บทที่ 6 : รับน้อง 2

"รับน้องเหรอนาย" เสียงทักทายดังขึ้น เขียวเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ผิวคร้ามแดดจนค่อนดำ ใบหน้าแหลมยาว ตารีเล็กจนตี่ หนึ่งในคนงานที่สนิทสนมกับปานนท์เข้ามาถามไถ่ เมื่อเห็นปานนท์พาคนงานใหม่มา

"พ่อเลี้ยงน่ะสิ ให้พามาถางหญ้า ฝากดูด้วยได้ไหม จะไหวหรือเปล่า" ปานนท์มองท่าทางเงอะงะของปารดาแล้วได้แต่ส่ายหน้าไปมา

"คนใหม่นี่ แล้วทำไมพ่อเลี้ยงอยากแกล้ง" เขียวเอียงคอยกมือลูบคางตัวเอง

"มองออกเลยเหรอ" ปานนท์เลิกคิ้ว ทำไมเขียวรู้

"นี่ใครนาย นี่เขียวเอง เขียวมองปาดเดียวรู้เลย น้องคนสวยนี่โดนแกล้งแน่ ๆ" ไม่มีใครที่เข้ามาใหม่แล้วได้ถางหญ้า โดยปกติคนงานชายเท่านั้นที่ได้รับหน้าที่นี้ หรือไม่ก็คนงานที่ทำงานมานานและทำงานไหว

เขียวไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายตัวเองถึงได้แกล้งคนที่ดูบอบบางและน่าตาน่ารักแบบนั้นได้ลงคอ แต่มันต้องเหตุผลอะไรแน่ ๆ

"ฉันก็ไม่รู้เขียว แต่พ่อเลี้ยงสั่งมาแบบนั้นก็ต้องทำ เช้านี้สิบต้นไม่เสร็จก็ไม่ให้กินข้าว ฝากดูด้วยแล้วห้ามช่วยเข้าใจไหม" ปานนท์สั่ง แล้วโดดขึ้นรถขับออกไป

เขียวมองปารดาแล้วได้แต่ถอนใจ สิบต้นเหรอ ต้นเดียวเอาให้รอดก่อน นี่ผ่านไปสิบนาทีแล้วยังทำท่าเหมือนจะยกจอบไม่ขึ้นอยู่เลยนั่นน่ะ

ปารดาพยายามตั้งใจทำงานไปเรื่อย ๆ มันไม่ได้ช้า แต่ก็ยังไม่ทันคนอื่นเขาอยู่ดี

"โอ้ย แม่คุณ ทำแบบนั้นเมื่อไหร่จะเสร็จ นี่ จับแบบนี้ แล้วออกแรง แบบนี้ ทำได้ไหม" เสียงแหลมๆของชงโคดังขึ้นหลังจากเธอมองปารดาอยู่นานมากแล้วจนเกิดอาการทนไม่ไหว เข้ามาช่วยสอนงานให้

"ขอโทษจ้ะ ฉันยังไม่ชิน" ปารดารีบบอก หันมองหญิงสาววัยไล่เรี่ยกันที่หน้าตาสะสวย ทาปากแดงดัดขนตาจนงอนเด้ง แก้มนั่นก็ปัดจนออกแดงมากกว่าร้อนแดดด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่ได้ดูขัดตาแต่อย่างใด ผมหยักถูกรวบเอาไว้เป็นมวยอยู่กลางหัว มีผ้าขาวม้าพันโดยรอบ นี่คงเป็นชงโค สาวสวยประจำไร่ที่กระถินเคยพูดถึงแน่ ๆ

"แล้วทำไมไม่ใส่ถุงมือ ไม่มีใครบอกเหรอ จับจอบจับเสียมมือมันจะพองนะ ใส่ถุงมือสิมันจะได้ลดแรงกระแทก" ชงโคบ่นยืดยาวใส่ เธอเห็นปานนท์พาผู้หญิงคนนี้เข้ามาทำงาน ดูท่าทางเก้กังเหมือนคนไม่เคยผ่านการทำงานมาก่อนก็สังเกตอยู่นาน จนเริ่มทนไม่ไหวต้องเข้ามาช่วยดูนี่แหละ

"ฉันยังไม่มีจ้ะ พี่คนสวยตรงนี้เราต้องทำยังไงจ้ะ จอบมันไปไม่ถึง" ปารดาตอบกลับไป แล้วถามชงโคที่คลี่ยิ้มเมื่อถูกเรียกว่าคนสวย

