บทที่ 2

ตอนที่ 2

เกลียด

@คอนโดภาคิณ

"คุณคิณจะเอายังไงต่อครับ" ภาคิณที่นั่งดื่มเหล้าตั้งแต่กลับมาจากบ้านหลังใหญ่ ไม่เอ่ยคำใดออกมาเลย ทำให้เหนือที่นั่งมองอยู่นานอดที่จะถามไม่ได้

"มึงก็รู้ ว่านี่คือสิ่งที่กูอยากทำที่สุด" ภาคิณว่าแล้วยกเหล้าสาดลงคอไป

"แต่คุณคิณ ไม่ชอบคุณใยไหม"

"กูไม่ได้ไม่ชอบ แต่กูเกลียด กูเกลียด มึงเข้าใจไหมไอ้เหนือ" ภาคิณเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์คุกรุ่น เมื่อเหนือพูดถึงหญิงสาวที่ตนเกลียดมานานหลายปี

"คุณคิณใจเย็น ไม่โมโหนะครับ" เหนือว่า เมื่อเจ้านายหนุ่มเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะถ้าภาคิณอาละวาด ห้องสี่เหลี่ยมนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากกองขยะ

"ถ้ากูต้องแต่ง อย่าหวัง ว่ามันจะอยู่อย่างสงบสุข กูจะทำให้รู้ ว่าการตกนรกทั้งเป็น มันเป็นยังไง" ภาคิณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไป

วันต่อมา

@บ้านเจ้าสัวเคน

"ข้อเสนอของฉัน แกตกลงใช่ไหม"

"ผมมาที่นี่ พ่อก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว" ภาคิณตอบโดยที่ไม่มองหน้าผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่น้อย

"แต่งแล้วจดทะเบียน พาน้องไปอยู่ด้วย" เมื่อผู้เป็นพ่อพูดมาแบบนั้น ทำให้ภาคิณต้องหันหน้ากลับมามอง

"ไม่มีในข้อตกลง"

"ฉันเพิ่งคิดได้เมื่อกี้"

"พ่อ!!" ภาคิณขึ้นเสียงใส่ผู้เป็นพ่อ สายตาแข็งกร้าวมองจับจ้องไปที่ใบหน้าบุคคลที่ให้กำเนิด

"ให้น้องไปทำงานที่ผับด้วย จะได้ช่วยแกดูเรื่องบัญชี และช่วยเป็นหูเป็นตา ให้ทำแค่สองสามชั่วโมงก็พอ น้องยังเรียนอยู่" เจ้าสัวว่าและหยิบแก้วชาขึ้นจิบ สายตาจับจ้องไปที่ลูกชาย

"ผมมีไอ้เหนือแล้วไม่ต้องให้ใครมาช่วย"

"ฉันสั่ง! แกต้องทำตาม"

"ทำขนาดนี้ไม่ให้มาบริหารเองเลยล่ะ" ภาคิณพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ และเดินออกจากห้องทำงานของผู้เป็นพ่อโดยที่ไม่ได้กล่าวลาเลยสักคำ

"ท่านว่ายังไงบ้างครับคุณคิณ" เหนือที่ยืนรออยู่เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเดินออกจากห้องมาด้วยอารมณ์คุกรุ่น จึงเอ่ยถามทันที

ภาคิณไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงก้าวเท้ายาวๆ ลงมาที่ชั้นล่างของบ้าน

"คุณไหมจะให้เอาขนมถุงนี้ไปให้คุณท่านเลยไหมคะ" ป้าพรผู้เป็นหัวหน้าแม่บ้านเอ่ยถามหญิงสาว ที่ตนเพิ่งออกไปช่วยถือของเข้ามาในบ้านเมื่อครู่นี้

"ได้ค่ะ รบกวนป้าพรด้วยนะคะ เดี๋ยวไหมจะเอาของไปเก็บที่ห้องก่อน จะตามไปคุยกับคุณลุง เห็นบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย" หญิงสาวว่า แล้วกำลังจะก้าวขาขึ้นบันไดไป

