System Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง

          เสียงส้นรองเท้าส้นเข็มสีแดงเพลิงขนาดสี่นิ้วยี่ห้อหรู กระทบลงบนพื้นกระเบื้องแกรนิตโต้ขัดเงาของออฟฟิศชั้นยี่สิบแปดดังก้องเป็นจังหวะถี่กระชั้น ท่วงทำนองของมันแฝงไปด้วยกระแสความร้อนรนจนพนักงานในแผนกอื่นที่กำลังนั่งทำงานอยู่ต้องลอบเหลียวมองตาม

          หลังบางระหงของ ‘ลิตา’ หรือ ลลิตา พีอาร์สาวระดับท็อปของบริษัทกำลังเหยียดตรง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ได้รับการแต่งแต้มมาอย่างประณีตและไร้ที่ติ บัดนี้ตึงเครียดจนคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเกือบเป็นปม

          ในอ้อมแขนของเธอมีแล็ปท็อปเครื่องบางเฉียบคู่ใจถูกกอดเอาไว้แน่น ราวกับมันเป็นกล่องดวงใจที่กำลังจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ สาเหตุก็เพราะหน้าจอที่เคยแสดงผลงานพรีเซนเทชันแคมเปญระดมทุนครั้งใหญ่ของบริษัทวีไอพีระดับประเทศ บัดนี้กลับมืดดับสนิท กลายเป็นสีดำมืดมิดก้นบึ้งที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ต่อการกดปุ่มเปิดปิดซ้ำ ๆ ของเธอเลยแม้แต่น้อย

          และที่เลวร้ายที่สุดคือ อีกไม่ถึงสามชั่วโมงข้างหน้า เธอต้องก้าวเข้าห้องประชุมเพื่อนำเสนอโปรเจกต์นี้ต่อหน้าบอร์ดบริหารและตัวแทนลูกค้า!

          “บทจะพังก็พังเอาดื้อ ๆ แบบนี้เนี่ยนะ ไอ้เครื่องเฮงซวย! อย่าให้รอดไปได้นะ แม่จะทุบทิ้งแล้วเบิกเครื่องใหม่ทันทีเลยคอยดู!”

          หญิงสาวสบถพึมพำในลำคอด้วยความฉุนเฉียว ลมหายใจอุ่นพรูออกจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีส้มอิฐอินเทรนด์ เธอยกมือขึ้นสะบัดเรือนผมลอนใหญ่สีน้ำตาลประกายทองที่ดัดมาอย่างตั้งใจให้พ้นไปจากกรอบหน้าเรียวสวย ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังลิฟต์โดยสารประจำอาคาร

          จุดหมายปลายทางคือชั้นสิบห้า... ดินแดนที่ชาวพีอาร์ผู้รักความรื่นเริงและเสียงดนตรีอย่างเธอไม่เคยคิดอยากจะเฉียดกรายเข้าไปเลยหากไม่มีเหตุจำเป็นคอขาดบาดตาย

         แผนกเทคโนโลยีสารสนเทศและการบำรุงรักษา หรือที่เรียกกันติดปากว่า ไอที ซัพพอร์ต

         ติ๊ง!

          ทันทีที่ประตูลิฟต์บานโลหะเปิดออกที่ชั้นสิบห้า กระแสลมเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งอุณหภูมิไว้ต่ำกว่าปกติเพื่อระบายความร้อนให้เครื่องเซิร์ฟเวอร์ก็พุ่งเข้าปะทะผิวกายเนียนละเอียดทันที

          ลิตาลอบขนลุกซู่ บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากชั้นยี่สิบแปดอันเป็นที่ตั้งของแผนกประชาสัมพันธ์ราวฟ้ากับเหว ที่นี่ไม่มีเสียงเพลงสากลเปิดคลอเบา ๆ ไม่มีเสียงหัวเราะต่อกระซิก หรือเสียงเมาท์มอยเกี่ยวกับเทรนด์แฟชั่นใหม่ ๆ มีเพียงแสงไฟสีขาวโพลนที่ส่องสว่างจ้า สะท้อนกับหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบ ๆ เครื่อง และเสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกดังกราวราวกับสายฝนหลงฤดู

