LOGINในคืนฝนตกหนักหญิงสาวหอบหัวใจแตกสลายฝ่าพายุไร้จุดหมาย เคราะห์ซ้ำกรรมซัดถูกรถหรูเหยียบน้ำใส่เปียกปอนทั้งตัว รถมอเตอร์ไซค์เสียหลักล้มลงบนถนน เธอไม่รู้เลยว่าคู่กรณีต้องกลายเป็นคนในอนาคต
View More"เก่งแล้วใช่ไหม?"น้ำเสียงเข้มพร้อมแววตาไม่หลงเหลือความรัก จากคนในวันวานที่สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะกับแม่ของเธอ ว่าจะถนอมเธอเท่าชีวิต วันนี้แม้แต่คำพูดดี ๆ ก็ไม่มีให้กันเสียแล้ว
"ถ้าเธอคิดว่าเอาตัวรอด โดยไม่มีฉันอยู่ด้วยได้ล่ะก็"
" ได้!"
"งั้นเราเลิกกัน!...แต่เธอต้องไปแต่ตัวบ้าน รถ ของสักชิ้นก็อย่าคิดจะแตะ เธอไม่มีสิทธิ์"
หญิงสาวไม่ตอบโต้ เพียงคว้าหยิบมือถือพร้อมสะพายกระเป๋าคู่ใจ เดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ความคิดสับสนพรั่งพรู ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำในตอนนี้ เธอจะเสียใจทีหลังไหม แต่เธอรู้เพียงว่า...ไม่อยากเป็นคนอื่นในบ้านตัวเองอีกแล้ว
ทว่าเธอก็หวังลึก ๆ เสมอทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขาจะตามง้อ กอดเธอเอาไว้แน่น ๆ เอ่ยประโยคที่ต่อให้ที่ผ่านมา เขาจะใจร้ายแค่ไหนเธอก็จะให้อภัยได้ "อย่าไปเลย"เป็นถ้อยคำที่ไม่อยากให้มีแค่ในฝัน
แต่ทันทีที่เดินถึงประตูหน้าบ้าน หญิงสาวรับรู้ได้ว่า สิ่งที่หวังมันยังคงเป็นเพียงฝันลม ๆ แล้ง ๆ
เธอหยุดฝีเท้าด้วยหัวใจที่เต้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนหันหลังกลับไปมอง ในบ้านที่เคยเป็นชีวิตของเธอ ไม่มีแม้เงาของเขา
ใบหน้าหญิงสาวเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา ขณะหันหลังเดินออกมา ทุกย่างก้าวที่เดิน ความทรงจำผุดขึ้นมาฉุดรั้งให้เธออยากหันกลับไปหาเขาอีก แต่เมื่อนึกถึงแววตาอันว่างเปล่านั้นอีกครั้ง ที่มองเธอเป็นคนผิดเสมอ
"ก็ดี"
เนยยกมือขึ้นปาดน้ำตาไม่ใช่ทำใจได้หรือเข้มแข็ง แต่เธอไม่อยากอ่อนแอให้โลกเห็นอีกแล้ว
"แฮร่"
"ว้าย น้องลินตกใจหมดเลย"
ลูกสาวเจ้าของร้านขายของชำหน้าปากซอยทำท่าหลอกผีตอนเผลอ เนยตกใจสะดุ้งโหยง
"พี่เนยขอไปลงที่เดิมได้ไหม"เสียงสดใสพร้อมใบหน้าฉีกยิ้มของเด็กน้อย ทำให้เธอลืมความเศร้าไปชั่วขณะ
และคำพูดของลิน ชวนให้เนยนึกขึ้นได้ว่า เธอมีของของเธอหนึ่งชิ้นอยู่ นั่นคือมอเตอร์ไซค์ที่ซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรง
"ขอบคุณนะลิน"
"ขอบคุณไรง่ะ"ลินทำหน้างงพร้อมเกาหัวไม่เข้าใจในสิ่งที่เนยพูด
เนยหยิบเอากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ออกมาก่อนเดินตรงไปยังโรงรถขึ้นคร่อมเสียบกุญแจ บิดออกไป รับน้องลินยืนคอยตรงประตูบ้าน
เธอไม่ได้หยิบอะไรที่ไม่ใช่ของเธอออกมา
ในเวลาต่อมา...