"วันๆ ไม่ทำอะไร ช้อปปิ้งผลาญเงินพ่อกูไปวันๆ แบบนี้ใช่ไหมวะไอ้เหนือ ที่เขาเรียกกันว่า...กาฝาก"

ใยไหมต้องหยุดฝีเท้าลง เมื่อได้ยินคำพูดถากถางของภาคิณ

"ไหมไปธุระให้คุณลุงมาค่ะ ไม่ได้ไปช้อปปิ้ง อีกอย่างแค่ขนมถุงเดียวไหมซื้อได้ค่ะ ไม่ได้ใช้เงินคุณลุง" เธอว่า ทำให้ภาคิณขบกรามแน่นกับความอวดดี ที่เธอกล้าต่อปากต่อคำกับเขา

"ปากดีแบบนี้ ฉันชอบ สนุกดี"

ภาคิณก้มหน้าลงมาพูดใกล้ๆ ใบหน้าของหญิงสาว แต่น้ำเสียงที่ชายหนุ่มเปล่งออกมาทำเอาเธอขนลุกไม่น้อย

"ไอ้เหนือ กลับ! กูต้องรีบไปล้างตัว กลิ่นตัวเสนียดแม่งติดตัวกู"

ภาคิณเอ่ยพูดกับลูกน้องคนสนิท แต่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าหญิงสาวเลย และเขายังเน้นคำว่าเสนียดใส่หน้าเธออีกด้วย

"คุณไหม อย่าถือสาคุณคิณเลยนะคะ" ป้าพรเอ่ยบอกหญิงสาว ที่ตอนนี้เธอเอาแต่จ้องมองตามแผ่นหลังของภาคิณไป

"ไหมรู้ค่ะ ชินแล้วด้วย" ใยไหมพูดขึ้นและส่งยิ้มกว้างไปให้ป้าพรเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นไม่เป็นอะไร

ก๊อก~ ก๊อก~

"ไหมเองค่ะคุณลุง" ใยไหมเอ่ยขึ้นเมื่อเคาะประตูห้องทำงานของผู้เป็นลุง

"หนูไหมเข้ามาเลยลูก"

"คุณลุงมีอะไรจะคุยกับไหมเหรอคะ" เมื่อก้าวขาเดินผ่านประตูเข้ามา หญิงสาวจึงเอ่ยถามขึ้นทันที

"ลุงมีอะไรให้หนูช่วยหน่อย หนูไหมนั่งก่อน"

"ได้เลยค่ะ คุณลุงบอกมาได้เลย ไหมยินดีทำ" เมื่อผู้เป็นลุงที่ชุบเลี้ยงเธอมา เอ่ยปากขอให้ช่วยงาน หญิงสาวจึงเอ่ยรับคำในทันที

"แต่งงานกับภาคิณ" เมื่อเธอนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานได้ ผู้เป็นลุงจึงเอ่ยขึ้นทันที

"คุณลุง..." ใยไหมเมื่อได้ฟังผู้เป็นลุงพูดมาแบบนั้นทำเธอถึงกับชะงักไป

"ช่วยลุงได้ไหม ลุงไม่เคยขออะไร ครั้งนี้ถือว่าลุงขอ" เจ้าสัวเคนเอ่ยบอกหลานสาว พร้อมลุกขึ้นเดินมาหา ยกมือสากลูบลงบนกลุ่มผมดกดำเบาๆ ราวเอ็นดู

"คุณคิณเกลียดไหม" เธอว่าแล้วหลุบสายตาลงมองมือตัวเองที่จับผสานกันอยู่

"ลุงรู้ แต่ภาคิณมันเป็นคนใจร้อน ถ้าคิดจะทำการใหญ่ ลุงอยากให้มีคนคอยเตือนสติมัน และลุงคิดว่าหนูไหมทำได้"

เมื่อได้ฟังแบบนั้นทำให้ใยไหมเงยมองสบตากับผู้เป็นลุง สายตาที่มองสบกับเธอทำให้หญิงสาวรับรู้ได้ว่าท่านคงมีความจำเป็นจริงๆ ที่อยากให้เธอช่วย

"คุณคิณคงไม่ยอม"

"มันตกลงแล้ว"