ทะลุมิติ

ในขณะที่กอดตัวเองเพื่อคลายหนาว ซินเหยียนก็เห็นความทรงจำของใครบางคนที่ไหลวนเข้าสู่สมองอย่างน่าเหลือเชื่อ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ความทรงจำของเธออย่างแน่นอน เพราะเธอยังไม่มีลูกทั้งยังไม่เคยแต่งงานเลยสักครั้ง

‘เฮ้ย ! เกิดอะไรขึ้น แล้วที่นี่ที่ไหนกัน’

มาเฟียสาวคิดใคร่ครวญอยู่ในใจ แล้วรีบมองสำรวจร่างกายตนเองก็พบว่าปกติดีทุกอย่าง ไม่ได้ตายจากแล้ววิญญาณไปเข้าร่างคนอื่นเฉกเช่นที่เคยได้ยินตำนานเล่าขานมาจากบรรพบุรุษ

            ในวันเกิดเหตุอวี้ซินเหยียนสวมใส่ชุดจีนโบราณสีแดงสด เพื่อไปร่วมงานประกาศรางวัลผู้ชนะเลิศศิลปะย้อนยุคของหมู่เกาะฮ่องกง มาเฟียสาวขับรถยนต์มาคนละคันกับบอดีการ์ดส่วนตัว ระหว่างทางถูกศัตรูของตระกูลอวี้ตามล่าพุ่งชนท้ายรถยนต์คันหรูให้ตกลงจากหน้าผาสูงซึ่งด้านล่างเป็นทะเลลึก เธอหลบหนีออกจากรถยนต์ก่อนจะเกิดแรงระเบิดได้สำเร็จ จากนั้นจึงดำน้ำหนีเอาตัวรอดจนมาโผล่ที่สระบัวแห่งนี้

            ใช่แล้ว ! ร่างกายนี้เป็นของเธออย่างแน่นอน เพราะสังเกตได้จากรอยสักเล็ก ๆ รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่อยู่ใต้ท้องแขน แล้วผู้ชายที่ยืนจ้องหน้าเธออยู่เป็นใคร ทั้งยังมีผู้หญิงผอมแห้งที่สวมใส่ชุดจีนโบราณสีขาวอย่างกับแม่ชีที่ยืนข้าง ๆ กันอีก อวี้ซินเหยียนได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ

“นางตกน้ำเหตุใดพวกเจ้าจึงใจจืดใจดำเพียงนี้ เสื้อคลุมสักตัวก็ไม่มีเลยเช่นนั้นหรือ” เสียงเข้มของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยมาแต่ไกล ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุเมื่อพบเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่จึงรีบก้มหัวลงเคารพทันที

“ถวายพระพรชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวกับอวี้ซูเซียวเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

อวี้ซูเซียวถึงกับตกตะลึง เมื่อมีโอกาสได้พบเห็นใบหน้าของชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วใกล้ชิดถึงเพียงนี้ ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วคือบุรุษรูปงามวัย 35 ปี ชินอ๋องมีอีกตำแหน่ง คือ เป็นราชครูของเหล่าบรรดาองค์ชายและเชื้อพระวงศ์ในวัยร่ำเรียนทุกพระองค์

ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วเป็นอนุชาร่วมพระมารดาของฮ่องเต้หยางจงเจี้ยน แต่ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่จะมีโอกาสได้พบเห็นบุรุษรูปงามผู้นี้ เพราะพระองค์จะออกมาปรากฏกายให้ชาวเมืองพบเห็นเฉพาะในวันสำคัญเท่านั้น

พรึบ !

เสียงสะบัดเสื้อคลุมลงไปปกคลุมสตรีที่นั่งก้มหน้าและกอดร่างตนเองจนตัวงอด้วยใจที่นึกเวทนา พระองค์มาไม่ทันเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น จึงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง สายตาดุดันจ้องมองแม่ทัพหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตนด้วยความผิดหวัง

           “เจ้าจะกลับจวนเลยหรือไม่ ข้าจะให้คนนำรถม้าไปส่ง”บุรุษสูงศักดิ์ก้มหน้าลงเอ่ยเสียงเบากับสตรีผู้น่าสงสาร

           “กลับเพคะ”

           อวี้ซินเหยียนตอบรับโดยง่าย เพราะเริ่มเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างจากการประมวลเหตุการณ์ในความทรงจำที่ถาโถมเข้ามารุนแรงจนรู้สึกปวดหัว อีกทั้งคำพูดของผู้คนที่เธอพบเห็นก็แปลกหูพิกล หากไม่ติดว่าตนเองไร้อาวุธ ทั้งยังไร้พวกพ้อง เธอคงได้ลุกขึ้นมาตวาดเสียงดังใส่ชายหญิงที่กำลังพูดจาไม่น่าฟังเป็นแน่ 

           อีกทั้งเห็นภาพที่อวี้ซินเหยียนผู้นั้นร้องไห้แล้วโบกมือลาในมโนความคิด เธอจึงยินยอมที่จะสวมรอยเป็นอวี้ซินเหยียนในยุคนี้ เพื่อจะได้กลับไปดูแลเด็กชายวัย 5 หนาวผู้น่าสงสาร ที่กำลังรอคอยให้มารดากลับไปหาอยู่ทุกวันเวลา