ต่อให้ไม่มีที่ไป...แต่เมื่อถึงเวลา...ก็จะไปให้ได้
แม้ว่าการแจ้งเตือนของพยากรณ์อากาศบนมือถือจะบอกว่าวันนี้มีพายุเข้า ส่งผลให้ฝนตกหนักต่อเนื่องเป็นเวลาสี่วันก็ตาม
เธอไม่กลัวลมฝนนอกบ้านแต่ที่กลัวคือพายุในบ้าน
เนยขับมอเตอร์ไซค์ออกไปตามถนนไร้จุดหมายปลายทาง ตลอดสองฟากฝั่งไร้แสงไฟฟ้า ฝนเริ่มตกปรอย ๆ ถนนทั้งเส้นจมในความมืด มีเพียงไฟหน้ารถสาดส่องนำทาง
ในคืนที่แตกสลายไร้ญาติขาดมิตรมีเพียงความว้าเหว่ น้ำตาก็เอ่อท้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่ต้องกลัวใครเห็น เพราะมันได้กลืนไปกับสายฝนที่กำลังตกลงมา
เธอขับไปเรื่อย ๆ
มี รถ Toyota Land Cruiser 250 คันหนึ่งแล่นฝ่าสายน้ำที่เจิ่งนองอยู่ริมถนนด้วยความเร็ว แรงปะทะของล้อจมไปกับมวลน้ำ
ซ่า!
น้ำเย็นเฉียบสาดกระทบร่างบางตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ดวงตาพร่ามัวเพราะมวลน้ำยังคงสาดเข้าหน้าเรื่อย ๆ จนมองไม่เห็นทาง
เฮ้ย ๆ โคร่ม!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ความเจ็บแปล๊บแล่นพล่านเข้าเกาะกุมหัวใจ
รถยนต์คันดังกล่าวขับเลยไปไกล
ร่างบางนอนจมในน้ำโดยที่ขาข้างขวาโดนรถมอเตอร์ไซค์ทับ เธอพยายามยันตัวขึ้นแต่เพราะ หัวใจอ่อนแอ มันจึงหนักราวกับว่าเป็นหินยักษ์
"วันนี้มีแต่คนใจร้าย"
เสียงพูดอันแผ่วเบาออกจากใจสิ้นศรัทธา เธอพยายามยันรถที่ทับขาขึ้นอีกครั้ง แต่มันยังคงหนักอึ้งเหมือนครั้งแรก
"ขอโทษนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า อย่าเพิ่งขยับนะครับ"เสียงทุ้มที่ดังขึ้นฝ่าสายฝนพร้อมช่วยยกรถที่ทับขาออก ก่อนพยุงเธอลุกยืน
ความเจ็บจนชาทั้งแผลและหัวใจ เธอถึงกับพูดไม่ออกทำเพียงสำรวจร่างกายตนเอง
รถมอเตอร์ไซค์ของเธอถูกจูงไปจอดชิดริมทาง จากนั้นเขาเดินกลับมาพยุงเธอไปข้างรถ
"ไปหาหมอเถอะครับ เป็นความผิดผมเอง ที่ไม่ทันระวังเหยียบน้ำใส่คุณ"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ก่อนเดินกลับไปยังรถ หยิบมือถือโทรหาใครสักคน
"ต้ามารับมอเตอร์ไซค์ตรงถนนฝั่งตรงข้ามทางเข้าบริษัทเราหน่อย"
หลังจากวางสาย เขาจึงหันกลับมาสนใจเธอที่ยืนเหม่อลอย
"เชิญทางนี้ครับ"
