ทวงรักร้ายนายวิศวะ(เลว) | เวหา x เชอรีน

ทวงรักร้ายนายวิศวะ(เลว) | เวหา x เชอรีน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-02
โดย:  Aoybabyzจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
3 การให้คะแนน. 3 ความคิดเห็น
120บท
8.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"กลับมาคบกันไม่งั้นฉันจะบอกพ่อแม่เธอเรื่องคืนนั้นที่ฉันเอาเธอแล้ว"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 บทนำ

"Where have you been all these years? Do you know how long I've been looking for you?" Howard Quinn yelled at me, stopping me in my path.

His eyes gleamed maniacally as I looked worriedly at my son, Charlie Jerome, clearing the trash nearby.

Howard's friends stood in front of me, glowering at me angrily.

"You heartless woman! How could you be so cruel?"

"Do you know that Howard had stayed single all these years because of you?"

I ran away eight years ago when I was pregnant. Howard had never forgotten about me, constantly trying to find me. His friends were angry on his behalf.

"We thought you would be doing well after leaving Howard. Who would have thought that you'd end up being a cleaner?"

"That's right. If it weren't for Howard helping you, you were destined to end up being a cleaner anyway. This is what you get for running away!"

Howard furrowed his brows, seemingly affected by the comments.

"Nina, how have you been the past eight years?"

I clutched the red safety vest on me, feeling a sudden wave of emotions. After leaving Howard, I lived in the draftiest of basements, drinking the dregs of others' meals, and laid on the operating table feeling desolate and uncared for.

Luckily, everything was over.

A few of Howard's friends smirked.

"Now, do you know how good Howard is?"

"Why don't you kneel and beg him for forgiveness? Perhaps, if he's in a good mood, he'll forgive you."

They sniggered and looked at me lewdly.

Howard remained silent, having no intention of stopping them.

Charlie thought that I was being assaulted. He quickly rushed over with clenched fists and glared at the men. "Don't you dare lay a finger on my Mommy!"

I was afraid he would get over agitated, so I immediately pulled him into my arms, comforting him, "Charlie, don't worry. I'm fine."

Charlie had the same aloof expression as Howard, so Howard immediately recognized his own son.

He looked at him tenderly. "Charlie, is it? I'm your father. Come and let Daddy have a look at you."

Howard gently reached his hands out to Charlie, but Charlie smacked them away and yelled, "You're not my Daddy! My Daddy is the chairman of the Larson Group! He will always protect Mommy and I! You're just a bad man!"

The chairman of the Larson Group, Ian Larson, was a rising magnate of Kappa City. Even the older wealthy families had no choice but to respect him. He was someone who even a man like Howard could barely gain an audience with, much less me.

Howard's expression darkened instantly.

"Is this how you educate your son? Full of lies, vain and shameless? He doesn't even know how to acknowledge his father!"

Howard was sure that I harbored ill intent, deliberately teaching my son to call another man his Daddy.

What he did not know was how Charlie was teased in school because he did not have a father.

Charlie was also diagnosed with autism, which made it difficult for him to have normal social interactions.

If it was not for Ian's patient care and companionship, and me telling Charlie that Ian was his father, I could not bear to think how much pain Charlie would be in.

As expected, tears started welling up in Charlie's eyes as he got agitated.

"I'm not lying! I'm not a liar! You're the liar! You're the…"

Howard snatched Charlie from me and glared at him. "Is this how your mother brought you up? To be so rude to your father?"

"What are you doing?! Don't scare him!"

I was about to console Charlie when Howard shoved me away.

"Look at him! Selfish and full of lies! He's nothing like anyone in the Quinn family! He's like that because of you! I'll have to properly teach him a lesson!"