           ‘จากนี้ข้าคืออวี้ซินเหยียน สตรียุคโบราณแห่งนี้ และข้าผู้นี้มีบุตรชายพิการวัย 5 หนาว ที่ต้องดูแล อีกไม่กี่วันนับจากนี้ ข้าจะกลายเป็นสตรีม่ายโดยสมบูรณ์ และจะใช้สองมือของข้าทำให้บุตรชายผู้น่าเวทนามีชีวิตที่ดีและสงบสุขให้จงได้’

           “สวมเสื้อคลุมเอาไว้จะได้ไม่หนาว”

           ชินอ๋องเอ่ยอย่างใจดี ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองสตรีที่ก้มหน้าอยู่ไม่วางตาเพราะรู้สึกคุ้นเคยในบางอย่างแต่เขาก็นึกไม่ออกว่าคือสิ่งใด

           “ขอบพระทัยเพคะ”

           อวี้ซินเหยียนกล่าวแล้วเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนาง ทั้งยังใจดีมอบเสื้อคลุมตัวหนาไว้ปกคลุมร่างกายที่กำลังหนาวสั่นได้ทันท่วงที นางมองหน้าเขาเพื่อจดจำให้ขึ้นใจว่าใครเป็นผู้มีพระคุณในครั้งนี้ ส่วนผู้ใดที่สมควรได้รับการสะสาง นางก็จะจัดการให้เสร็จสิ้นในภายหลัง

            ราชครูผู้สูงศักดิ์ถึงกับสะดุดลมหายใจตัวเอง เมื่อมองเห็นใบหน้างดงามของสตรีที่เขาช่วยเหลือเพราะเกิดความรู้สึกสงสาร ชินอ๋องเดินผ่านทางมาพบเห็นเหตุการณ์ในช่วงจังหวะที่สตรีผู้นี้กำลังก้าวขึ้นจากสระบัว ยืนมองอยู่สักพักก็ไม่เห็นมีผู้ใดยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ทั้ง ๆ ที่สตรีผู้นี้กำลังหนาวสั่นอย่างกับลูกนกที่ตกน้ำ ชินอ๋องจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางด้วยพระองค์เอง

            สตรีที่เขาช่วยเหลือในครั้งนี้ นางงดงามมากถึงแม้จะอยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยสักเท่าไร ผิวพรรณของนางขาวนวลเนียนเกลี้ยงเกลาไร้จุดด่างดำจนอยากมองทั้งวัน ดวงตากลมโตของนางสุกสว่างน่าชื่นชม ดวงหน้าเรียวงามรับกับจมูกที่โด่งกว่าสตรีอื่นที่เคยพบเห็นมาทั้งชีวิต ริมฝีปากของนางสีชมพูอ่อนถึงแม้ยามนี้จะซีดเซียวลงเพราะความความหนาวเย็นแต่ก็ไม่น่าเกลียดแม้แต่นิดเดียว สตรีตรงหน้าคือโฉมสะคราญล่มเมืองอย่างยากที่จะหาผู้ใดมาเปรียบ

“เจ้าจะกลับตระกูลใดบอกข้าด้วยเถิด ข้าจะให้องครักษ์บังคับรถม้าไปส่ง นั่งให้ลมพัดนาน ๆ ประเดี๋ยวจะไม่สบาย”

           ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋ว นั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าสตรีที่เขาช่วยเหลือแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม สายตาคมแอบลอบสำรวจใบหน้างดงามหวานซึ้งตราตรึงใจโดยไม่ให้นางสังเกตเห็น

“ตระกูลเสวียนเพคะ”

น้ำเสียงนอบน้อมตอบกลับผู้สูงศักดิ์ พลางก้มหน้าลงตามเดิมเพราะไม่อยากให้ผู้ใดจับผิดและสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลง นางขอกลับไปตั้งหลักที่จวนก่อนเถิด แล้วจะกลับมาสะสางกับบุรุษและสตรีชั่วทั้งสองให้จบสิ้นกันไป แต่ยามนี้นางทั้งอ่อนแรงทั้งเหนื่อยล้า หากได้กินยาแล้วนอนพักผ่อนคงจะดีไม่น้อย

อวี้ซินเหยียนจำเป็นต้องกลับตระกูลเสวียน เพื่อไปหาบุตรชายพิการของอวี้ซินเหยียนผู้นั้น บุตรชายที่ไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่ทั้งจากบิดาและมารดา เสวียนเป่าคังวัย 5 หนาวถูกเลี้ยงดูแบบทิ้งขว้าง ปู่ย่าก็ไม่ใยดีเพราะเด็กชายเกิดมาขาพิการเดินไม่ได้ เนื่องจากตระกูลเสวียนมิได้ขาดแคลนทายาทผู้สืบทอดตระกูล จึงไม่มีผู้ใดใส่ใจเด็กชายพิการที่ดูท่าจะเป็นภาระของบิดามารดาเสียมากกว่า