Masukเชี้ยแล้วไหมล่ะ! อีกสิบนาทีอาจารย์จะเข้าสอนแล้ว แต่ผมยังยืนรอข้ามถนนอยู่สี่แยกหน้าโรงอาหารกลางมหาลัยอยู่เลย!ความวุ่นวายเวลาเปลี่ยนคาบเรียนซึ่งเป็นชั่วโมงเร่งด่วนในมหาลัยของผมเลยเถอะ เพราะด้วยเป็นมหาลัยชื่อดังของประเทศทำให้คนที่เข้ามาเรียนส่วนใหญ่เป็นเด็กที่เรียนเก่งและบ้านรวยแต่นั้นเหมือนจะไม่ใช้ป
เสียงสะอื้นฮึก แต่ก็ไม่ละความพยายามฟ้องคุณย่าของแก เด็กชายแฝดน้องที่หน้าตาเหมือนคนพี่จนแทบจะแยกไม่ออกโครงหน้าฉายแววหล่อเหลาเหมือนคนเป็นพ่อมีเพียงปากเรียวกระจับที่เหมือนคุณแม่เพียงอย่างเดียวในตัวเด็กชายฝาแฝด“ไม่จริง!นะครับคุณหญิงย่า พอลต่างหากที่จะแย้งหุ่นยนต์ของพลัสก่อน น้องบอกว่าของน้องตัวเล็กกว่า
พี่หมอยกมือขึ้นไหว้อาจารย์หมอของเขา ยิ้มหน้าบานไม่หุบเมื่อผลตรวจครรภ์ออกมายืนยันแล้วว่าภรรยาสุดที่รักของเขาท้องแล้วจริงๆ แถมเป็นแฝดอีกต่างหาก!“ต่อไปนี้ก็ดูแลภรรยาให้ดีนะคุณหมอพะนาย คุณก็ทราบดีอยู่แล้วว่าระยะสามเดือนแรกมีโอกาสเสี่ยงที่จะแท้งได้สูงและที่สำคัญต้องระวังอย่าให้ว่าที่คุณแม่เครียดนะคุณหมอ
ห้องหอ...หลังจากที่ผู้ใหญ่ให้พรคู่บ่าวสาวแล้ว พวกท่านก็กลับออกไป ปล่อยให้คู่สามีภรรยาป้ายแดงเข้าหอกัน...“หนูฟองมาใกล้ๆครับเดี๋ยวเฮียจะแกะผมช่วย”ใบหน้าหล่อเหลายิ้มขำภรรยาสาวของเขาที่กำลังทำหน้าหงุดหงิดลำคานและดึงทึ่งผมตัวเองอยู่กับจำนวนกิ๊บดำหนีบผมจำนวนมากที่อยู่บนหัวของเธอโดยฝีมือของช่างทำผมที่เน
“ทำไมทำหน้ากังวลอย่างนั้นล่ะลูกสาวคนสวยของม๊า”ฉันเข้าไปกอดท่านเอาไว้แน่น เมื่อท่านเปิดประตูเข้ามาในห้องและช่างแต่งหน้าทำผมต่างออกไปจากห้องเมื่อฉันแต่งหน้าทำผมเสร็จ พวกเขาปล่อยให้ฉันอยู่ในห้องกับแม่สองคนเป็นการส่วนตัว“ฟองไม่รู้เหมือนกันค่ะม๊า แต่ฟองกลัวว่าชีวิตหลังแต่งงานของฟองกับเฮียจะไปไม่ได้สวยเ
4 ปีต่อมา...“ไอ้ฟองรีบวิ่งหน่อย เดี๋ยวไม่ทันถ่ายรูปรวมของสาขานะโว้ย!”ไอ้ติวเตอร์ตะโกนเรียกฉันที่กำลังรีบเดินให้ทันเพื่อน ฉันวิ่งหอบดอกไม้ ตุ๊กตา ที่เพื่อนๆน้องๆนำมาแสดงความยินดีด้วยความพะรุงพะรังภาพเหมือนวันแรกที่ฉันรับน้องตอนปีหนึ่งเลย ต่างกันแค่วันนี้เป็นวันรับปริญญาของฉัน“รู้แล้วโว้ย! เพื่อนข
เล้าไก่“พี่ฟองไหวนะครับ!?” จ่อยที่เดินพาฉันมาเล้าไก่ ส่วนปลานิลที่ฉันจับมา ให้ลุงแดงช่วยนำไปให้ป้าพิณที่ห้องครัวแล้ว“ไหวสิจ๊ะ แค่นี้สบายมากตอนอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดพี่เคยช่วยป๊าซ่อมรถหนักกว่านี้เป็นไหนๆ แค่นี้เล็กน้อยจ๊ะ” ฉันทำมือโอเคให้กับจ่อยทั้งที่ความจริงการจับปลานิลนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยน
“ฉันจะให้แม่พิณและเหล่าแม่ครัวของวังฉันสอนหล่อนทำ ว่าแต่หล่อนเต็มใจที่จะเรียนรู้ไหมละ!?” ฉันยิ้มกว้างตอบรับทันทีด้วยความตื่นเต้น“ได้ๆสิค่ะคุณหญิงยาย หนูเต็มใจจะเรียนรู้คะ”“ดี! ฉันจะให้หล่อนเข้าไปเก็บวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารที่สวนครัวหลังเรือน”“โอ้โห!ที่นี่มีสวนครัวที่ปลูกเอาไว้ประกอบอาหารเองเลยเ
“ไปต่างจังหวัดกันเหรอค่ะคุณหญิงป้า”“อัมพวา สมุทรสงคราม” อ้าวนั้นมันตลาดน้ำอัมพวานี่หนา เป็นสถานที่ๆฉันไม่เคยไปเที่ยวอยากไปมากเลยใครจะคิดว่าวันนี้จะได้ไป“^o^”“ไม่ต้องทำหน้าดีอกดีใจขนาดนั้นไป ฉันไม่ได้จะพาเธอไปเที่ยวเล่นตลาดน้ำนะย่ะ!” ท่านทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ฉันที่ได้แต่ยิ้มแห้งๆให้ท่านแต่มันก็ระงั
เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันได้กินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วหลังจากทุกคนได้หยุดหัวเราะกับประเด็นที่ว่าด้วยการอยากมองอาหารนานๆก่อนที่จะกินของไอ้ฟองคนสวยจบลงไปแบบอายๆกับสิ่งที่ได้พูดออกไป“นายลูกจะไปอาบน้ำบนห้องหรืออะไรก็ไปแม่ขอคุยกับผู้หญิงคนนี่แค่สองคน”คุณหญิงแม่พูดในสิ่งที่ท่านต้องการแต่ท่านจะคุยอะไรกับฉันสองค







