ตอนที่ 7

“คนโน้นแซ่บเว่อร์ ดูขาสิ สวยชิบเป๋ง” หรือไม่ก็ “คนนั้นงานดีว่ะ หุ่นเผ็ดมาก” หรือแม้แต่ “คนนี้ขาวสวยหมวยเอกซ์สุดๆ ฉันจอง!”

สิ่งเดียวที่เขากำลังรอคอยไม่ใช่ว่าพริตตีสาวแสนสวยบนเวทีคนไหนจะคว้ามงกุฎไปครองได้ แต่กลับเป็นการปรากฏกายของใครคนหนึ่งต่างหาก ป่านนี้เจ้าของรอยลิปสติกที่แก้มเขาอยู่ที่ไหนนะ อยากรู้จังว่าพอเธอแต่งตัวแล้วจะออกมาสวยแค่ไหน แล้วเด็กกะโปโลแบบนั้นจะสู้คนอื่นได้ยังไง ช่างน่าลุ้นระทึกเหลือเกิน 

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าคนที่เขาคิดถึงกำลังยืนขาสั่นพั่บๆ ด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตสดใสเหลือบมองเพื่อนร่วมชะตากรรมรอบๆ ตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอไม่คิดเลยว่าเวทีประกวดพริตตีจะมีการแข่งขันดุเดือดขนาดนี้

ปีนี้ทุกค่ายต่างจัดเต็มชนิดไม่มีใครยอมแพ้ใครเลยจริงๆ ทั้งความสวย เซ็กซี่ ความสามารถรอบด้าน ดีกรีการศึกษา ดีกรีด้านภาษาต่างประเทศ หรือแม้แต่เสื้อผ้าหน้าผม ใครจะว่าพริตตีเป็นพวกสวยใสไร้สมองนั้นคงต้องลองกลับไปคิดดูใหม่ เพราะคนที่ยืนอยู่บนเวทีนี้ได้ต้องมีคุณสมบัติครบเครื่องเกินกว่าจะดูถูกได้ง่ายๆ ทีเดียว

ภีรดาแอบปรายตามองเด็กในสังกัดคู่อาฆาตของประกายดาว ซึ่งได้หมายเลขก่อนเธอหนึ่งลำดับ จีน่า พริตตีสาวสายแบ๊วหน้าเด้งพิมพ์นิยมเกาหลี ผู้มีดีกรีเทพีมังคุดหวานการันตีความสามารถ หากทำใจให้เป็นกลางละก็เจ้าหล่อนผู้นั้นได้รับการเทรนมาไม่เลวเลยทีเดียว

“กระแดะ!”

ภีรดาถึงกับสะดุ้งก่อนหันขวับไปมอง แล้วถอนหายใจโล่งอกที่คนโดนว่าไม่ใช่ตน

ประกายดาวเบ้ปากใส่คนบนเวทีอย่างหมั่นไส้  “โธ่เอ๊ย ท่อง A-Z ครบหรือเปล่ายังไม่รู้ กระแดะทำเป็นพูดไทยคำอังกฤษคำ ชิ”

พริตตีสาวอดขำคนข้างกายไม่ได้ เธอก็ไม่รู้ว่าทั้งคู่มีข้อพิพาทอะไรกันมา แต่เมื่อได้ยินคนบนเวทีพูดแนะนำตัวด้วยสำเนียงแปร่งๆ ไทยคำอังกฤษคำจนน่ารำคาญมากกว่าน่าฟัง ก็แอบเห็นด้วยกับคำพูดของคนที่เป็นทั้งเจ้าของมอเดลลิงและรุ่นพี่ที่สนิทไม่ได้

คนเราหนอ แค่นทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเองเพราะคิดว่าเท่ หารู้ไม่ว่าสิ่งที่ทำนั่นไม่ได้เสริมให้ตนดูดีขึ้นเลย แต่ถ้าลบเรื่องการพูดไป ก็ต้องนับว่าจีน่าทำได้ดีทีเดียว เสียงปรบมือดังก้องทำให้สาวน้อยนึกประหม่า

แล้วนี่เธอจะเอาอะไรไปสู้เขาล่ะนี่ เฮ้อ...ไม่ได้จบเมืองนอกเมืองนา ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยดังๆ ภาษาก็แค่พอได้ไม่ถึงขั้นเริด แถมไม่มีตำแหน่งเทพีสารพัดผลไม้การันตีอีก ยิ่งใกล้ถึงคิวที่เธอต้องขึ้นเวทีเท่าไหร่ สาวน้อยก็ยิ่งหัวใจเต้นโครมครามมากเท่านั้น 

 “หมายเลข 13 สแตนด์บาย!” หญิงสาวเจ้าของหมายเลขลักกี้นัมเบอร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกความเชื่อมั่น ทั้งที่ในใจอดตงิดๆ ไม่ได้

หมายเลข 13 เนี่ยนะ? ใครเป็นคนจับฉลากเบอร์นี้ให้วะ แค่เริ่มต้นก็เป็นมงคลเกิ๊น!

