มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย

ฮ่องกงปี2025 “อาจื้อ ไม่ต้องเข้าใกล้รถฉัน ถอยออกไปให้ห่าง พวกมันมีระเบิด” น้ำเสียงเรียบนิ่งพูดผ่านทางโทรศัพท์มือถือที่เปิดลำโพงเอาไว้ทั้ง ๆ ที่ตนกำลังเผชิญอันตรายที่ยากจะหลีกเลี่ยง “ไม่ครับนายหญิง ผมมีหน้าที่ดูแลนายหญิง หากจะเกิดอะไรขึ้นเราจะเผชิญทุกอย่างไปพร้อม ๆ กัน” เสียงเข้มดุเอ่ยมาตามสายโทรศัพท์ เพราะไม่ยินยอมปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายที่เขาทั้งรักและเป็นห่วงมากที่สุด “อาจื้อ อย่าดื้อ ! หากมีวาสนาพานพบเราจะได้เจอกันอีกครั้ง ฉันสัญญาว่าหากมีโอกาสนั้นฉันจะตามใจนายทุกเรื่อง” และนั่นคือคำพูดสุดท้ายที่บอดีการ์ดหนุ่มได้ยิน เสียงของเจ้านายสาวเงียบไปแล้วคงเพราะสัญญาณโทรศัพท์มือถือที่ขาดหายไป เวลานี้รถยนต์หรู 3 คันกำลังแล่นตามกันมาติด ๆ บนท้องถนนสายอันตรายแห่งหนึ่งของเขตบริหารพิเศษฮ่องกง ซึ่งเป็นเส้นทางมุ่งหน้าไปสู่อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะฮ่องกง บรรยากาศสองข้างทางเต็มไปด้วยหุบเหวลึก หากมีสิ่งมีชีวิตตกลงไปคงยากที่จะมีชีวิตรอด “นายหญิง !”บอดีการ์ดหนุ่มร้องตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรถยนต์คันหรูของเจ้านายสาวถูกศัตรูท

เช้าวันนี้มีงานเลี้ยงสำคัญในพระราชวัง อวี้ซินเหยียนที่เป็นฮูหยินเอกของแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวจึงเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงพร้อมกับสามี ซึ่งน้องสาวต่างมารดาก็ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้พร้อมกับบิดามารดาของนางเช่นกัน ในช่วงที่พิธีการผ่านพ้นไปแล้ว อวี้ซินเหยียนไม่เห็นอวี้ซูเซียวอยู่ในงานเลี้ยงจึงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ อีกทั้งแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวสามีของนางก็หายไปเช่นกัน จึงได้ออกตามหาทั้งสองคน กระทั่งมาพบเห็นทั้งสองคนกำลังยืนกอดรัดกันอย่างแนบชิดที่ริมสระบัวท้ายพระราชวัง เรื่องราวจึงได้ลุกลามใหญ่โตให้คนนอกมาพบเห็นความแตกแยกในครอบครัวของแม่ทัพทิศประจิม“เงียบทำไมเล่าท่านพี่ เหตุใดจึงไม่กล่าวแย้งสักนิดเผื่อข้าจะเชื่อใจท่านอีกสักครั้ง” ฮูหยินผู้ถูกทรยศกล่าวทั้งน้ำตา หากครั้งนี้สามีกล้าปฏิเสธนางก็จะยอมโง่งมเชื่อใจเขาอีกสักครั้ง เพราะความรักที่นางมีต่อเขาได้หยั่งรากฝังลึกเข้าไปในจิตใจมานานแสนนาน นางรักเขาตั้งแต่แรกพบทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าเขาไม่ได้มีใจให้นางเลยสักนิดเดียว“ข้าไม่มีสิ่งใดต้องกล่าวแย้ง ทุกอย่างเป็นดังเช่นที่เจ้าพบเห็น ข้ากับอวี้ซูเซียวมีใจให้แก่กัน วันรุ่

ในขณะที่กอดตัวเองเพื่อคลายหนาว ซินเหยียนก็เห็นความทรงจำของใครบางคนที่ไหลวนเข้าสู่สมองอย่างน่าเหลือเชื่อ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ความทรงจำของเธออย่างแน่นอน เพราะเธอยังไม่มีลูกทั้งยังไม่เคยแต่งงานเลยสักครั้ง‘เฮ้ย ! เกิดอะไรขึ้น แล้วที่นี่ที่ไหนกัน’มาเฟียสาวคิดใคร่ครวญอยู่ในใจ แล้วรีบมองสำรวจร่างกายตนเองก็พบว่าปกติดีทุกอย่าง ไม่ได้ตายจากแล้ววิญญาณไปเข้าร่างคนอื่นเฉกเช่นที่เคยได้ยินตำนานเล่าขานมาจากบรรพบุรุษ ในวันเกิดเหตุอวี้ซินเหยียนสวมใส่ชุดจีนโบราณสีแดงสด เพื่อไปร่วมงานประกาศรางวัลผู้ชนะเลิศศิลปะย้อนยุคของหมู่เกาะฮ่องกง มาเฟียสาวขับรถยนต์มาคนละคันกับบอดีการ์ดส่วนตัว ระหว่างทางถูกศัตรูของตระกูลอวี้ตามล่าพุ่งชนท้ายรถยนต์คันหรูให้ตกลงจากหน้าผาสูงซึ่งด้านล่างเป็นทะเลลึก เธอหลบหนีออกจากรถยนต์ก่อนจะเกิดแรงระเบิดได้สำเร็จ จากนั้นจึงดำน้ำหนีเอาตัวรอดจนมาโผล่ที่สระบัวแห่งนี้ ใช่แล้ว ! ร่างกายนี้เป็นของเธออย่างแน่นอน เพราะสังเกตได้จากรอยสักเล็ก ๆ รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่อยู่ใต้ท้องแขน แล้วผู้ชายที่ยืนจ้องหน้าเธออยู่เป็นใคร ทั้งยังมีผู้หญิงผอมแห้งที่สวมใส่ชุดจีนโบราณสีขาวอย

