หักห้ามใจ

“หืม เจ้าเป็นฮูหยินของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวหรอกหรือ จึงจะกลับตระกูลเสวียน”

           ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วเอ่ยถามทันทีด้วยความสงสัย เพราะจดจำได้ว่าแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวแม่ทัพทิศประจิมของแคว้นฉิน มีฮูหยินเอกที่หน้าตาแปลกพิลึกไม่ได้งดงามเช่นนี้มิใช่หรอกหรือ

“เพคะ หม่อมฉันคงต้องรบกวนพระองค์ให้คนไปส่งที่จวนเสวียน หากกาลข้างหน้ามีสิ่งใดที่สามารถช่วยเหลือได้ หม่อมฉันจะรีบตอบแทนความเมตตากรุณาในครั้งนี้”

            อวี้ซินเหยียนพยายามพูดคุยด้วยภาษาของคนในยุคนี้ให้คุ้นเคย นับว่ายังดีที่ผู้นำตระกูลอวี้ที่ฮ่องกงทุกรุ่นทุกสมัย ค่อนข้างเข้มงวดในเรื่องศาสตร์และศิลป์ของสตรีชนชั้นสูงในยุคโบราณมาตั้งแต่ครั้งบรรพบุรุษ นางซึ่งอยู่ในฐานะว่าที่ผู้นำตระกูลจึงสามารถ พูด อ่าน เขียน ภาษาจีนโบราณได้อย่างคล่องแคล่ว รวมไปถึงการร่ายรำ วาดภาพ และการแต่งกลอนนางก็ทำได้ดี ถึงขั้นได้รับรางวัลชนะเลิศศิลปะย้อนยุคของหมู่เกาะฮ่องกง แต่ยังไม่ได้ขึ้นรับโล่รางวัลก็ต้องทะลุมิติมายุคโบราณแห่งนี้เสียก่อน

“อืม เช่นนั้นก็ตามข้ามาเถิด รถม้าของข้าจอดรออยู่ไม่ไกลจากจุดนี้ ข้าจะให้องครักษ์ไปส่งถึงจวนเสวียน เจ้าจะได้ปลอดภัย”

            ชินอ๋องกล่าวพลางลุกขึ้นยืน แล้วเดินนำหน้าไปยังจุดจอดรถม้าหน้าพระราชวัง เพื่อไปสั่งการองครักษ์คนสนิทให้ไปส่งสตรีที่เขาอยากช่วยเหลือด้วยใจที่บริสุทธิ์มิได้หวังผลตอบแทนแต่อย่างใด

“ขอบพระทัยเพคะ”

อวี้ซินเหยียนตอบรับการช่วยเหลือ แล้วลุกขึ้นเดินก้มหน้าตามหลังผู้มีพระคุณไปทันที ไม่ได้หันกลับมามองชายหญิงที่ยืนมองนางอยู่ห่าง ๆ เลยสักนิด ขณะที่เดินผ่านชายหญิงใจร้ายที่ยืนอยู่ไม่ไกล ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วก็หยุดเดินแล้วกล่าวความในใจบางอย่างออกไป

“แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจว วันนี้ข้ารู้สึกผิดหวังยิ่งนักที่เคยสนับสนุนให้ท่านขึ้นรับตำแหน่งแม่ทัพทิศประจิม สิ่งใดกรวด สิ่งใดหยก ท่านก็ยังดูไม่ออก ถึงจะไม่รักไม่ชอบแต่ก็ไม่ควรปล่อยให้ฮูหยินถูกสายตาของผู้คนจ้องมองมาในขณะที่นางสวมใส่อาภรณ์เปียกชื้นมิใช่หรอกหรือ น้ำใจขั้นพื้นฐานเพียงเล็กน้อยท่านยังแยกแยะไม่ออกเลย เห็นทีว่าภายภาคหน้า หากจะให้สนับสนุนท่านในตำแหน่งที่ใหญ่โตกว่านี้ข้าคงกระทำไม่ลง”

            น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยพลางเหลือบมองสตรีผอมแห้ง ที่ยามนี้กำลังพยายามส่งสายตายั่วยวนอย่างนึกรังเกียจเดียดฉันท์ แค่เห็นสายตาของนางที่มองมาเขาก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ใบหน้าก็งดงามไม่ได้ครึ่งของเสวียนฮูหยินเลยสักนิด เหตุใดแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวจึงตามืดบอดถึงเพียงนี้ หรือความชอบของเขาจะไม่เหมือนบุรุษคนอื่น ๆ ชินอ๋องได้แต่ขบคิดประเด็นนี้อยู่ในใจ

“อะ เอ่อ ประเดี๋ยวกระหม่อมจะไปส่งฮูหยินที่จวนเองพ่ะย่ะค่ะ”

            แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าตนเองไร้น้ำใจจริง ๆ คงเพราะอารมณ์โกรธที่ฮูหยินกระทำการโง่เขลาจนเกือบทำให้เขาเดือดร้อนต้องอาญาไปด้วยกระมัง     

“เจ้าจะไปกับเขาหรือไม่”

