เด็กชายผู้น่าสงสาร

“อืม” เสวียนเจิ้งโจวเอ่ยตอบรับเพียงสั้น ๆ

น่าแปลกใจที่แม่ทัพหนุ่มไม่รู้สึกยินดีอย่างที่ควรจะเป็น ในทางกลับกันหากอวี้ซินเหยียนแสดงอาการหึงหวงออกมาเฉกเช่นเคยและกรีดร้องโวยวายสักหน่อย เมื่อได้ยินว่าเขาจะแต่งน้องสาวของนางเข้ามาเป็นฮูหยินรอง เขาจะรู้สึกดีกว่านี้หรือไม่เสวียนเจิ้งโจวได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ ยามนี้ใบหน้าหล่อเหลาจึงขมวดบึ้งตึงเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

           ทางด้านอวี้ซินเหยียนหลังจากกล่าวลาบุรุษใจดีที่เดินมาส่งถึงรถม้าคันใหญ่ นางก็ขึ้นรถม้าที่มีตราสัญลักษณ์คล้ายกับพู่ที่ห้อยอยู่ข้างเอวชินอ๋อง และมีองครักษ์ของเขาเป็นผู้บังคับรถม้าพานางไปส่งถึงจวนตระกูลเสวียน ถึงจะยังรู้สึกตกใจและแปลกใจกับเรื่องราวอันน่าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง แต่อย่างน้อยคงจะดีกว่าที่นางต้องตายจากไปโดยไม่ทันตั้งตัวกระมัง

           ‘คุณพ่อคุณแม่ ซินขอโทษที่จากมาโดยไม่ได้กล่าวลาเลยสักคำ ซินขอให้พวกท่านทั้งสองจงปล่อยวาง อย่าเสียใจจนส่งผลเสียต่อสุขภาพ หากชาติหน้ามีจริงซินขอเกิดเป็นลูกของพวกท่านอีกครั้งนะคะ อาจื้อฉันขอโทษที่ไม่ได้กลับไปหานาย จงมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ห้ามหมดหวังในชีวิตเป็นอันขาด’

           ความคิดถึงในห้วงคำนึงของนางกำลังส่งผ่านไปยังอีกมิติหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าทั้งสามคนคงไม่ได้ยินคำกล่าวของตนอย่างแน่นอน

           เมื่อใคร่ครวญทุกอย่างจนกระทั่งปลงตกและพร้อมเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่กำลังจะได้พบเจอ มือเรียวจึงกระชับเสื้อคลุมตัวใหญ่ให้แน่นหนา เพื่อปกปิดร่างกายอวบอิ่มที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมที่ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วมอบให้

           บุรุษผู้มีพระคุณย้ำชัดว่าไม่ต้องนำเสื้อคลุมไปคืน นางก็ไม่ได้รบเร้าขอพบหน้าเขาในภายหลัง เพราะเข้าใจดีว่าอาภรณ์ที่ถูกสตรีสวมใส่แล้ว บุรุษสูงศักดิ์ย่อมไม่รับคืนเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งสตรีที่แต่งงานแล้วเขายิ่งไม่อยากสวมใส่อาภรณ์ร่วมกับนางอย่างแน่นอน

           จากความทรงจำที่ได้รับมา อวี้ซินเหยียนผู้นั้นมีรูปร่างผอมบางเฉกเช่นสตรีคนอื่น ๆ ในยุคนี้ที่มีค่านิยมว่า ยิ่งผอมบางยิ่งงดงาม มิได้มีรูปร่างโค้งเว้าสมบูรณ์แบบเช่นนางผู้มาใหม่ อวี้ซินเหยียนจึงต้องปกปิดร่างกายที่เปียกชื้นของตนให้ดีจะได้ไม่ผิดสังเกต อย่างน้อย ๆ สามีสารเลวผู้นั้นอาจจะจดจำได้ว่าไม่ใช่ฮูหยินคนเดิม

           อวี้ซินเหยียนทายาทลำดับที่หนึ่งของตระกูลอวี้จากเขตบริหารพิเศษฮ่องกง นางมีรูปร่างและสัดส่วนโค้งมนเป็นทรงนาฬิกาทราย ซึ่งเกิดจากการออกกำลังกายและกินอาหารที่มีประโยชน์อย่างสม่ำเสมอ ไฟคู่หน้าทั้งสองข้างก็ล้นทะลักตามธรรมชาติ และนางก็ภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งทั้งยังดูแลเป็นอย่างดีไม่ให้บุรุษใดเชยชมมาก่อน

           ในส่วนของหน้าตา อวี้ซินเหยียนคนนั้นหน้าตาเหมือนนางทุกประการ เพียงแต่สตรีผู้นั้นมักจะแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าเสียเข้มและเกินคำว่างามไปมากโข สตรีร้ายกาจ เอาแต่ใจ และนิสัยโง่งมเชื่อคนง่าย นั่นคือนิยามที่นางมอบให้อวี้ซินเหยียนผู้จากไป

           ถึงจะเข้าใจได้ว่าเหตุใดแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวจึงไม่รักใคร่ฮูหยินเอกของตน แต่บุรุษผู้นั้นก็มีความผิดเช่นกันที่ไม่ทำหน้าที่สามีให้ดี เขาเพิกเฉยต่ออวี้ซินเหยียนมาตลอด 6 ปี ที่อยู่ร่วมจวน แต่กลับยิ้มแย้มแจ่มใสให้น้องสาวต่างมารดาของนาง จึงเป็นเหตุให้อวี้ซินเหยียนที่ค่อนข้างไร้วุฒิภาวะทางอารมณ์ ต้องแสดงความร้ายกาจออกมาเพราะหึงหวงสามีนั่นเอง

