9. เด็กเส้น

.

ปาร์คขับรถเข้ามาจอดในที่จอดรถประจำตำแหน่ง เพียงแค่รถแล่นเข้ามาทุกคนก็มองเป็นตาเดียว พอชายหนุ่มลงจากรถสาวๆ ที่ทำงานในโรงงานต่างก็พากันกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่โต แต่พอใบหลิวเดินลงมาจากรถเสียงกรี๊ดก็เงียบลงกลายเป็นเสียงซุบซิบแท

น ทุกสายตาจ้องมองมายังเธอที่ยืนข้างทายาทโรงงานน้ำมันสุดหล่อด้วยความสงสัย ใบหลิวไม่ค่อยชินกับเหตุการณ์เหล่านี้เท่าไหร่นัก แต่เธอเก่งเรื่องการเมินคนอยู่แล้ว เธอจึงเก๊กหน้าไม่สนใจมันซะก็สิ้นเรื่อง 

"ตามพี่มา...อ้อ แล้วอยู่ที่นี่ต้องเรียกพี่ว่าคุณชรัน"

"คุณชรัน? คือใครล่ะคะ? พี่ชื่อปาร์ค ก็ต้องเรียกคุณปาร์คสิ"

"ชรันคือชื่อจริงพี่"

"ไม่บอกนามสกุลด้วยเลยล่ะคะ จะได้เรียกให้เต็มยศเลย"

"ต่อปากต่อคำจริงๆ"

ปาร์คส่ายหน้าก่อนจะเดินนำเธอเข้าไปที่ตึกบริหาร ใบหลิวก็รีบเดินตามเข้าไปเพราะกลัวจะหลง โรงงานกว้างขวางขนาดนี้ถ้าหลงคงได้หาทางออกเป็นวันแน่ๆ ปาร์คนำเธอมายังหน้าห้องฝ่ายบุคคลพร้อมกับบอกให้เธอรออยู่หน้าห้อง ส่วนเขาเดินเข้าไปคุยกับหัวหน้าฝ่ายบุคคลครู่หนึ่งก็เดินออกมา

"เดี๋ยวตามคุณเขมไปนะ เขาจะบอกว่าเธอต้องทำอะไร"

"อ้าว แล้วพี่ปาร์คจะไปไหน"

"บอกแล้วใช่ไหมว่าให้เรียกว่าอะไร"

"ก็มันไม่ชินอ่ะ"

"ถ้ามาทำงานไม่ชินก็ต้องชิน"

"ค่า คุณ ชรัน"

ใบหลิวทำหน้าล้อเลียนชายหนุ่ม ปาร์คถอนหายใจก่อนจะเดินหายขึ้นลิฟต์ไป ไม่นานนักผู้หญิงหน้าตาสุดเฉี่ยวเจ้าของดวงตาคมหุ่นเพรียวสวยก็ได้เดินเข้ามาหาเธอ ใบหลิวคิดในใจว่าที่นี่เขารับคนที่หน้าตาและหุ่นหรืออย่างไร ถึงได้มีแต่คนสวยๆ 

"สวัสดีค่ะน้องลัลล์ลลิต พี่ชื่อเขมนะคะเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคล"

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อใบหลิว เรียกใบก็ได้ค่ะ"

"อ้อค่ะ พี่เห็นเอกสารประวัติของน้อง....อืม...จบมหาวิทยาลัยดัง แต่เกรดเฉลี่ย...."

"เข้าใจค่ะ ไม่รับเข้าทำงานก็ได้นะคะใบไม่ติด"

"คงไม่ได้หรอกค่ะ เพราะยังไงคุณชรันก็เป็นคนฝากมา"

"......"

ใบหลิวไม่ตอบอะไรเพราะมองดูสายตาของหัวหน้าฝ่ายบุคคลก็พอจะรู้ได้ว่าเธอคิดว่าใบหลิวเป็นเด็กเส้น แถมสายตายังดูเหมือนดูถูกดูแคลนเธอมากจนใบหลิวเองก็ไม่ได้ชอบใจเท่าไหร่ เพราะเธอก็ไม่ชอบให้ใครดูถูกอยู่แล้ว

"ว่าแต่น้องใบรู้ใช่ไหมคะ? ว่าคุณชรันมีแฟนอยู่แล้ว?"

"คะ?"

ใบหลิวนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่เธอพึ่งตื่นก็คลับคล้ายคลับคลาว่ามีผู้หญิงสวยคนหนึ่งมาที่บ้านอยู่กับพี่ๆ แต่แค่ตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจ นั่นคงจะเป็นแฟนของปาร์คเพราะเธอเห็นอยู่ข้างๆ กัน

"อ้อค่ะ.."

