เมียเด็กของภาคิน NC+

19.15 นาฬิกาทันทีที่มาถึงบ้าน ขนมเค้กก็เดินหน้าบึ้งขึ้นห้องตัวเองไปในทันทีไม่ใช่ว่างอนอะไรภาคินนะ เธอแค่อายที่เป็นคนเอ่ยปากชวนเขามาบ้านเองน่ะสิ "ไอ้คนบ้า ตาลุงลามก ทำไมชอบแกล้งกันอยู่เรื่อยเลย" ขนมเค้กเขินหน้าแดงพลางม้วนตัวไปมาบนเตียงนอนนุ่มก๊อกๆ "ขนมเค้กลูก ทำไมถึงหนีเฮียภาคินขึ้นมาแบบนี้ล่ะจ้ะ ไม่น่ารักเลยนะลูก ถ้าไม่ยอมลงไปแม่จะให้เฮียขึ้นมาตามลูกเองนะ"คุณแม่ทำไมต้องเข้าข้างคนอื่นด้วย แบบนี้มันไม่แฟร์กับเค้กเลยนะ ขนมเค้กยังคงบ่นให้กับตัวเองในใจ"ม๊าใจร้าย เค้กไม่อยากคุยกับเฮียตอนนี้ค่ะเฮียชอบแกล้งเค้กอยู่เรื่อยเลย ม๊าเข้าข้างแต่เฮียตลอดเลย"ขนมเค้กตอบกลับไปก่อนจะมุดหน้าให้จมไปกับเตียง ความจริงเธอไม่จำเป็นจะต้องหนีเลยด้วยซ้ำ แค่ไม่อยากสู้หน้าอีกคนก็เท่านั้นเอง ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีที่ติ กับน้ำเสียงอ่อนโยนของเขามันทำให้เธอใจอ่อนเสมอ เพราะอย่างนั้นจะหลงกลให้คนเจ้าเล่ห์แบบภาคินไม่ได้เด็ดขาด!!!!แกร๊ก "เด็ดดื้อคนไหนไม่ยอมลงไปเจอเฮียกันคะ"เสียงปลดล็อกประตูพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มทำเอาเจ้าของห้องถึงกับดีดตัวขึ้นด้วยความรวดเร็ว"เฮียเข้ามาได้ยังไง เค้กล็อกห้องแล้วนะ..." เธอมองกุ

episode 3-หลายเดือนต่อมมา-“เตรียมของครบหรือยังลูก” คุณนายอิงอรผู้เป็นแม่ถามลูกสาวซ้ำอีกรอบ เพราะวันนี้เป็นวันที่เธอจะได้ออกไปอยู่ข้างนอกครั้งแรก คนเป็นแม่จึงเป็นห่วง กลัวว่าจะไปก่อเรื่องอะไรข้างนอกบ้าน เพราะที่ผ่านมาขนมเค้กถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจเนื่องจากเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน แถวผู้เป็นพ่อเองก็ยุ่งกับบริษัทจนแทบไม่ได้กลับบ้านเลยซ้ำแล้วคู่หมั้นของเธอยังตามอกตามใจจนอิงอรกลัวลูกสาวจะเสียคนเอา“เตรียมครบหมดแล้วค่า” ขนมเค้กขานรับน้ำเสียงสดใส เธอสะพายเป้สีชมพูใบโปรดไว้ เพราะเป็นของขวัญจากคุณพ่อจึงพาไปไหนมาไหนด้วยแทบจะตลอด“สวัสดีครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่นชวนฟังของบุคคลมาใหม่ดังขึ้น ภาคินมาในชุดสบายๆ เสื้อเชิร์ทแขนยาวสีขาวทีถูกปลดกระดุมบนถึงสองเม็ดจนทำให้เห็นแผงอกแกร่ง แขนเสื้อถูกพับขึ้นเนื่องจากเป็นวันสบายไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมาก แต่ก็ยังคงดูดีมีภูมิฐานเนื่องจากเขาเคยชินกับการวางตัวเป็นนักธุรกิจหนุ่ม ที่มีลูกน้องมากมาย“สวัสดีจ้ะ”“เย้ เฮียมาแล้ว” สาวน้อยวิ่งเข้าหาภาคินด้วยความดีใจ ก่อนจะพุ่งตัวไปคว้าแขนแกร่งมากอดไว้หลวมๆ คนเป็นแม่ถึงกลับต้องส่ายหัวให้กับความซนของลูกสาว“เตรียมตัวเรียบร้อยหร