"ตรงนั้นเอาจอบไม่ได้ เอานี่ไปถุงมือ นั่งแบบนี้แล้วก็ใช้มือดึง ไหนลองทำสิ" เพราะบริเวณโคนต้นจะใช้จอบถางออกลำบาก จึงต้องใช้แรงคนช่วย ต้องมุดเข้าไปแล้วใช้มือถอนอย่างเดียวเท่านั้น

"ขอบใจจ้ะพี่คนสวย" ปารดายิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่น่ารักมากเลยทีเดียว ชงโคมองแล้วได้แต่หลิ่วตา ทำไมผู้หญิงที่ดูสารรูปอ้อนแอ้นอ่อนแอขนาดนี้ ถึงได้มาทำงานในไร่กันล่ะ

"นังเด็กนี่มันอยู่เป็น ทำไปนะไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามนะ ฉันชื่อชงโค" แนะนำตัวก่อนเดินออกไปเพื่อเก็บส้มในส่วนของตัวเองเสร็จ

ปารดาถึงกับทำปากร้องอ๋อขึ้นมาอีกครั้ง จริงๆด้วยสินะ เธอเดาไม่ผิดเลย คนนี้นี่เองที่ว่าขาใหญ่ตัวจี๊ด ดีนะที่เธอรู้จักเอาตัวรอด ปากหวานไว้ก่อนนะปารดา เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง

ผ่านไปหลายชั่วโมง สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่ยิ่งใกล้เที่ยงแดดเริ่มแรงจนปารดาเริ่มจะไม่ไหว แต่หญิงสาวก็อดทน พยายามทำงานของตัวเองให้ดีที่สุด โชคยังพอเข้าข้าง ชงโคน่ะคอยมาดูอยู่บ่อยครั้ง หยิบยื่นน้ำให้บ้าง ผ้าโพกหัวให้บ้าง มันพอจะช่วยให้ปารดาคลายร้อนได้

"ไหวไหมน้อง" เขียวตะโกนถามหลังจากที่ทำงานในส่วนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว พอมองไปรอบๆ ปารดาทำได้ดีกว่าที่คิด

"ไหวจ้ะ ขอบใจนะจ๊ะ" ปารดารีบบอก

ตอนนี้เธอเหลืออีกสองต้นก็จะเสร็จแล้ว ถึงแดดจะร้อนจนเหงื่อไหลไคลย้อยเธอก็ยังสู้ทน แถมตอนนี้เธอก็เริ่มรู้สึกเจ็บที่ฝ่ามือแล้วด้วย

ไม่นานนัก ปารดาก็สามารถทำงานจนแล้วเสร็จในส่วนของตอนเช้า เธอนั่งแหมะลงกับพื้นอย่างหมดแรง มองไปรอบๆไม่เจอใครแล้ว พอมองนาฬิกาที่ข้อมือก็พบว่าเป็นเวลาเที่ยงกว่า มิน่าเล่าถึงไม่มีใครก็เพราะทุกคนไปพักเที่ยงกันหมดน่ะสิ

"เก่งนี่ ไปกินข้าวกัน" เสียงเรียกของปานนท์ทำให้ปารดายันตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินตามไป

ปานนท์พาปารดามาที่โรงอาหารสำหรับคนงานในไร่ ที่นั่นปารดาได้เจอกระถินที่มากินข้าวอยู่ก่อนแล้ว กระถินรีบเข้าไปหาทันทีที่เห็นเพื่อนใหม่เดินเข้ามา

"ไง เห็นว่าไปถางหญ้าเหรอ โดนรับน้องหนักเลยสิ" กระถินพาปารดามานั่งลงที่โต๊ะซึ่งเธอยังกินข้าวไม่เสร็จ กระถินให้คนตัวเล็กวางข้าวของลงบนโต๊ะและถอดถุงมือออก และนั่นทำให้ปารดาได้เห็นว่ามือของเธอพองจากการจับจอบ

"โห ไม่เจ็บเหรอป่าน มันพองมากเลยนะ" กระถินตกใจมากที่เห็นมือเพื่อน เธอแสดงอาการร้อนใจออกมาทันที มองก็รู้ว่าปารดาไม่เคยผ่านงานแบบนี้มาก่อน เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

"ไม่เจ็บหรอก ขอบใจนะที่เป็นห่วง" ปารดาฝืนพูดว่าไม่เป็นไรทั้งที่จริงๆเจ็บมากเลยทีเดียว มันเริ่มพองมาจนครบทุกนิ้วแล้วไม่อยากคิดว่าถ้าตุ่มๆนี่มันแตกจะเจ็บแสบแค่ไหน แต่ก็นั่นแหละ เธอไม่มีสิทธิ์เจ็บตัวเสียหน่อยนั่นมันงานที่เธอต้องทำ ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

"ไป พาไปเอาข้าว" กระถินเดินนำไปเพื่อสอนให้ปารดาใช้จานชามช้อนแบบคนงานทั่วไป

ที่นี่ใช้เป็นถาดหลุม และมีชมพูเป็นคนจัดการอาหารทั้งหมดที่มีสายใจเป็นแม่ครัวใหญ่ แต่สงวนกับชมพูก็มาช่วยที่นี่อีกที พอเห็นปารดาเดินเข้ามาชมพูก็ทำท่าไม่อยากจะตักอาหารให้ เด็กสาวกระแทกกระบวยตักข้าวใส่ในถาดของปารดาจนมันเกือบหล่นจากมือ

"นี่ เบาๆสิชมพู ทำไมต้องรุนแรง" กระถินอดที่จะท้วงติงไม่ได้ เพราะเห็นตำตาว่าอีกคนตั้งใจทำแบบนั้น

"ก็แล้วจะทำไมล่ะ" ชมพูพูดห้วนกลับมา มองจ้องปารดาด้วยสายตาไม่ชอบใจ ไม่ชอบตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรก สวยน่ะไม่เถียงแต่ไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย ยิ่งได้ยินมาว่าพ่อเลี้ยงใหญ่รับมาเองกับมือก็เลยคิดไปไกลว่าอาจจะหวังมาจับพ่อเลี้ยงวินของเธอหรือเปล่า ทำไมพ่อเลี้ยงใหญ่ถึงได้รับคนงานมาตอนนี้ทั้งที่ในไร่ก็ไม่ได้ขาดคน แล้วที่สำคัญยัยนี่กลับมาพร้อมพ่อเลี้ยงวินของเธอ ไม่น่าไว้ใจจริงๆเชียว

ชมพูตักกับข้าวให้ปารดาแบบจงใจแกล้งชัดๆ ผัดผักที่มีแต่ผักไม่มีเนื้อเลยสักชิ้นหรือแม้แต่ต้มยำที่มีแต่น้ำกับบรรดาขิงข่าตะไคร้ใบมะกูดมาเต็ม

"เกินไปมั้ง เนื้อมีเยอะแยะทำไมไม่ตักให้" กระถินท้วงขึ้นมาอีกเมื่อเห็นชัดเจนว่าอีกคนทำทุกอย่างด้วยความจงใจ

"กินได้ไหม ไม่ได้ไม่ต้องกิน" ชมพูเชิดหน้าไม่ได้สนใจท่าทีขึงขังของกระถิน แถมยังตีหน้ายียวนกวนโมโหทำเอากระถินของขึ้นเกือบมีเรื่องกัน

"ไม่เป็นไรๆ ฉันกินได้ ไปเถอะ" ปารดาไม่อยากมีเรื่อง ก็เลยดึงกระถินออกมาจากตรงนั้น กระถินหันไปชี้หน้าคาดโทษชมพู แต่เด็กสาวไม่ได้สนใจหรอก แล้วก็ยิ้มอย่างพอใจที่แกล้งคนงานใหม่ได้

"ยอมทำไม ยัยนั่นก็คนงานเหมือนเรา" กระถินไม่พอใจจนหน้านิ่วคิ้วขมวด ชมพูชอบคิดว่าตัวเองทำงานที่บ้านใหญ่แล้วเหนือกว่าคนอื่นที่ทำงานในไร่ กระถินไม่ค่อยพอใจเพราะสุดท้ายแล้วทำที่ไหนก็คนงานเหมือนกัน

"ช่างเขาเถอะนะ ฉันกินได้" ปารดาบอกแล้วยิ้ม ตักน้ำแกงราดใส่ข้าวแล้วกินมันอย่างเอร็ดอร่อย ก็ดีเหมือนกัน ทำให้มันชิน จะได้ตอกย้ำว่าตัวเองเป็นใคร อยู่ในฐานะอะไร