บทที่ 7 : ตามคำบัญชา 1

เกริกกำลังจะไปหาชนาวินที่ออฟฟิศ เขาแวะเข้ามาดูความเรียบร้อยที่โรงอาหารและนั่นทำให้เขาได้พบปารดาที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่นั่งกินข้าวอยู่กับบรรดาคนงาน

"ไปเรียกคนนั้นมาให้หน่อย" เกริกมองอยู่นาน จนคนงานลุกออกไปเกือบหมด จึงให้คนไปตามปารดาออกมาคุยกัน เขาเลือกที่จะเรียกให้มาคุยกันเป็นการส่วนตัว อาจจะดีกว่าเดินเข้าไปทักทาย เพราะยังไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมหญิงสาวที่เป็นนายหญิงของไร่ถึงได้มากินข้าวรวมอยู่กับคนงานแทนที่จะอยู่ที่บ้านมากกว่า

"อ้าว คุณเกริก สวัสดีค่ะ" ปารดาเห็นเกริกก็ยกมือไหว้

"มาทำอะไรที่นี่ครับ" เกริกถามขณะที่สายตาก็มองไปรอบๆ เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครเห็นเขาคุยกับปารดา

"กินข้าวค่ะ ป่านพักเที่ยง" ปารดาตอบตามตรง

"พักเที่ยง? พักเที่ยงทำไมครับ แล้วทำไมไม่ทานข้าวที่บ้านใหญ่" ความสงสัยก่อตัวขึ้นมาทันที เกริกถามเสียงหลงด้วยความไม่เข้าใจ

"ป่านทำงานที่ไร่ค่ะ พ่อเลี้ยง เอ่อ คุณชนาวินให้ป่านถางหญ้า"

"อะไรนะครับ ถางหญ้า" เกริกทวนคำ นี่มันอะไร ชนาวินให้ปารดามาทำงานถางหญ้าในไร่งั้นเหรอ

"ป่านนึกว่าคุณชนาวินบอกคุณเกริกแล้วค่ะ เพราะเขาสั่งทุกคนไว้ไม่ให้บอกใครว่าป่านเป็นใคร ให้บอกว่าป่านเป็นคนงานใหม่ที่พ่อเลี้ยงชนะพลรับมาค่ะ" ปารดาอธิบายตรงๆ

"แล้วทำไมยอมง่ายๆล่ะครับ ไม่ได้นะครับ คุณมาที่นี่ในฐานะนายหญิงของไร่ เป็นแม่เลี้ยงอีกคนนะครับไม่ใช่คนงาน ไปครับไปกับผม" เกริกนั้นตั้งใจจะพาปารดาไปพบกับชนาวินเพื่อบอกให้เขาหยุดความคิดที่จะให้ปารดาทำงานในไร่

หากแต่ปารดานั้นยื้อเอาไว้เพราะไม่อยากวุ่นวาย

"ป่านมาที่นี่ในฐานะอะไร คุณเกริกคงทราบดีอยู่แล้ว ถ้าเขาอยากให้ป่านทำงานในไร่ ป่านก็จะทำค่ะ ป่านรู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้เต็มใจแต่งงาน ที่เขาทำแบบนี้เพราะอยากแกล้ง ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ" ปารดาพูดอย่างเข้าใจในความคิดเหมือนเด็กๆของอีกคน แต่เกริกน่ะร้อนใจเพราะกลัวว่าอะไรๆมันจะย่ำแย่ลงไปกว่านี้

เขารู้ว่าปารดามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร แต่ถึงแม้ต่างฝ่ายต่างไม่เต็มใจก็ไม่ได้หมายความว่าชนาวินจะทำอะไรแบบนี้กับปารดาได้ ยังไงเขาก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง

"ถึงจะยังไงก็คงต้องคุยกับคุณหนูให้รู้เรื่องครับ คุณหนูจะทำแบบนี้กับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาไม่ได้หรอกนะครับ" เกริกสีหน้าจริงจัง ถ้าลองพ่อเลี้ยงใหญ่รู้เข้าเป็นเรื่องแน่ นี่ชนาวินยังไม่รู้ว่าปารดาน่ะคนโปรดสำหรับพ่อตัวเองแค่ไหน

"ป่านไม่อยากให้ต้องวุ่นวายค่ะ แต่ป่านก็ไม่อยากโกหก ถ้าคุณลุงกลับมาทุกคนก็ต้องรู้ความจริง" สีหน้าปารดาดูเป็นทุกข์ขึ้นมาเมื่อคิดว่าใครต่อใครในไร่อาจจะเกลียดเธอเข้าก็ได้หากได้รู้ความจริง

"งั้นจะยอมทำงานในไร่แบบนี้เหรอครับ คุณจะกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะนะครับ" เกริกไม่เข้าใจสิ่งที่ปารดาจะทำ ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ผลดี แล้วทำไมยังทำ

"ก็ทำตามคำบัญชาไงคะ ในเมื่อเจ้าหนี้อยากให้ทำ ป่านก็ต้องทำค่ะ ขอบคุณคุณเกริกมากนะคะที่เป็นห่วง ป่านจะทนรับผลที่จะเกิดเองค่ะ ที่จริงก็ดีเหมือนกันค่ะ จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับเขา เขาเองก็คงจะสบายใจที่ป่านไม่ได้อยู่ที่บ้านด้วย ไปก่อนนะคะต้องไปถางหญ้าต่อ" ปารดาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินแยกออกไป ท่ามกลางสายตาของชมพูและสงวนที่กำลังแอบมองอยู่ไกลๆ

"ต้องไปบอกพ่อเลี้ยงนะป้า"

"เออ ไปบอกเลย ยัยเด็กใหม่นั่นจะอ่อยคนทั้งไร่แล้วนั่น" พูดให้ดูเกินจริงน่ะสมกับเป็นสงวน และแน่นอน ไม่กี่นาทีต่อมาชนาวินก็ได้รู้เรื่องที่ปารดาแอบคุยกับเกริกจากปากของสงวนและชมพู

"รู้หรือเปล่าว่าเขาคุยอะไรกัน" ชนาวินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะทำงานอย่างใช้ความคิด เกริกคงรู้แล้วว่าเขาให้ปารดาไปทำงานที่ไร่ แน่นอนเกริกย่อมไม่ยอม แต่แปลกที่เกริกยังไม่มาหาเขา มีแต่สองสาวต่างวัยที่ชอบยุ่งเรื่องเจ้านายสองคนนี้แหละที่ดันมาบอกว่าเห็นปารดาทำอะไรลับๆล่อๆกับเกริกน่ะ

"ไม่ได้ยินหรอกค่ะพ่อเลี้ยง เอ่อ แต่ดูท่าทางจะออเซาะฉอเลาะกันน่าดูเลยนะคะ ร้ายจริงๆนะคะเด็กใหม่เนี่ย" ชมพูจีบปากจีบคอพูด ใส่ไฟไปตามประสาของคนช่างฟ้อง

"ขอบใจนะที่มาบอก กลับไปทำงานได้แล้ว" ชนาวินลุกขึ้นยืนโบกมือไล่ทั้งสองให้ออกไป ก่อนจะล้วงมือเข้าในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปที่หน้าต่างห้องทำงาน มองไกลออกไปคล้ายว่าจะให้เห็นว่าปารดากำลังทำอะไรอยู่ทั้งที่ออฟฟิศกับท้ายไร่อยู่คนละทิศคนละทาง