต้องลอบลูบแขนตัวเองเบา ๆ ทว่าสำหรับ ลลิตา ปรีดากุล พีอาร์สาวระดับท็อปผู้รับหน้าที่พรีเซนต์โปรเจกต์ระดมทุนมูลค่าหลายพันล้านในวันนี้ กลับรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกำลังสูบฉีดด้วยความร้อนรุ่มของอะดรีนาลีน          หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยความมั่นใจเต็มร้อย เรือนผมลอนใหญ่สีน้ำตาลประกายทองถูกจัดทรงมาอย่างสมบูรณ์แบบ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบสีส้มอิฐขยับยิ้มทักทายผู้บริหารระดับสูงที่เริ่มทยอยเข้ามานั่งประจำที่ ชุดเดรสคอวีเข้ารูปที่ดูหรูหราและเป็นทางการ แต่ยังคงความเซ็กซี่ตามสไตล์ของเธอ ทำหน้าที่ดึงดูดสายตาของทุกคนได้อย่างยอดเยี่ยม          ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งสายตาโฉบเฉี่ยวของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่มุมในสุดของห้อง บริเวณแผงควบคุมระบบภาพแล

          ความเงียบสงัดทิ้งตัวลงครอบคลุมห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับวีไอพีทันทีที่ประโยคเชือดเฉือนอันแสนเย็นชาของภคินสิ้นสุดลง          กฤตยืนนิ่งค้าง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งยโสบัดนี้เจื่อนสนิท สลับกับแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกพนักงานระดับหัวหน้าแผนกหักหน้าอย่างไม่ไยดี แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยกเอาเรื่องพื้นที่ส่วนตัวและการตรวจสอบอุปกรณ์มาอ้างอย่างเป็นทางการในสถานที่ทำงาน เขาในฐานะลูกค้าจึงไม่สามารถทำอาละวาดหรือแสดงความกักขฬะออกมาได้          “ก็แค่ช่างคอมฯ”          กฤตสบถเบา ๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิด เขาตวัดสายตามองใบหน้าเรียบนิ่งของภคินด้วยความอาฆาต ก่อนจะหันไปส่งยิ้มมุมปากให้ลลิตาที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม          “แล้วเจอกันนะลิตา ผมมีเรื่อง ‘ส่วนตัว’ ที่ต้องคุยกับคุณอีกเยอะเลย หวังว

          เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในแผนกประชาสัมพันธ์บนชั้นยี่สิบแปดกลับมาคึกคักอีกครั้ง แต่ความคึกคักในวันนี้ไม่ได้มาจากเสียงเพลงหรือเสียงเมาท์มอยเรื่องแฟชั่น หากแต่มาจากวัตถุขนาดใหญ่ที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะทำงานของลลิตา          ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดนำเข้าจากฮอลแลนด์จำนวนเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอก ถูกจัดช่ออย่างอลังการจนแทบจะบังหน้าจอคอมพิวเตอร์มิด ความหรูหราของมันเรียกเสียงฮือฮาจากพนักงานสาว ๆ และเจ๊มดแดงที่รีบวิ่งถลาเข้ามาส่องดูการ์ดใบจิ๋วที่แนบมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น          “โอ๊ยยยย นังลิตา! แม่เจ้าโว้ย! กุหลาบนำเข้าช่อนี้ราคาเหยียบแสนแน่ ๆ ใครส่งมาเปย์แกแต่เช้าเนี่ยฮะ!”          เจ๊มดแดงกรี๊ดกร๊าด บิดตัวไปมาด้วยความอิจฉาตาร้อน          “อย่าบอกนะว่าคุณภามสุดหล่อแผนกไอทีส่งมาง้อเรื่องเมื่อวาน! กรี๊ด!”  &nb