“ทำให้เต็มที่นะหนูแพน เจ๊เอาใจช่วยอยู่หลังเวที สู้เขา!”

หญิงสาวหันไปพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มแหยๆ ก่อนบอกกับตัวเองในใจ

สติ...สติ...ไอ้แพนเอ๊ย มีสติเข้าไว้ มาถึงนี่แล้ว ไม่ว่าเธอจะมาเป็นตัวสำรองแทนใครก็ตาม ถึงนี่จะเป็นชะตาฟ้าลิขิต หรือว่าฤทธิ์ผีผลักก็ช่างหัวมัน เมื่อโอกาสมาถึงมือแล้ว งานนี้เธอก็มีแต่ต้องลุยเต็มที่เท่านั้น

อีแพนสู้โว้ย!

พรึ่บ!

ทันทีที่แสงสปอร์ตไลต์สาดส่องไปยังเรือนร่างสูงโปร่งระหงของพริตตีสาวเจ้าของหมายเลข 13 ที่ปรากฏตัวบนเวที เธอก็โพสต์ท่าที่คิดว่าสยบทุกสายตาได้อยู่หมัด เรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชมได้ไม่น้อย โดยเฉพาะผู้ชมเพศชายบางคนถึงกับเป่าปากกับทรวดทรงอะร้าอร่ามยั่วยวนตาของคนบนเวที แสงแฟลซสะท้อนวูบวาบชวนให้แสบตาทีเดียว

ภีรดาสูดหายใจก่อนคลี่ยิ้มหวานกระชากวิญญาณที่เธอเพียรซ้อมหน้ากระจกจนช่ำชอง ไม้ตายที่หนึ่ง...รอยยิ้มสะกดกรรมการ

หญิงสาวก้าวเดินสะบัดสะโพกอวดส่วนเว้าส่วนโค้งของรูปร่างด้วยท่วงท่าสง่างามมั่นใจไปยังหน้าเวทีที่มีไมโครโฟนตั้งอยู่ตามคิวที่ซ้อมไว้ก่อนหน้า แสงไฟเจิดจ้าแยงตาทำให้มองสรรพสิ่งหน้าเวทีไม่เห็น แต่เธอก็ทำใจสู้ ค้อมศีรษะพร้อมกับกระพุ่มมือไหว้อย่างงดงาม แต่พอเงยหน้าขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่แสงไฟหรี่ลงจนมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนขึ้น

สิ่งแรกที่ได้เห็นคือโต๊ะกรรมการหน้าเวทีที่มีใครคนหนึ่งกำลังมองขึ้นมาด้วยประกายตาวิบวับ เมื่อตามองสบกัน หัวใจเธอก็พลันร่วงไปกองที่ตาตุ่ม

ตุ้บ!

อีตาลุงนั่น! ไปนั่งทำอะไรที่โต๊ะกรรมการคะท่านผู้โชมมม...ดูเหอะ จ้องเธอยังกับไม่เคยเห็นคนสวย อีตาบ้า!

“หมายเลข 13 ช่วยแนะนำตัวด้วยค่ะ”

เสียงพิธีกรที่ดังขึ้นเตือนสติทำให้สาวน้อยรีบระงับความสงสัย และปั้นหน้าสวย พยายามทำเมินไม่มองดวงตาคมกริบคู่นั้นให้เสียสมาธิ

“สวัสดีค่ะ หมายเลข 13 นางสาวภีรดา ผกาสุวรรณ ชื่อเล่น น้องแพนด้า ค่ะ...” ว่าจะไม่มองแล้วเชียว แต่ก็แอบเห็นชายหนุ่มที่นั่งหลังป้ายกรรมการกิตติมศักดิ์คนนั้นไอขลุกๆ คล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์อย่างหนักก็อดนึกฉุนไม่ได้

ทำไมยะ ชื่อแพนด้ามันน่าขำตรงไหนฟระ!

“อายุ 23 ปี สัดส่วน 36-24-38 สูง 165 เซนติเมตร เป็นตัวแทนจากบริษัทราฟาเอล เรซซิ่ง จำกัด คติประจำใจ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็อยู่ที่นั่นค่ะ...”

ชิ้ง!...ก๊า...กา...!