คืนหิ้วรัก

โรสรู้สึกเหมือนถูกท่อนขาใครบางคนทับอยู่กับเรียวขาของเธอ ส่วนมือของเธอนั้นซุกอยู่กับเส้นผมทรงสั้น แขนพาดกับแก้มเต็มไปด้วยเคราสาก ยายบุษเหรอ หรือว่าใคร เปลือกตาหนักอึ้งจากอาการอ่อนเพลีย จำไม่ได้ว่ามานอนที่ห้องได้ยังไง  แหงนหน้าลืมตามองเพดาน แล้วต้องขยี้ตาเพ่งมองใหม่อย่างสงสัย ดาวเรืองแสงที่ติดไว้หายไปไหน แต่เพดานห้องสีเข้มแบบนี้ ไม่ใช่ห้องนอนเธอ! ใจหายวาบหันขวับมองร่างกายที่นอนก่ายกอด

 ‘กรี๊ดดด! อะไรเนี่ย? ’

กรีดร้องในใจเด้งตัวลุกนั่ง แล้วรีบคว้าผ้าห่มมาพันรอบหน้าอกอวบเอาไว้ กวาดสายตามองไปทั่วๆ ห้องนี้ดูหรูหรามีระดับ น่าจะโรงแรม หรือเป็นคอนโดมิเนียมกลางกรุง แล้วผู้ชายคนนี้ใครกัน

หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวจัดท่านั่ง ทั้งเจ็บ แสบ จุกมากจนลุกไม่ขึ้น แขนขาปวดเมื่อยไปหมด โรสมองไปรอบๆ เตียง เพื่อหาชุดที่สวมใส่มาเมื่อคืนแต่ไม่พบแม้เศษผ้า หมดกัน! คิดสิโรสว่าจะเอายังไงดี คนฉลาดอย่างเธอต้องคิดออก ต้องไปจากที่นี่ก่อนเขาตื่นขึ้นมา ระหว่างนั่งมึนงงก็ถูกคว้าล้มลงเตียง

"ว้าย!! อย่านะ อืม" วงแขนล่ำโอบรัดเธอเอาไว้ หนวดเคราสากถูไถไปกับซอกคอ มันช่างสยิวสุดขั้ว

"จะไปไหนหรือที่รัก" พูดไทยแต่สำเนียงไม่ค่อยชัด

"นี่ยูปล่อยฉันก่อนนะ"  

โรสดันหน้าผู้ชายคนนั้นมาจ้องให้เต็มตา

‘โหอะไรเนี่ยหล่อระดับแบรด พิตต์ สมัยเล่นหนัง Mr. and Mrs. Smith เลย’

"คุณเป็นคนที่... เอ่อ... นั่น... ฉันใช่ไหม"

กระดากที่จะพูดมันออกมา แต่พ่อคนหล่อทำเป็นไม่เข้าใจภาษาที่เธอสื่อ ทั้งที่เขารู้ว่าเธอจะถามอะไร

"วอท... นั่น? " ชายหนุ่มแกล้งทำหน้างงๆ ไม่เข้าใจ

"คุณ..คือคน... ที่... นอนกับฉันใช่ไหม"

หนุ่มต่างชาติระบายยิ้ม ‘โหย... หล่อใจละลาย’ เธอก็ท่าจะบ้าต่อให้หล่อแค่ไหนก็คือเสียความบริสุทธิ์ไหม มันไม่น่าภูมิใจหรอกเพราะเขาไม่ใช่ ดอกเตอร์กฤษณ์แฟนหนุ่มของเธอ

"ใช่ คุณก็เห็นนี่บนเตียงมีผมคนเดียว แนะนำตัวเลยล่ะกัน คุณจะได้ไม่ต้องถาม ผมชื่อเอเดรียน ดอว์สัน เป็นเจ้าของผับและโรงแรมแห่งนี้"

"ใครใช้ให้มาแนะนำตัวกับฉันเนี่ย ไม่อยากรู้จักไม่อยากจดจำอะไรทั้งนั้น"

ไม่อยากรู้จักแต่ไม่ทันแล้ว เขายังเป็นเจ้าของที่นี่ แบบนี้จำจนตาย หลังแยกย้ายยังต้องมาเห็นสถานที่นี้อีก ทำไงดี? โรสทาบมือทั้งสองที่ขมับซ้ายขวา ระหว่างที่เธอกำลังเครียดหนัก เขายังไม่หยุดเพิ่มความเครียดยิ่งขึ้น

"สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มันสร้างปัญหากับผมมาก"

"สร้างปัญหา!? "

 โรสอุทานเสียงดัง สงสัยว่าสร้างปัญหาอะไรให้เขา เธอนี่สิทั้งเจ็บ จุก ลุกไม่ไหว ไม่เป็นปัญหายิ่งกว่าหรือ

"ฉันเนี่ยนะสร้างปัญหาให้คุณ ยังไง? " ถามพลางจ้องหน้าคู่สนทนาอย่างงุนงง ปนอารมณ์ฉุนเฉียว

"เพราะคุณยังใหม่ ผมเลยไม่ได้ป้องกัน เกิดท้องขึ้นมาจะทำยังไง ลูกต้องพลัดพรากจากผมงั้นเหรอ"

"นี่คุณ อ่านนิยายมากหรือเปล่า ยาคุมฉุกเฉินก็มี ฉันไม่ปล่อยให้ท้องหรอกน่า"

"ผมก็ไม่ปล่อยคุณไปเช่นกัน"