เนยเดินตรงเข้ามายังโต๊ะที่ภูรภัทรนั่งอยู่ เธอกำลังอ้าปากทักทายสตรีผู้นั้น ทว่าสตรีร่างระหงกลับลุกขึ้นแล้วเดินสวนออกไปทันทีระหว่างกำลังเดินสวนทางกัน ไหล่ของเนยเฉียดฉิวกับสตรีคนนั้นห่างเพียงอึดใจเดียว เธอรับรู้ได้ถึงสายตาอำมหิต จ้องมาอย่างไม่วางตา"ใครคะ สวยจัง"เนยเอ่ยถามด้วยความใสซื่อ ไม่รู้เลยว่าถ้าได้ยินคำตอบอาจเป็นเธอที่ต้องเจ็บปวด"ถ้าบอกไปแล้ว จะไม่โกรธใช่ไหมครับ""ค่ะ""แฟนเก่าพี่เอง""ใช่! หม่าม๊าซุน คือแฟนพ่อฉันเอง"เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินตรงเข้ามายังโต๊ะแล้วหย่อนตัวลงข้าง ๆ เสกสรรค์ "สวัสดีครับป๊า สวัสดีครับป๊าเสก สวัสดีครับคุณหนีนี่"หมอกทักทายทุกคน ยกเว้นเนย หมอกไม่มีวันทักทายผู้หญิงที่มาแย่งพื้นที่ในใจพ่อของเขาได้"ลูกลืมอะไรหรือเปล่า? ทักทายคุณเนยสิเขาเป็นภรรยาพ่อ"ภูรภัทรทักท้วงที่ลูกชายไม่ทักทายภรรยาของตนเนยเป็นคนใจเย็นและปล่อยผ่านเรื่องเล็กน้อยเสมอ ทว่าตั้งแต่ในร่างกายเธอมีอีกคนอะไรต่าง ๆ มักเปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะอารมณ์ เธอพร้อมเสมอ...ไม่ใช่หาวิธีรับมือ แต่เป็นพร้อมบวกเสมอ ถ้าเหตุการณ์นั้นเธอไม่ผิดชายหนุ่มผู้มาเยือนอายุใกล้เคียงกับเนย มีนิสัยดื้อรั้
เนยเดินตามฟ้ามาเรื่อย ๆ จุดหมายห่างจากร้านไม่ไกลมากนัก เดิมที่ดินตรงนี้ไม่มีบ้าน เธอคงไม่ได้มานานมากแล้ว ยามนี้ถึงมีบ้านหลังงามสไตล์มินิมอลตั้งตระหง่านอยู่ ความมืดสนิทเป็นฉากหลังตัวบ้านทำให้แสงไฟสะท้อนดูอบอุ่นราวกับบ้านในฝันฟ้าเปิดประตูให้เธอเดินนำเข้าไปก่อน จากนั้นเด็กสาวเดินตามติด ๆ เมื่อได้มาสัมผัสบรรยากาศในบ้าน มันทำให้หัวใจของเนยมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก "ห้องนอนทางนี้ค่ะ""ไม่เป็นไร นอนตรงนี้แหละจ๊ะ"ความง่วงที่ไร้ความปราณีคนท้อง เนยรีบปฏิเสธทันควัน ถึงจะชอบบ้านหลังนี้มากแต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอน เธอเก็บความสุขใจเอาไว้แล้วเอนตัวจมดิ่งไปกับโซฟาในห้องนั่งเล่นเนยผลอยหลับไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ทว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกตัวว่ามีสาวสวยคนหนึ่งเดินออกมาหยุดยืนที่ปลายเท้า เนยนึกในใจเธออาจจะเป็นญาติของฟ้าจึงไม่ได้ใส่ใจ หญิงสาวคนนี้ก็มีท่าทางแปลก ๆ ยืนจ้องเนยนิ่งตาไม่กระพริบหรือเนยเองที่มองไม่ชัด'ไม่แสบตาบ้างเหรอไงนะ?'ถ้าไม่ใช่คนนี่คิดว่าเป็นผีน่ะเนี้ย เนยนึกในใจเพียงลำพัง'เขาคงมาจากบ้านนอกเลยไม่รู้จักมารยาทว่าไม่ควรยืนมองคนอื่นแบบนี้แต่แล้วเนยมองเห็นฟ้าเดินออกมาจากห้องด้านใน "คุณนา
ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าท้อง เธอก็เหมือนคนง่วงและไม่สบายตลอดเวลา พอรู้ว่าท้องเจ้าตัวน้อย เนยยิ่งง่วงไปใหญ่ ดวงตาของเธอเริ่มหนักอึ้งทั้งที่พยายามฝืนสุดฤทธิ์ก็ตาม นี่สินะเรียกอาการหลับกลางอากาศ จนในที่สุดเธอต้องเสียมารยาทขอตัวกลับก่อนแขก"เนยขอตัวกลับก่อนนะคะ"เธอเอ่ยพลางทำท่าสะพายกระเป๋า"พี่กลับด้วย"ภูรภัทรเตรียมจะลุกตามทันทีที่เห็นเนยขยับตัว"ไม่ต้องหรอกค่ะ เพื่อนมาเยี่ยมเราต้องต้อนรับให้ดี พี่อยู่คุยกับเพื่อนเถอะค่ะ""ไม่เป็นไรเสกต้องพาลูกกลับเมียไปนอนแล้วเหมือนกัน"ระหว่างที่เนยกับภูรภัทรกำลังตกลงกัน"ขออนุญาตนำเสนอแผนงานได้ไหมครับ"ชายวัยห้าสิบกว่า ผิวหนังแห้งกร้านไหม้แดดเพราะกรรมงานหนักในสวน ถือเอกสารมาหนึ่งถุงต้าที่นั่งคุมเชิงอยู่ห่าง ๆ มาตลอดรีบเข้ามากันท่าห้ามผู้มาเยือน เข้าใกล้ภูรภัทรโดยไม่ได้รับอนุญาต"ขอร้องเถอะครับ ให้โอกาสผมหน่อย ลูกกำลังจะเรียนมหาลัย"สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล คล้ายแม่ของเธอในเมื่อก่อน คำว่าไม่มีแม้แต่บาทเดียวก็คือไม่มี เธอเคยอยู่ตรงนั้นมันเจ็บปวดจริง ๆ"งั้นเราอยู่ต่ออีกหน่อยค่ะ"เนยอยากช่วยคุณลุง แต่เธอไม่อยากก้าวก่ายงานของเขา หญิงสาวครุ่นคิดสักพักกำลังจะเอ่ยป
เนยก้มมองตัวเลขในบัญชีที่เพิ่งได้รับ เธอไม่เคยมีเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน ถึงกระนั้นก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจอะไร เพราะเธอแค่อยากวัดใจหญิงสาวง่วนอยู่กับหน้าจอสักพักเสียงแจ้งเตือนมือถือของภูรภัทรก็ดังขึ้น เนยจึงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ดูว่าเขามีสีหน้าอย่างไรแต่ทว่ากลับเป็นหญิงสาวเองที่ต้องตกใจเมื่อกล่องแหวนเพชรแวววาวระยิบระยับบนมือเขายื่นมาตรงหน้าเธอ "ทุกครั้งที่กลับจากทำงาน หนูจะเปิดไฟรอพี่เสมอ ต่อจากนี้ช่วยเปิดไฟรอพี่ทั้งชีวิตได้ไหมครับ"เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความมั่นคงเอ่ยกับเธอ เนยหลุบตาลงต่ำเม้มริมฝีปากแน่นราวกับว่ากำลังครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าอีกครั้งเหมือนไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินอะไรการที่เนยไม่ตอบตกลงในทันทีนั้น ความสั่นไหวได้วิ่งเกาะกุมหัวใจของภูรภัทร เขากลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย ถูกคนรักปฏิเสธการแต่งงาน"แต่งงานกันนะครับ"เธอไม่ตอบ แต่ทว่าความสุขล้นปรากฏเด่นชัดอยู่บนใบหน้าหวาน เนยยิ้มจนดวงตาหยีก่อนยื่นมือให้ภูรภัทรสวมแหวนให้ เนยนึกย้อนไปจากคู่กรณีจนกลายเป็นคู่รัก เธอตกหลุมรักภูรภัทรตั้งแต่แรกพบ ใบหน้านี้ คิ้ว หู ตา จมูก เธอชอบทั้งหมดที่เป็นเขา ในวั