จวนตระกูลเสวียน

           “ท่านแม่”

          ทันทีที่เดินเข้ามาในเรือนหลังเล็ก ที่ปลูกแยกออกมาจากจวนหลักของตระกูลเสวียน อวี้ซินเหยียนก็ได้ยินเสียงเรียกของบุตรชาย นางจดจำหน้าตาและน้ำเสียงของเด็กชายได้จากความทรงจำที่ได้รับมาก่อนหน้า

           เมื่อหันกลับมามองตามเสียงเล็ก ๆ ที่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ อวี้ซินเหยียนถึงกับน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสารจับใจ ยามนี้จิตใจของมาเฟียสาวอ่อนยวบลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อเห็นเด็กชายหน้าตาน่ารักน่าชัง กำลังใช้มือทั้งสองข้างพยุงไถขาของตนเองให้เลื่อนไปตามพื้น จนกระทั่งอาภรณ์ชิ้นล่างสกปรกมอมแมมและขาดวิ่นในบางจุด เพื่อมาพบหน้ามารดาที่ไม่ได้มาหาเขานานมากแล้ว

           “เสี่ยวเป่า” ซินเหยียนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเวทนาต่อภาพที่พบเห็น

           เหตุใดเด็กชายพิการที่เกิดในตระกูลแม่ทัพใหญ่ จึงถูกครอบครัวปล่อยปละละเลยถึงเพียงนี้ สภาพของเสวียนเป่าคังที่นางพบเห็นโดยรวมแล้ว ดีกว่าเด็กไร้บ้านเพียงเล็กน้อยเท่านั้น บิดามารดาของเด็กชายผู้นี้สมควรที่จะได้รับผลของการกระทำอย่างสาสม ไม่ใช่สิ ! มารดาของเสี่ยวเป่าได้รับผลของการกระทำชั่วแล้ว คงเหลือเพียงบิดาผู้นั้นที่ยังคงลอยนวลเสวยสุขร่วมกับน้าสาวสารเลวของเด็กคนนี้

           “ฮึก ! ฮึก ! ท่านแม่ข้าดีใจยิ่งนักขอรับ ที่ท่านแม่มาหาข้า”

            เด็กชายร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความดีใจที่ได้พบหน้ามารดา เสวียนเป่าคังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีตรงเข้าสวมกอดมารดาที่นั่งลงตรงหน้า ความรู้สึกที่ได้รับช่างอบอุ่นเหลือเกิน อ้อมกอดของมารดาเป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ เด็กชายได้แต่หลับตาซึมซับเอาความอบอุ่นในยามนี้มาปลอบประโลมหัวใจที่แห้งแล้งมานาน

“เด็กดี เจ้าออกมานั่งรอแม่ทุกวันเลยหรือ”น้ำเสียงเอื้ออาทรเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะทุยของเด็กชาย เพราะยามนี้สองแม่ลูกกำลังโอบกอดมอบความรักให้กันและกัน

ในความทรงจำจากอวี้ซินเหยียน สตรีผู้นั้นไม่มาหาบุตรชายนานมากแล้ว ล่าสุดก็คงเป็นฤดูหนาวเมื่อปีที่แล้วกระมัง เสวียนเป่าคังต้องอยู่เรือนหลังเล็กกับสาวใช้นามว่าเจียวหลิงเพียงสองคนเท่านั้น ถึงจะเหงาและรู้สึกน้อยใจบิดามารดาเพียงไรแต่เด็กชายก็อดทนไม่ร้องไห้งอแงมาโดยตลอด เพราะเกรงจะถูกมารดาทุบตี แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รอคอยให้มารดามาพบหน้าอยู่ทุกวัน ขาทั้งสองข้างที่เดินไม่ได้ก็ไม่ใช่อุปสรรคในการออกมาต้อนรับมารดาแต่อย่างใด

“ข้ามารอท่านแม่ขอรับ มารอทุกวันเลย ข้าอาบน้ำเองเก่งแล้ว ท่านแม่รู้หรือยัง” เสียงเล็ก ๆ พยายามเอ่ยถึงข้อดีของตนให้มารดาฟัง

เสวียนเป่าคังพยายามช่วยเหลือตนเองให้ได้มากที่สุด อย่างเช่น อาบน้ำ และสระผมด้วยตนเอง จะได้ไม่เป็นภาระของสาวใช้ที่น่าสงสารไม่ต่างกันสักเท่าไร จะกินอาหารแต่ละมื้อเจียวหลิงก็ต้องแบกหน้าไปขออาหารที่โรงครัวจวนใหญ่ บางครั้งก็ได้เพียงข้าวเปล่ากับผักต้ม สองคนนายบ่าวจำต้องอดทนกินพอได้ประทังชีวิตไปวัน ๆ

“แม่มาแล้วเสี่ยวเป่า ต่อจากนี้แม่จะอยู่กับเสี่ยวเป่าทุกวันเลยดีหรือไม่”

อวี้ซินเหยียนกล่าวพลางสวมกอดร่างเล็ก ๆ ที่นั่งเหยียดขาทั้งสองข้างอยู่กับพื้นไว้เต็มอ้อมแขน นางตั้งคำมั่นสัญญาอยู่ในใจว่าจะทำให้เด็กคนนี้ใช้ชีวิตได้อย่างปกติให้จงได้ ถึงแม้ขาทั้งสองข้างของเขาจะเดินไม่ได้ก็ตาม แต่จากที่สังเกตดูคงพอมีหวังอยู่บ้างหากได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี