บทที่ 3

ตอนที่ 3

ช่วงเวลาที่ดี

สามวันต่อมา

@บ้านเจ้าสัวเคน

"ปล่อยให้คนอื่นรอ ไร้มารยาท" ภาคิณเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นใยไหมเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน

วันนี้มีคำสั่งจากผู้เป็นพ่อ ให้ภาคิณเข้ามารับหญิงสาวออกไปลองชุดแต่งงาน ส่วนร้านท่านได้เลือกไว้ให้แล้ว ตอนแรกชายหนุ่มปฏิเสธท่าเดียว เพราะไม่อยากมีกิจกรรมอะไรที่ต้องทำร่วมกับเธอ แต่แล้วเจ้าสัวจึงยกเรื่องการสร้างผับมาอ้าง หากไม่ทำตาม ทุกอย่างจะถือเป็นโมฆะ เลยทำให้ภาคิณจำใจต้องมารับเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

"ขอโทษค่ะ พอดีว่า..."

"ไอ้เหนือ! เอารถออก คุณผู้หญิงเขามาแล้ว"

ใยไหมยังพูดไม่จบประโยค ดันถูกภาคิณขัดขึ้นเสียก่อน และในประโยคนั้นก็มีคำพูดเสียดสีเธออยู่ไม่น้อย เธอทำเพียงส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยแล้วเดินตามแผ่นหลังของภาคิณออกไปที่รถ

"ใครให้เธอนั่งตรงนี้" ภาคิณเอ่ยขึ้นเมื่อใยไหมกำลังจะก้าวขาขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังข้างๆ เขา

"ยืนบื้ออยู่ได้ ไปนั่งข้างหน้าดิวะ"

ใยไหมไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงเดินมาเปิดประตูหน้าแล้วขึ้นมานั่งข้างๆ เหนือ

"คุณใยไหมหนาวไหมครับ ลดแอร์ลงหน่อยไหม" เหนือเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวในรถเพียงคนเดียวยกมือขึ้นลูบที่แขนตัวเอง

"กูร้อน" แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูด ภาคิณก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

"เอ่อ..." เหนือทำท่ากระอักกระอ่วนเมื่อต้องอยู่ในบรรยากาศที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ เขาคงทำอะไรไม่ได้มากหากเจ้านายหนุ่มไม่อนุญาต

"ไม่เป็นไรค่ะพี่เหนือ ไหมไม่ได้หนาวมาก"

พอใยไหมพูดมาแบบนั้นทำให้เหนือมองหน้าผู้เป็นเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง ภาคิณเมื่อเห็นสายตาของเหนือจึงหันหน้าหนีทันที

@PP Wedding

"สวัสดีค่ะ คุณภาคิณ คุณใยไหม เชิญด้านในก่อนนะคะ" พอรถจอดสนิทผู้จัดการของร้าน ที่ได้รับคำสั่งจากเจ้าสัวเคนว่าลูกชายจะมาลองชุดที่นี่จึงรีบออกมาต้อนรับ

"เชิญว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเลือกชุดได้ตามสบายนะคะ ขาดเหลืออะไรเรียกน้องๆ ได้เลย" พอผู้จัดการสาวนั้นเดินออกไป ตอนนี้เหลือเพียงใยไหมกับภาคิณที่อยู่ในห้องรับรอง ใยไหมที่ไม่รู้จะทำตัวยังไงเลยเดินไปดูชุดที่แขวนไว้บนราว

"คิดอยากจับฉันรึไง ถึงให้พ่อยื่นข้อเสนอปัญญาอ่อนแบบนี้มา" ภาคิณหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟา และเอ่ยถามหญิงสาวที่ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับการแต่งงานครั้งนี้เลย

"เป็นความคิดคุณลุงคนเดียวค่ะ"

"คิดว่าฉันเชื่อรึไง พ่อไม่มีทางเอาคนที่ฉันเกลียดมาเป็นเมียฉัน ถ้าเธอไม่เป่าหู"

"ถ้าคุณคิณไม่เชื่อ..."