          บรรยากาศเงียบสงัดทว่าตึงเครียดอย่างประหลาด ลิตากวาดสายตาโฉบเฉี่ยวเพื่อมองหาช่างซ่อมประจำตัวที่มักจะคอยบริการเธอด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยทุกครั้ง ทว่าวันนี้โต๊ะทำงานของเขากลับว่างเปล่า มีเพียงป้ายตั้งโต๊ะที่บอกว่าออกไปปฏิบัติงานนอกสถานที่ ความหวังเดียวของเธอจึงเหลือเพียงแค่ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะมุมในสุดของห้อง... โต๊ะขนาดใหญ่ที่เป็นเอกเทศและบ่งบอกฐานะ ‘หัวหน้าแผนกไอที’ ผู้มีกิตติศัพท์เลื่องลือในเรื่องความเนี้ยบ ดุ และเข้าถึงยากที่สุดในองค์กร

          ‘ภาม’ หรือ ‘ภคิน’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ผู้ครองตำแหน่งบุคคลที่พนักงานสาว ๆ ค่อนบริษัทโหวตให้เป็น ‘สมบัติล้ำค่าที่จับต้องไม่ได้’ ขององค์กร

          เขาเป็นผู้ชายที่มีส่วนสูงเฉียดร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างสมส่วนและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเนื้อแน่นใต้ร่มผ้าจากการดูแลตัวเองอย่างดี แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้านที่ถูกปลดกระดุมคอเม็ดบนออกหนึ่งเม็ด ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างพับขึ้นมาถึงระดับข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนลากผ่านผิวขาวจัดและท่อนแขนที่เต็มไปด้วยพลัง ขณะที่นิ้วยาวเรียวราวกับนักเปียโนกำลังรัวพิมพ์ข้อความชุดคำสั่งคอมพิวเตอร์อย่างลื่นไหลไม่มีติดขัด

          โครงหน้าของภามคมคายราวกับภาพวาดชั้นดี สันกรามคมกริบรับกับปลายคางมน จมูกโด่งเป็นสันตรง และริมฝีปากหยักลึกทรงเสน่ห์ที่มักจะเหยียดตรงเป็นเส้นขนานไร้รอยยิ้มอยู่เสมอ

          ทว่าสิ่งที่เป็นจุดดึงดูดสายตาที่สุดกลับเป็นดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้กรอบแว่นตาเลนส์ใสสีเงินยามที่มันสะท้อนกับแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มันดูเย็นชา อ่านยาก และทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ ได้นานเกินสามวินาที

          ลิตาลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก แม้ว่าเธอจะเป็นสาวมั่นผู้เชี่ยวชาญการบริหารเสน่ห์และรับมือกับผู้ชายมามากหน้าหลายตา ทว่าทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กนักเรียนที่กำลังจะถูกครูฝ่ายปกครองตรวจค้นกระเป๋า

          ภามไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นในบริษัทที่มักจะมองเธอด้วยสายตาชื่นชม ชีกอ หรือพยายามหาเรื่องเข้ามาทักทายพูดคุยเพื่อสานสัมพันธ์ เขาเป็นคนเดียวที่เคยมองตรงมาที่เธอด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง ว่างเปล่า ราวกับเธอเป็นเพียงก้อนวัตถุไร้ชีวิตชิ้นหนึ่งที่หลงเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเขาเท่านั้น

          แต่ในเวลานี้ ศักดิ์ศรีหรือความเกรงใจใด ๆ ก็ไม่อาจเทียบเท่ากับความฉิบหายที่กำลังจะเกิดขึ้นหากงานของเธอส่งไม่ทันบ่ายสามโมง

          หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนแผ่นอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลง ขยับเสื้อเชิ้ตคอวีดีไซน์เก๋เนื้อผ้าพริ้วไหวให้เข้าที่ ปรับเปลี่ยนสีหน้าจากความหงุดหงิดให้กลายเป็นรอยยิ้มหวานเชื่อมที่ทรงเสน่ห์ที่สุด ก่อนจะแสร้งทำเป็นเดินบิดสะโพกนวดนาดเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของชายหนุ่มหน้านิ่งอย่างเชื่องช้า