…. “อ๊าส์ จะ …เจ็บ” ใบหน้าสวยฉายแววบูดบึ้ง หยดน้ำตาใสเอ่อคลอที่หางตาคม “ผ่อนคลายหน่อยนะคะ อีกนิดเดียว” คนด้านล่างก็รู้สึกเจ็บไม่แพ้กัน เพราะถูกช่องทางคับแคบบีบรัดอย่างรุนแรง ขนมเค้กเผลอเกร็งออกไปแบบไม่รู้ตัว จนไม่สามารถขยับไปต่อได้ “เฮีนคิน…หนูเจ็บ ของเฮียมันใหญ่เกินไป” สาวน้อยน้ำตาคลอ ร้องงอแงไม่หยุด “มันเข้าไปได้แน่ เชื่อเฮียนะคะ ทำใจสบาย ๆ อย่าเกร็งค่ะเด็กดี” น้ำเสียงละมุนหว่านล้อมจนอีกคนหลงเชื่อ จ๊วบ~ สาวน้อยเชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากล่างของตนอย่างอดกลั้น ภาคินตะปบจูบเต้างามให้เธอผ่อนคลาย ดูดงับเม็ดสีสวยกลางอกอวบรุนแรง มือทั้งสองจับเอวคอดให้กดลงเชื่องช้า จนในที่สุดก็เข้าไปเป็นหนึ่งเดียวกันได้สำเร็จ “อึก! อื้อ~” เหมือนกลางกายถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ ความใหญ่โตได้เข้าไปทำลายความบริสุทธิ์ของหญิงสาวเป็นที่เรียบร้อย ช่องทางด้านในเต้นกระตุกถี่รัวอย่างคนตื

เขาจ้องมองมือถือเครื่องหรูสลับกับใบหน้าเลขาหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายอยากอดสงสัยไม่ได้ เพราะปกติขนมเค้กไม่ใช่คนที่ซื้อของฟุ่มเฟือยอะไรแบบนี้เลย“เธอคงลงโทษเจ้านายอยู่” เดวิดพูดปนขำ“เบาไปหรือเปล่า” เพราะสำหรับภาคินเงิน 1 ล้านไม่ได้มากมายอะไรเลย“ผมรู้ครับว่าเจ้านายรวย” เดวิดต่อล้อต่อเถียงกับเจ้านายอย่างไม่เกรงกลัวเพราะเขานั้นมีศักดิ์เป็นถึงน้าชายของภาคิน เมื่อก่อนนั้นได้รับหน้าที่เป็นอาจารย์สอนงานทุกอย่างบัดนี้ได้มาเป็นผู้ช่วยข้างกายเขาเป็นที่เรียบร้อย“แต่ถ้าขนมหัดโวยวายบ้างก็คงจะน่าสนุกดีเหมือนกัน” เขาชักอยากทำให้คนตัวเล็กหึงจนเลือดขึ้นหน้าบ้างแล้วสิ กลับมาคงต้องแกล้งสักหน่อยแล้วเดวิดก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาให้กับความคิดของภาคิน นี่เขาโตแล้วจริง ๆ ใช่ไหมถึงยังคิดจะเล่นอะไรแบบนี้อยู่ แต่ก็คงจะห้ามอะไรไม่ได้คงได้แต่ต้องดูสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ เหมือนเช่นเคย“เป็นไงบ้างขนม…ไปเที่ยวใช้เงินมาสนุกไหมครับ” ภาคินแกล้งถามคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทันทีที่เธอกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นตามด้วยกวินที่หอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือก่อนจะวา

-เช้าวันต่อมา-“สวัสดีค่ะท่านประธาน”“สวัสดีครับท่านประธาน”ทันที่ที่ย่างกายเข้ามายังด้านในตัวอาคาร บริษัทที่ภาคินนั้นเป็นเจ้าของอยู่ พนักงานชายหญิงต่างพากันกล่าวทักทายผู้มาเยือนอย่างกระตือรือร้น เพียงแต่ครั้งนี้ต่างไปจากทุกทีเพราะว่าชายหนุ่มสุดหล่อขวัญใจพนักงานสาวดันพ่วงสาวน้อยหน้าตาน่ารักตามติดมาด้วย ที่สำคัญคือทั้งคู่เดินจับมือกันมาแนบแน่นอย่างกับคู่รัก ทุกคนต่างพากันตั้งข้อสงสัย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามออกไป เพราะโดยปกติแล้วพวกพนักงานทั่วไปจะไม่ค่อยได้พูดคุยกับภาคินเลยสักครั้ง “พวกเขามองหนูแปลก ๆ ” ขนมเค้กกระชับมือหนาของภาคินแน่นขึ้นกว่าเดิม “ไม่ต้องใส่ใจหลอกครับ” เขาบอกเธอภายในห้องทำงานของภาคิน “ขนมนั่งเล่นรอเฮียก่อนก็ได้นะครับ” เขาตรงไปยังโต๊ะทำงานของตนทันที แต่ก็ยังไม่ลืมหันมาคุยกับคนตัวเล็ก “ค่า~ เฮียทำงานได้ตามสบายเลยค่ะไม่ต้องสนใจหนู” ขนมเค้กขานรับเสียงใส เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเล่นแก้เบื่อ เดวิดกับภาคินก็ตั