“อืม” เสวียนเจิ้งโจวเอ่ยตอบรับเพียงสั้น ๆน่าแปลกใจที่แม่ทัพหนุ่มไม่รู้สึกยินดีอย่างที่ควรจะเป็น ในทางกลับกันหากอวี้ซินเหยียนแสดงอาการหึงหวงออกมาเฉกเช่นเคยและกรีดร้องโวยวายสักหน่อย เมื่อได้ยินว่าเขาจะแต่งน้องสาวของนางเข้ามาเป็นฮูหยินรอง เขาจะรู้สึกดีกว่านี้หรือไม่เสวียนเจิ้งโจวได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ ยามนี้ใบหน้าหล่อเหลาจึงขมวดบึ้งตึงเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทางด้านอวี้ซินเหยียนหลังจากกล่าวลาบุรุษใจดีที่เดินมาส่งถึงรถม้าคันใหญ่ นางก็ขึ้นรถม้าที่มีตราสัญลักษณ์คล้ายกับพู่ที่ห้อยอยู่ข้างเอวชินอ๋อง และมีองครักษ์ของเขาเป็นผู้บังคับรถม้าพานางไปส่งถึงจวนตระกูลเสวียน ถึงจะยังรู้สึกตกใจและแปลกใจกับเรื่องราวอันน่าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง แต่อย่างน้อยคงจะดีกว่าที่นางต้องตายจากไปโดยไม่ทันตั้งตัวกระมัง ‘คุณพ่อคุณแม่ ซินขอโทษที่จากมาโดยไม่ได้กล่าวลาเลยสักคำ ซินขอให้พวกท่านทั้งสองจงปล่อยวาง อย่าเสียใจจนส่งผลเสียต่อสุขภาพ หากชาติหน้ามีจริงซินขอเกิดเป็นลูกของพวกท่านอีกครั้งนะคะ อาจื้อฉันขอโทษที่ไม่ได้กลับไปหานาย จงมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ห้ามหมดหวังในชีวิตเป็นอันขาด’

“เครื่องประทินโฉมอะไร เกรงว่าจะทำให้ผิวหน้าพังมากกว่างดงาม จิตใจของเจ้าช่างชั่วร้ายยิ่งนักอวี้ซูเซียว” ซินเหยียนก้มลงดอมดมกลิ่นแป้งขาวสำหรับผัดหน้าและผงแต่งแต้มสีสันต่าง ๆ ก็พบเจอกับกลิ่นผิดปกติจึงรีบโยนทุกอย่างออกไปให้พ้นตัว เครื่องประทินโฉมที่วางเรียงรายอย่างไร้ระเบียบถูกเก็บทิ้งทั้งหมด จะได้ไม่มีผู้ใดนำไปใช้ต่อจนผิวหน้าย่ำแย่เฉกเช่นอวี้ซินเหยียนคนเดิม ในความทรงจำที่นางเห็นคืออวี้ซินเหยียนผู้นั้นผิวพรรณเห่อแดงเป็นหย่อม ๆ จึงจำเป็นต้องทาแป้งให้หนาเตอะเข้าไว้ เพื่อปกปิดร่องรอยที่เกิดจากอาการแพ้เครื่องประทินโฉม“เครื่องสำอางผสมพิษอ่อน ๆ หรืออย่างไร” นางทั้งเก็บทิ้งทั้งส่ายหัวให้กับความโง่เขลาของอวี้ซินเหยียนผู้นั้น เมื่อเก็บของทุกอย่างเสร็จสิ้น สายตาช่างสำรวจก็หันไปเห็นพู่กันและกระดาษวางอยู่ไม่ไกล นางจึงนำติดตัวไปด้วย จะได้ใช้เขียนหนังสือหย่าตามที่แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวต้องการ ใช้เวลาจัดการทุกอย่างไม่นานร่างอวบอิ่มที่สวมอาภรณ์ตัวใหม่แต่ยังคงสวมเสื้อคลุมที่พึ่งได้มา ก็เดินจากไปโดยไม่ได้สนใจบอกกล่าวสาวใช้ในเรือนเลยสักคน เพราะจดจำได้ว่าสตรีพวกนี้ไม่มีผู้ใดหวังดีกับตน