เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย

-เรือนซินหยาง จวนอ๋องฉิน-"พระชายาเพคะ พระชายา"เสียงเรียกจากสตรีนางหนึ่งลอยเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน เปลือกตาบางค่อยๆ แย้มกระพริบขึ้นนางหายใจเข้าเฮือกใหญ่ร่างเพรียวบางพยายามยันตัวลุกขึ้นโดยมีสาวใช้คนสนิทประคองตัวช่วยอีกแรงเมื่อเด็กสาวข้างกายประคองตัวนางให้เอนกายไปกับพนักพิงตรงหัวเตียงนอนแล้วลู่เหยียนซินก็หันมองไปรอบๆ ห้อง นางเริ่มรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกำลังเกิดขึ้นกับตัวเองดวงตาเล็กเรียวทอดมองมายังหญิงสาวตรงหน้าใบหน้าเล็กไร้เดียงสานั้นยังคงมีหยาดน้ำตานองเต็มดวงตา และกำลังนั่งจ้องมองนางด้วยความดีใจอย่างเป็นที่สุด"เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าพระชายากระนั้นหรือ""ก็ใช่น่ะสิเพคะพระชายา อาการป่วยของท่านคงไม่ได้ทำให้เลอะเลือนจนจำอะไรไม่ได้หรอกนะเพคะ"สาวใช้คนสนิทของเจ้าของร่างนี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำคล้ายผ่านการร้องไห้มานานนับหลายวันและมีทีท่าจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งหลังได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นนายสาวเอ่ยถามขึ้นเมื่อครู่นี้ลู่เหยียนซินพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ก่อนที่นางจะตื่นขึ้นมานั้นในช่วงเวลาหนึ่งที่คล้ายกับอยู่ในห้วงแห่

เพล้ง!‘คนผู้นี้ก็ช่างน่ารำคาญเสียจริง’เสียงกระเบื้องเคลือบตกลงกระทบกับพื้นแตกกระจายไปทั่วทั้งพื้นห้องน้ำหวานสีแดงสดสาดกระเซ็นถูกปลายกระโปรงของหยางซูฉิน ไม่เพียงเท่านั้นนางยังยกมือขึ้นตบไปที่ใบหน้าของตนเองแรงๆ ไปหนึ่งครั้ง ลู่เหยียนซินมองนางด้วยความตื่นตะลึง'จะหาเรื่องใส่ร้ายข้าทั้งทีถึงกลับต้องลงทุนทำร้ายตัวเองถึงเพียงนี้เลยอย่างนั้นหรือ’"พระชายาหม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ"หยางซูฉินทรุดตัวนั่งลงกับพื้นห้องนางมองมาที่ลู่เหยียนซินด้วยแววตาที่ชิงชัง เรียวปากของนางเหยียดยิ้มออกมาพลางบีบน้ำตาให้ไหลอาบลงมาดูแล้วน่าสงสารยิ่งนักเสียงร้องไห้คร่ำครวญของนางสร้างความรำคาญให้แก่ลู่เหยียนซินผู้เป็นเจ้าของห้องนี้เป็นอย่างมาก นางจ้องมองการกระทำของหยางซูฉินด้วยแววตาแข็งกร้าวจนหยางซูฉินเองยังรู้สึกขนลุกขนชันไปทั่วทั้งร่างกายหากเป็นแต่ก่อนลู่เหยียนซินคงจะอาระวาดหนักไปแล้วแต่วันนี้นางกลับนิ่งเงียบนั่งมองหยางซูฉินแสดงละครด้วยสีหน้านิ่งเฉย ลู่เหยียนซินกรอกตาแล้วมองไปที่หยางซูฉินผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามกิริยามารยาทเรียบร้อยอ่อนหวาน นางเผยตัวตนที่เลวทรามให้ลู่เหยียนซินเห็นมานับครั้งไม่

-เรือนฉางหมิง จวนอ๋องฉิน-"ท่านอ๋องอย่าลงโทษพระชายาอีกเลยนะเพคะ เป็นหม่อมฉันที่ไม่ระวังเองหากลงโทษนางอีกเกรงว่าร่างกายของพระชายาจะรับไม่ไหว""อืม วันนี้เจ้ากลับจวนไปก่อนเถอะ""แต่ว่าท่านอ๋อง...""เจ้าเองก็หายดีแล้วหากอยู่ที่นี่นานจะมีแต่คำติฉินนินทา วันนี้ข้าต้องเข้าวังเจ้ากลับไปก่อนไว้ข้าจะหารือเรื่องของเรากับฝ่าบาทอีกครั้ง""เช่นนั้นก็ได้เพคะหม่อมฉันทูลลา"แม้นางจะเสียดายไม่น้อยที่ไม่ได้เห็นลู่เหยียนซินถูกลงโทษแต่เพราะต้องรักษามารยาทเอาไว้จึงจำใจต้องกลับจวนของตัวเองไปอย่างช่วยไม่ได้หลังจากหยางซูฉินออกจากจวนไปแล้วอ๋องฉินก็เข้าไปในห้องตำราก่อนจะนั่งลงพลางครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อีกครั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรือนซินหยางจากที่เขาครุ่นคิดไปหลายครั้งลู่เหยียนซินไม่น่าจะเป็นคนก่อเรื่องขึ้นก่อนอย่างแน่นอนแล้วหยางซูฉินจะใส่ความนางไปทำไมกันหากเป็นเมื่อก่อนมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นไม่พ้นที่นางจะโวยวายและเป็นฝ่ายตบตีหยางซูฉินก่อนเป็นแน่ แต่ครั้งนี้กับต่างไป นางนิ่งเงียบแววตาไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเคืองมีเพียงแววตาขบขันเหมือนกำลังดูอะไรสนุกๆ อยู่อย่างไรอย่างนั้น"ท่านอ๋องให้เรียกท่า

