9.ไม่แข่งก็แพ้

ร่างบอบบางดูเหนื่อยอ่อนและอิดโรยเต็มที่ในขณะที่นั่งรออยู่หน้าห้องไอซียู ช่วงสาย คุณหมอเดินออกมาแจ้งข่าวว่าคนไข้ฟื้นแล้ว สามารถเข้าไปเยี่ยมได้ ผ้าแพรผลักประตูเข้าไป เห็นคุณป้านอนอยู่บนเตียง มีสายห้อยระโยงระยางเต็มไปหมดก็น้ำตาคลอขึ้นมาทันที

" คุณป้าขา แพรมาแล้ว คุณป้าเจ็บมากไหมคะ "

มือบางเย็นเฉียบเกาะกุมมือผู้มีพระคุณเอาไว้แน่น คุณกรุณาจับมือเอาไว้เบาๆแล้วยิ้มน้อยๆก่อนจะหลับลงไปอีกครั้ง

คุณหมอบอกอาการโดยรวมของคนป่วย อาการเส้นเลือดในหัวใจตีบ ของคุณป้ามีทางรักษาหากได้รับการผ่าตัด แต่คนไข้ไม่พร้อมไม่แข็งแรงมากพอที่จะรักษาอาการจึงหนักขึ้น ผ้าแพรรับฟังแล้วคิดตาม การรักษาคราวนี้ได้ผลดีมาก หากยาตอบสนองคนไข้ อาจจะพยุงอาการไปได้โดยไม่ต้องผ่าตัด

"คุณน่าจะกลับไปพัก อาบน้ำทานข้าวก่อน ส่งข่าวให้คนงานรู้ แล้วค่อยมาอีกทีช่วงเย็น"

แม่บ้านพยักหน้าเห็นด้วย กับคำพูดของต้นไม้ร่างบอบบางเดินออกมาด้วยใจเลื่อนลอย เธอแทบจะแย่แล้ว ต้นไม้ต้องไปทำงานแต่อดห่วงเธอไม่ได้

"คุณแพร ผมขอเบอร์คุณหน่อยสิ" ผ้าแพรบอกตัวเลขสิบหลักให้ไป จำไม่ได้ด้วยว่า เธอให้เบอร์ส่วนตัวไปด้วยซ้ำ

คนงานหลังจากเสร็จงานก็มารอฟังข่าว แม่บ้านบอกข่าวดีให้ทุกคนคลายใจ ผ้าแพรอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วดื่มนมรองท้อง ก่อนจะหลับสนิทในเวลาต่อมา

ต้นไม้บันทึกเบอร์โทรลงในเครื่องตัวเองทันที ยัยตัวร้าย คือชื่อที่เค้าใช้ในการบันทึก คิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ขนาดเหนื่อยอ่อน ยังไม่ยอมให้เค้าโดนตัวเลย หวงตัวจริงๆ พักกลางวันขณะที่นั่งทานข้าวก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ไม่กล้าไปรบกวน ได้แต่เร่งเวลาเพื่อจะได้ไปหาหลังเลิกงานเท่านั้น

รถกระบะสี่ประตูป้ายแดง จอดเคียงข้างกับรถเค้า ต้นไม้กำลังลงจากรถก็อดชำเลืองมองไม่ได้ คนขับเป็นชายร่างสูงใหญ่ ก้าวลงมาจากรถและเดินเคียงคู่ไปใกล้กัน ชายหนุ่มเจ้าของรถป้ายแดงเป็นตำรวจ หน้าตาหล่อจนสาวๆที่โรงพยาบาลมองกันตาปรอย เสียงเรียกทักต้นไม้ ทำให้เค้าชะงักขา หยุดคุยกับคนรู้จักสักครู่ จะถึงเธออยู่แล้ว ทำไมไม่ถึงเสียที ต้นไม้หงุดหงิดกับตัวเอง

ภาพตรงหน้าทำให้เค้าก้าวขาไม่ออก นายตำรวจคนนั้นนั่งลงที่พื้นตรงหน้าผ้าแพร เมื่อเธอเงยหน้ามาเห็นเค้าคนนั้น เธอก็โถมตัวเข้ากอดชายคนนั้นทันที ที่เธอไม่ให้เค้าสัมผัสตัวเพราะแบบนี้สินะ ต้นไม้มองภาพคนทั้งคู่ ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เค้าเดินหันหลังกลับออกมาทันที

ครูนิดยิ้มออกมาเมื่อเห็นต้นไม้นั่งอยู่หน้าบ้าน เธอจอดรถจักยานยนต์เอาไว้แล้วเดินตรงมาหา ต้นไม้ถอนหายใจออกมา ภาพตรงหน้าที่เค้าเห็นบาดใจเค้าจริงๆยังไม่ทันได้แข่งเลย เค้าแพ้แล้ว

" ต้น กลับไวเชียววันนี้ "

ครูนิดยิ้มทัก ต้นไม้พยักหน้าอืม แล้วบอกแค่ว่า

"เมื่อคืนนอนน้อย ขอตัวไปนอนก่อนละกัน" ก่อนจะลุกหนีเข้าบ้านไป

"หนีให้ได้ตลอดนะต้นไม้"

ราเมศรับโทรศัพท์จากพี่สาวก็บึ่งตรงมาที่นี่เลย ภาพพี่แพรนั่งคนเดียวดูอ้างว้างบีบหัวใจน้องชายยิ่งนัก

"พี่แพร" เสียงเรียกที่คุ้นเคย ไล่ความกลัวและความอ้างว้างทั้งหมด ผ้าแพรกอดน้องชายด้วยความหวาดหวั่น กี่ครั้งแล้วที่สูญเสีย กี่ครั้งแล้วที่พลัดพราก เสียงพี่สาวร้องไห้ออกมาทำให้ราเมศใจหายจริงๆ

ภาพของทั้งคู่ยังติดตา แต่ต้นไม้ก็ยังอดห่วงไม่ได้ เค้ามาที่นี่แต่เช้าแล้วพบว่า เธอนั่งรอหมอเเค่เพียงลำพัง ต้นไม้ถือกาแฟร้อนติดมือมาด้วย ก่อนจะวางเอาไว้ที่เก้าอี้ข้างๆ

"กาแฟครับ ผมซื้อมาเผื่อ" น้ำเสียงจริงจังหนักแน่น ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง ต้นไม้นั่งลงที่เก้าอี้ตัวถัดไป

ครูนิดเดินตามมาแล้วนึกโมโหนัก ทำไมนะทำไมเธอถึงไม่ได้รับการใส่ใจจากเค้าบ้าง หญิงสาวเดินเร็วๆเข้าไป

"ต้นมารอนิดเหรอ"

ครูสาวส่งเสียงเรียก ผ้าแพรหันไปเห็น หญิงสาวตัวบาง น่าตาคมขำ ดูเรียบร้อย

"สวัสดีค่ะ คุณแพรใช่ไหมคะ นิดนะคะ เป็นเพื่อนสนิทของต้น"

หญิงสาวผู้มาใหม่เปิดประเด็นทักทาย ก่อนจะเกาะแขนเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น ผ้าแพรถอนหายใจออกมา

อย่ามาดราม่าใส่ฉันตรงนี้ ฉันไม่ใช่คู่แข่งเธอเลย ผ้าแพรคิดในใจ