"รู้ทั้งรู้...เฮ้อ...เด็กสมัยนี้หาทางลัดง่ายจริง"

เขมพูดเบาๆ เหมือนคล้ายจะพูดกับตัวเองแต่มันก็ดังพอที่จะทำให้ใบหลิวได้ยิน เขมเดินเธอไปที่แผนกทำความสะอาดก่อนจะเข้าไปแนะนำเธอให้คนในนั้นรู้จัก

"เขมฝากน้องใบหลิวหน่อยนะคะ มาทำงานวันนี้เป็นวันแรก คุณชรันให้ทำความสะอาดประจำชั้นบริหาร"

"ทำไมคุณชรันถึงต้องลงทุนสนใจการทำงานของแม่บ้านเองล่ะเนี่ย"

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้น เพราะปกติแล้วระดับพวกบริหารไม่มาสนใจแผนกแม่บ้านเล็กๆ แบบนี้แน่ๆ แต่ใบหลิวนี่สิอึ้งกว่า นึกว่าจะให้เธอเข้ามาทำเอกสารหรืออะไรก็ได้ แต่ดันให้เธอเข้ามาทำเป็นแม่บ้านทำความสะอาด กลับบ้านไปคงต้องได้คุยกันอีกยาว

"คุณชรันฝากมาน่ะค่ะ"

"อ๋อ เด็กเลี้ยงคุณชรันล่ะสิเธอน่ะ"

"เด็กเลี้ยง?"

หลังจากที่เขมได้พูดบอกทุกคน แม่บ้านหลายคนก็แบะปากใส่ใบหลิวเป็นแถบ พร้อมกับโยนอุปกรณ์ทำความสะอาดให้เธอโดยไม่สนใจ พวกเขาทำแบบนั้นกับใบหลิวทั้งๆที่อยู่ต่อหน้าฝ่ายบุคคลแท้ๆ แต่เขมกลับไม่ได้สนใจว่าใบหลิวจะเป็นยังไง 

"ไปเปลี่ยนสิคะ เดี๋ยวฉันจะพาขึ้นไปชั้นบนที่เธอต้องรับผิดชอบ"

"......"

ใบหลิวไม่ตอบอะไรนอกจากเดินไปหยิบชุดที่แขวนเรียงกันไว้ เป็นเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าธรรมดาและกางเกงขายาวสีเดียวกับเสื้อ ยังมีผ้าสามเหลี่ยมคาดผมอีกต่างหาก พอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินไปหยิบอุปกรณ์ที่ถูกโยนไว้โดยไม่พูดอะไร ใบหลิวเก็บอารมณ์สุมในอกเตรียมจะระเบิดตลอดเวลา แต่ตอนนี้เธอแค่รอเวลาให้เลิกงานเท่านั้น

"เอาล่ะ วันนี้ถือว่ามาฝึกงานวันแรก น้องได้จะเลิกงาน5โมงเย็นเหมือนคนอื่นๆ ถ้าพรุ่งนี้มาสายพี่ไม่ปล่อยไว้แน่... ตามฉันมา"

ใบหลิวไม่ได้ตอบเหมือนเดิมแต่กลับเดินตามไปอย่างว่าง่าย เขมพาเธอขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของตึก เพราะเป็นตึกที่ตั้งอยู่ในโรงงานจึงไม่สูงมากนัก มีเพียง8ชั้นเท่านั้น เมื่อมาถึงเธอก็พาใบหลิวเข้าไปห้องที่เขียนว่าชรัน เป็นภาษาอังกฤษ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าปาร์คกำลังนั่งทำงานอยู่

"มาแล้วหรอ"

"ค่ะ คุณชรัน"

ปาร์คพูดทั้งๆที่ยังไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารเสียด้วยซ้ำ แต่คนที่ตอบรับเสียงหวานคือเขมที่ยืนอยู่ต่อหน้าของเขา รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าสวยคมของหัวหน้าฝ่ายบุคคล ใบหลิวมองดูก็รู้ว่าผู้หญิงสวยคมนี้คลั่งไคล้ปาร์คมากแค่ไหน

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณก็ไปทำงานเถอะ ขอบใจมาก"

"เอ่อ...ค่ะ คุณชรัน"

ปาร์คเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเขมก่อนจะปรายตามองใบหลิวเล็กน้อย เขามองดูเสื้อผ้าที่ใบหลิวใส่ก็อดนึกขำไม่ได้ ไหนจะสีหน้าที่ไม่พอใจอยู่มากตอนมองเขาอีก พอเขมออกไปก็เหลือแต่ใบหลิวที่ยืนจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

"มีอะไรหรือเปล่า คุณลัลล์ลลิต"

"....!!"