"ฉันชื่อภาคิณ"

"ถ้าคุณภาคิณไม่เชื่อก็แล้วแต่คุณค่ะ ไหมไม่มีอะไรจะพูด" เมื่อหญิงสาวพูดจบเธอจึงหันหลังให้เขาทันที เธอคิดเพียงว่า ถ้าพูดแล้วไม่เชื่อกัน คงไม่ต้องอธิบายไปมากกว่านี้ เธอเลยเลือกที่จะไม่ต่อปากต่อคำกับภาคิณอีก

"ตอแหลจังว่ะ"

แต่เมื่อเธอเลือกที่จะหันหลัง ภาคิณกลับด่าทอเธอด้วยถ้อยคำหยาบคาย ทำให้เธอต้องหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

"แรงไปรึเปล่าคะ ไม่เห็นต้องด่ากันขนาดนี้เลย" ใยไหมเองก็เริ่มจะทนไม่ไหวที่ภาคิณอยู่ๆ ก็ว่าเธอด้วยถ้อยคำแบบนั้น

"ผู้หญิงอย่างเธอ แค่นี้ยังน้อยไป" ภาคิณว่าแล้วลุกเดินออกจากห้องไป

ใยไหมทำเพียงมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปจนประตูปิดลง ในใจเธอได้แต่คิดว่าตัวเองจะทนกับภาคิณได้นานแค่ไหน นี่แค่วันแรกที่ต้องอยู่ด้วยกัน เขายังด่าทอเธอด้วยถ้อยคำหยาบคายขนาดนี้ ถ้าต้องให้ย้ายไปอยู่กับเขา เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

"คุณคิณเลือกชุดเสร็จแล้วเหรอครับ ทำไมเร็วจัง" เหนือเอ่ยถามเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเดินกลับมาที่รถ

"กูไม่มีอารมณ์!" ภาคิณว่าแล้วเปิดประตูขึ้นรถไป

เหนือเมื่อเห็นแบบนั้นก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ถามอะไรอีก เพราะชายหนุ่มคิดว่า สาเหตุคงมาจากว่าที่เจ้าสาวของภาคิณเป็นแน่

"ไอ้เหนือ! มึงจะยืนอีกนานไหม มาขับกูจะกลับ" ภาคิณลดกระจกลงมาพูด เมื่อเหนือยังยืนอยู่ที่เดิม

"คุณใยไหมล่ะครับ"

"ให้มันกลับเอง" ภาคิณว่าแล้วปิดกระจกขึ้นทันที

เหนือทำเพียงมองเข้าไปในร้าน เพื่อหาใยไหม ดูว่าเธอจะออกมารึยัง แต่ก็ยังไม่มีวี่แวว ชายหนุ่มเลยจำใจต้องขึ้นไปนั่งบนรถตามคำสั่งผู้เป็นเจ้านายและขับออกไปจากร้านในเวลาต่อมา

เวลาต่อมา

ใยไหมที่เลือกชุดเสร็จแล้วเดินกลับออกมาที่ลานจอดรถแต่ก็ไม่เห็นใครแล้ว เธอเดินไปถามรปภที่อยู่แถวนั้น คำตอบที่ได้คือภาคิณออกไปจากร้านแล้วเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว หญิงสาวทำเพียงยืนนิ่งๆ เมื่อนึกถึงความใจร้ายของภาคิณ ที่ปล่อยให้เธอต้องกลับเองในเวลาสองทุ่มแบบนี้

"ใจร้ายจัง" เธอพึมพำแล้วเดินออกมายืนรอแท็กซี่ที่หน้าร้าน

"คุณไหมทำไมมาแท็กซี่ล่ะคะ" ป้าพรเดินออกมารับเธอ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้มากับภาคิณเลยเอ่ยถามขึ้น

"คุณภาคิณมีธุระค่ะ ไหมเลยอาสากลับเอง" เธอจำเป็นต้องโกหก เพราะไม่อยากให้เรื่องถึงหูผู้เป็นลุง อีกอย่างมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ยังไงเธอเองก็กลับมาอย่างปลอดภัยดี

"ขึ้นไปพักผ่อนนะคะ เดี๋ยวป้าไปดูความเรียบร้อยในครัวก่อน" ใยไหมทำเพียงพยักหน้าอย่างเข้าใจและเดินขึ้นบันไดไป

ใยไหมเดินขึ้นมาบนห้องนอน เธอนั่งลงที่เตียงและเปิดลิ้นชักหยิบกล่องใส่ของเล็กๆ ที่มีแม่กุญแจคล้องอยู่ออกมา เมื่อเธอเปิดมัน สิ่งที่อยู่ในนั้นคือรูปถ่ายของเธอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ยืนจับมือกันยิ้มเห็นฟันให้กล้องทั้งคู่ ช่วงเวลานั้น เธอคิดว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว จนมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น และเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตเธอ

"ถ้าย้อนเวลาได้ ไหมก็ยังอยากรู้จักและเลือกที่จะชอบพี่อยู่ดี"

เธอพึมพำกับตัวเองและเก็บรูปนั้นลงกล่องไป ปิดล็อกกุญแจไว้ทำราวกับว่าเธอจะไม่เปิดมันออกมาอีก