            ชินอ๋องเอ่ยถามสตรีที่ยืนรออยู่ไม่ไกล เพราะอย่างไรเสียภรรยาก็สมควรเดินทางกลับจวนพร้อมกับสามี เขาเป็นเพียงคนนอกที่บังเอิญผ่านทางมาช่วยเหลือก็เท่านั้น จึงเคารพการตัดสินใจของนางทุกอย่าง

“ไม่เพคะ”

            อวี้ซินเหยียนรีบตอบปฏิเสธทันทีด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เพราะรู้สึกรังเกียจสามีสารเลวของสตรีผู้จากลายิ่งนัก แม้กระทั่งนั่งหายใจเอาอากาศร่วมกันบนรถม้านางก็ไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด เวลาไม่เช้าแล้ว”

บุรุษสูงศักดิ์กล่าว พลางแอบอมยิ้มพอใจไม่ให้ผู้ใดมองเห็น น่าแปลกที่เขารู้สึกดีใจที่นางไม่ไปกับสามี ความรู้สึกเช่นนี้ช่างอันตรายเหลือเกิน นางมีสามีแล้วเขาต้องท่องเอาไว้ให้ขึ้นใจ มิใช่หลงดีใจเมื่อเห็นสามีภรรยาแตกแยกกันเช่นนี้

ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วกับอวี้ซินเหยียนรีบเดินมุ่งหน้าสู่ประตูพระราชวังทันที ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มารอชมเรื่องสนุก ที่คล้ายว่าจะสนุกกว่าการแสดงร่ายรำในงานเลี้ยงเสียอีก แต่ด้วยเสียงเล่าลือของอุปนิสัยของชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋ว ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้านำความเสริมแต่งที่เกี่ยวข้องกับบุรุษที่ขึ้นชื่อเรื่องกัดไม่ปล่อยไปจับกลุ่มนินทาอย่างเด็ดขาด เพราะไม่อยากมีเรื่องเดือดร้อนกระทั่งลุกลามไปถึงคนในครอบครัว

           เสวียนเจิ้งโจวเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของฮูหยิน เขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้างที่นางไม่มองหน้าเขาเลย ทั้งยังไม่ส่งเสียงดังโวยวายตามอุปนิสัยเอาแต่ใจ แต่แม่ทัพหนุ่มก็มิได้กล่าวสิ่งใดออกมาอีก เพราะตัดสินใจที่จะกระทำตามใจตนเองเสียที เขายินยอมแต่งสตรีที่ไม่ได้รักเข้ามาในจวนและยอมให้นางอยู่ในฐานะที่สูงส่งกว่าผู้ใดตั้ง 6 ปี ย่อมเพียงพอแล้วมิใช่หรือ

           “พี่หญิงใหญ่กับชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วเหตุใดจึงดูสนิทสนมกันเยี่ยงนั้นเจ้าคะ แบบนี้ไม่เท่ากับว่านางกำลังหมิ่นเกียรติท่านแม่ทัพหรอกหรือ”

อวี้ซูเซียวรู้สึกอิจฉาพี่สาวที่ได้ใกล้ชิดกับบุรุษสูงศักดิ์ทั้งยังรูปงามเป็นหนึ่ง หากว่าแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวรูปงามมากแล้ว ทว่าชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วกลับรูปงามกว่าหลายส่วน ทั้งยังแลดูสะอาดสะอ้านกลิ่นกายหอมกรุ่นเฉกเช่นบัณฑิตผู้ร่ำรวย นางจึงได้กล่าวให้ร้ายพี่สาวออกไปอย่างจงใจ โดยที่ลืมมองหน้าแม่ทัพหนุ่มข้างกายว่ายามนี้ใบหน้าของเขาบึ้งตึงเพียงไร

“ไม่ต้องกล่าวสิ่งใดให้ผู้อื่นเอาไปนินทาได้อีก อวี้ซูเซียวเจ้ากลับเข้าไปในงานเลี้ยงเสียเถิด ข้าจะเดินตามเข้าไปในภายหลัง ป่านนี้บิดามารดาของเจ้าคงกำลังมองหาแล้วกระมัง”น้ำเสียงเข้ม ๆ เอ่ยออกไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่าน ทั้งยังรู้สึกรำคาญสตรีที่คอยพูดจาอยู่ข้างหูไม่หยุดหย่อน

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพรีบตามมานะเจ้าคะ ข้าจะรีบไปบอกกล่าวท่านพ่อท่านแม่ในเรื่องที่ท่านแม่ทัพพึ่งป่าวประกาศออกไป”

อวี้ซูเซียวกล่าวทั้งยิ้มแย้มออกมาเต็มใบหน้า นางดีใจยิ่งนักที่แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวยินดีแต่งนางเข้าจวนอีกคน เพราะหากเข้าไปในฐานะฮูหยินรองก็ไม่ยากเลยที่จะยึดอำนาจทุกอย่างจากพี่สาวต่างมารดา สตรีที่นางเกลียดชังมาตั้งแต่เยาว์วัย