ปาร์คมองใบหลิวที่ตกใจไม่น้อยที่เขาเรียกเธอแบบนั้น เขายกยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของใบหลิว ก่อนจะสงวนท่าทางและมองเธออีกครั้งพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเพื่อย้ำคำถามของเขาก่อนหน้า

"เปล่า...ค่ะ"

"งั้นก็ไปทำงานของคุณสิ"

"ค่ะ"

ใบหลิวตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะมืออุปกรณ์ทำความสะอาดออกจากห้องไป ปาร์คมองตามพร้อมยกยิ้มก่อนจะหันกลับไปทำงานของเขาต่อ ใบหลิวเดินออกมาก็เริ่มกวาดห้องประชุมและตามทางเดินและโต๊ะคอม ก่อนจะจัดการทำความสะอาดที่โต๊ะชงกาแฟของพนักงาน ในขณะที่ทำความสะอาดไปก็ได้ยินเสียงซุบซิบนินทากันไป แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะโต้ตอบ

"นี่ไงเด็กเลี้ยงของคุณชรัน"

"ใช่หรอเธอ? ฉันอยากเป็นบ้างจัง"

"เห็นว่าการศึกษาห่วย แต่ยังได้เข้ามาทำงาน"

"แหม ก็มาปรนนิบัติถถึงที่ทำงาน"

"แต่คุณชรันมีแฟนแล้วนะแก แบบนี้คุณบีบีจะรู้ไหม"

"ดูเด็กอยู่เลย น่าจะเด็กจบใหม่นะ หาเงินง่ายเนอะ เอาตัวเข้าแลก"

"ไปทักทายหน่อยดีกว่าไหมแก"

ใบหลิวทำหูทวนลมกับคำพูดไร้สาระเหล่านั้น ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดต่อไป แต่ก็มีหญิงสาวสามสี่คนเดินมาชงกาแฟ ก่อนจะเทกาแฟลงบนพื้นอย่างช้าๆ ใบหลิวคิดในใจว่า นึกว่ามีแต่ในละครเสียอีก

"อุ้ย! พี่ขอโทษนะคะน้อง"

"........."

ใบหลิวมองพื้นที่เลอะกาแฟแล้วหันไปมองหน้าคนที่เทมันลงไป ยังไม่ทันไรผู้หญิงอีกคนก็หยิบถังขยะมาเทลงบนพื้น ทำให้เศษขยะกระจัดกระจายเต็มไปหมด 

"ขอโทษนะคะ พอดีพี่ไม่ทันระวัง"

"เพื่ออะไรเนี่ย?"

"ก็เหมาะกับน้องดีนะคะ ขยะสกปรกๆ เหมาะกับคนจิตใจสกปรก"

"เล่นละครกันอยู่หรอคะ?"

"ทำไมน้องถึงว่าพวกพี่แบบนั้นล่ะคะ?"

"ก็เห็นแสดง"

"อย่าคิดว่าเป็นเด็กคุณชรันแล้วจะมากล่าวหาพวกพี่ได้นะคะน้อง"

"เป็นน้องสาว เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า"

"พี่น้องท้องชนกันหรอคะ? กล้าพูดเนอะ...น้องสาว"

ใบหลิวยืนเท้าสะเอวต่อล้อต่อเถียงกับพนักงานหญิง ที่กล่าวหาเธออย่างไม่มีที่มาที่ไปก่อนจะก้มลงไปรวบพวกกระดาษและซองกาแฟที่ถูกเทมาจากถังขยะลงพื้นเมื่อครู่ขึ้นมาโปรยใส่พวกสาวๆ ทั้งสี่คนพร้อมกับยกยิ้ม 

"กรี๊ดดดด นังเด็กบ้านี่!"

"โดนแค่นี้ทำเป็นกรี๊ด"

เสียงกรี๊ดกร๊าดโวยวายเรียกคนที่นั่งทำงานอยู่ให้หันมาสนใจ ทุกคนเริ่มมามุงดูเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น หนึ่งในสี่สาวก็เดินเข้ามากระชากผมของใบหลิวและใบหลิวเองก็กระชากกลับพร้อมกับเสียงโวยวายและด่ากันลั่น

"แกมันสมควรโดนแล้ว!! คิดจะมาชูคอเป็นเมียน้อยคุณชรันก็ต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง"

"คุณก็ดูเหมาะกับขยะดีนี่ค่ะ ในสมองมีแต่คิดเรื่องสกปรกๆ เต็มไปหมด!"

"กรี๊ดดดด แกดึงผมฉัน"

"คุณดึงผมฉันก่อน!"

"อย่างแกต้องโดนตบสักฉาด"

หญิงสาวอีกคนเดินเข้ามากระชากไหล่เธอก่อนจะประทับฝ่ามือบนใบหน้าสวย แต่มีหรือที่คนอย่างใบหลิวจะไม่ตอบโต้ เธอตบกลับทันที สาวทั้งห้าคนตะลุมบอนกันอยู่พักใหญ่

"นังเด็กขายตัว! ชอบแย่งแฟนชาวบ้าน! กรี๊ดดดด"

"ไม่ได้แย่งใครโว้ย! ปล่อยหัวฉันนะ!"

"คุณชรันไม่ได้รักแกหรอก เขามีคุณบีบีอยู่แล้วอย่าได้ใจไปหน่อยเลย!!"

"อิจฉาฉันว่างั้น? พี่ปาร์คไม่มองพวกเธอล่ะสิ ทั้งที่อยากได้จนตัวสั่น!"

"นังเด็กนี่!!"

"หยุด!!"

.