‘ไม่ใช่เมื่อครู่นางเป็นคนบอกเองหรอกหรือว่าจะให้หยางซูฉินไปแทน’หากเป็นแต่ก่อนเขาคงไม่จำเป็นต้องเดินมาพูดย้ำกับนางเช่นนี้เป็นแน่ แต่เวลานี้สตรีผู้นี้ว่าง่ายเหมือนเดิมเสียที่ไหนกันลู่เหยียนซินมองเห็นประกายความโกรธเสี้ยวหนึ่งในแววตาของเขา นางรีบลุกขึ้นและรีบพูดอย่างเอาใจว่า"รู้แล้วๆ ท่านอ๋องไปพักผ่อนเถอะเพคะหม่อมฉันจะกลับเข้าข้างในแล้ว""ข้าก็ไม่ได้อยากจะอยู่นานเสียหน่อย"พูดจบก็รีบก้าวท้าวเดินออกจากเรือนซินหยางมุ่งสู่เรือนใหญ่ทันที นางเบ้ปากให้กับกิริยาที่ดูเหมือนจะถือตัวของเขา"เป็นอะไรของเขาทำเหมือนข้าอยากเข้าใกล้นักล่ะ”หญิงสาวทำท่าทางล้อเลียนจนลืมไปว่าชิงอีกับลี่ถิงยังคงยืนอยู่ตรงนี้“อะ เอ่อ” ลู่เหยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบหยิบเอาแตงโมที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ ในจานส่งให้ชิงอี“เจ้าเอาไปกินดูสิหวานฉ่ำอย่าบอกใครเลยล่ะ”“ให้ข้าน้อยหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ก็ใช่น่ะสิ ไม่มียาพิษหรอกน่าเจ้าวางใจได้ลี่ถิงก็กินบ่อยจริงหรือไม่” ท้ายประโยคนางหันไปมองสาวใช้ของตน ลี่ถิงพยักหน้าพลางยิ้มอย่างใสซื่อเป็นการยืนยันว่าผลไม้ตรงหน้าเขานั้นกินได้“ขอบคุณพระชายาข้าน้อยทราบซึ้งน้ำใจของท่านมากพ่ะย่ะค่ะ”“คำพูดหวานหู

“ระหว่างที่เดินทางไปเมืองจี้โจวอาจจะยากลำบากสักหน่อยข้าจะส่งยาบำรุงไปให้เจ้านำติดตัวไปด้วย เจ้าต้องกินดื่มทุกวันจะบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดีเพื่อรอรับองค์ชายองค์หญิงตัวน้อยนะเหยียนเอ๋อร์”นางยิ้มตอบฮองเฮาด้วยสายตาสิ้นหวังก่อนจะหันมองไปอ๋องฉินก็เห็นเขาลอบมองนางอยู่ก่อนแล้ว‘ยิ้มแบบนั้นหมายความว่าอย่างไรกัน นี่เขาต้องการแกล้งนางใช่หรือไม่นะ’‘การเดินทางไปชายแดนต้องพบกับความยากลำบาก ใช่สินะ! ให้คนรักของตัวเองอยู่สุขสบายส่วนตัวข้าต้องติดสอยห้อยตามเขาไปเพื่อหวังเอาไปทรมานเล่นสินะความคิดของคนผู้นี้ช่างร้ายกาจเสียจริง!’ลู่เหยียนมิอาจล่วงเกินต่อหน้าพระพักตร์ได้นางทำได้เพียงยินยอมรับคำไปเท่านั้น“ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา”ฮองเฮาทอดพระเนตรมองดูคนทั้งคู่ด้วยความปลื้มปิติยินดีอย่างยิ่ง“เอาล่ะพระชายาฉินเจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะหารือต่อกับสามีของเจ้าอีกเล็กน้อย”“เพคะ”คล้อยหลังลู่เหยียนซินออกไปแล้วฮองเฮาก็ขอตัวกลับไปยังวังหลังเช่นกัน เมื่อทั้งคู่จากไปแล้วฮ่องเต้ก็กลับมามีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นเคยเขายกน้ำชาขึ้นมาดื่มพลางจ้องมองโอรสตรงหน้าก่อนจะพูดขึ้นมาว่า“ยามนี้ที่ชายแดนเหนือมีกลุ่มคนคอยปล้นเสบียง