Charlie's cheeks puffed angrily as he bit on Howard's hand. In a flicker of fury, Howard slapped Charlie without thinking.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Cxllme Thanya
Cxllme Thanya
อัพลง Novelah หน่อยค่ะ
2025-05-23 13:37:27
0
0
Khunkhao Khunkhao
Khunkhao Khunkhao
ลงบทได้น่าเบื่อมาก มาที่ละบท สองวันบทความบท ลงมาที่เดียวเลย
2025-05-21 10:50:36
1
0
Chonticha Mungkert
Chonticha Mungkert
ลงบทมาทีละ5ตอนหรืสิบตอนเลย
2025-04-15 11:28:48
1
0
120
ตอนที่ 1 บทนำ
ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เด็กสาวหน้าตาน่ารักผิวพรรณสดใสเธออยู่ในชุดเครื่องแบบชั้นมัธยมปลายของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งข้างกายของเธอนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีกำลังนั่งเตรียมพร้อมที่จะรับฟังคำพูดของเธอหลังจากที่เขาพึ่งจะพูดคำว่า ‘เลิก ’ออกไป “พี่เวหา~ นี่พี่คิดจะทิ้งพิงค์กี้ใช่มั้ยคะ” เด็กสาวชั้นมัธยมปลายพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่อยากจะเอาเรื่องชายหนุ่ม มือเรียวเล็กยกขึ้นกอดอกแน่นซึ่งท่าทางรวมไปถึงน้ำเสียงเล็กแหลมของเธอทำให้ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหันเมินเธอทันที เวหานั่งนิ่งพลางหันมองไปทางอื่นแต่แล้วสายตาคมก็เหลือบไปเห็นเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งเข้าอย่างจัง เธอคนนี้สวยหวานใบหน้าสดใสน่ารัก รูปร่างกำลังดีมองไปมองมาก็เหมือนกับว่าเขาคุ้นๆและอาจจะรู้จักเธอ “พี่เวหามองอะไรของพี่!!” พิงค์กี้ที่มองไปตามสายตาของเวหาก็เห็นเข้ากับเธอคนนั้นผู้หญิงที่เวหากำลังจ้องมองอยู่ไม่รอช้าหญิงสาวเริ่มเกิดอาการหึงหวงจนเลือดลมในกายพลุ่งพล่าน มือเล็กจับเข้าที่ท่อนแขนกำยำพลางดึงรั้งให้ชายหนุ่มรุ่นพี่หันกลับมามองที่เธอ “อะไรของเธอวะ!!” หนุ่มมัธยมปลายที่โดนดึงรั้งร่างกายก็เริ่มระงับสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่อ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ไอ้คนฉวยโอกาส
“ฉันอยากให้เธอช่วยปลอมเป็นว่าที่คู่หมั้นให้ฉันหน่อย” เวหาพูดขึ้นในขณะที่พาร่างบางเดินเข้าไปหาพิงค์กี้ที่กำลังยืนกำหมัดแน่นอยู่ยังบริเวณที่เดิมและในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยถึงเรื่องสำคัญกันอยู่นั้น เพลงที่ใช้สำหรับโปรโมทร้านค้าก็ดังขึ้น จึงทำให้เชอรีนไม่ได้ยินคำพูดของเวหาเลยสักนิด“นายพูดว่าไงนะ!” เชอรีนเอียงคอถามชายหนุ่มอีกครั้งเพราะเธอไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดในก่อนหน้านั้นอีกทั้งในตอนนี้เสียงเพลงก็เปิดดังเป็นอย่างมาก เวหาที่ไม่มีเวลาได้อธิบายบอกเธออีกก็สาวเท้าพาเชอรีนมาหยุดยืนต่อหน้ารุ่นน้องสาว“นี่ไงว่าที่คู่หมั้นของพี่!” เวหาเริ่มแนะนำหญิงสาวข้างกายให้พิงค์กี้ได้รู้จักโดยการบอกออกไปว่าเธอคนนี้นี่แหละคือว่าที่คู่หมั้นของเขา ชายหนุ่มตัวร้ายพูดพร้อมกับมองใบหน้าสวยหวานของเธอข้างกายด้วยแววตาหวานซึ้งความรู้สึกแปลกๆเริ่มแทรกซึมเข้ามาอย่างบอกไม่ถูกเขายังคงรู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้มองสบตาเธอคนนี้~“ห๊ะ ดะ เดี๋ยวนะ! ว่าที่คู่หมั้นอะไรของนาย” ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่อยู่ดีๆเธอก็กลายเป็นว่าที่คู่หมั้นของใครก็ไม่รู้ นี่มันชักจะงงไปหมดแล้วนะหรือว่าผู้ชายคนนี้อาจจะจำเธอผิด เชอรีนไม่ร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 หลบฝน
เวหาปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระพร้อมกับหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมเข้าที่ศีรษะของตัวเขาเองแล้วขึ้นไปคร่อมบนรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำของตัวเอง“เราเป็นเพื่อนกัน ขึ้นมาสิเดี๋ยวไปส่งที่บ้าน” ชายหนุ่มเอ่ยชวนหญิงสาวให้ขึ้นไปนั่งบนรถคู่ใจทำเอาเชอรีนรีบปฏิเสธเสียงแข็งมือไม้โบกสะบัดพัลวันเพราะเธอไม่เคยนั่งรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่แบบนี้มาก่อนอีกทั้งเธอก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นที่ไปไหนมาไหนด้วยกันได้“ไม่เป็นไรเรากลับเองได้” เชอรีนยิ้มแห้งอย่างไม่รู้จะพูดปฏิเสธเช่นไรเธอไม่สะดวกที่จะนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่แบบนี้อีกทั้งชุดกระโปรงนักเรียนที่เธอสวมใส่นั่นก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอไม่กล้าที่จะนั่งรถไปกับเขาร่างบางหลุบตามองลงไปยังกระโปรงนักเรียนของตัวเองแล้วจึงหันมองไปทางอื่นคิดๆๆว่าพูดปฏิเสธอย่างไรดี เวหาที่มองดูการกระทำของเธออยู่จึงได้เปิดกระจกหมวกกันน็อคขึ้น“ใส่กางเกงซับในหรือเปล่า” คำพูดของเขาทำเอาเชอรีนตะลึงดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา เชอรีนพยักหน้าด้วยท่าทางเลิ่กลั่กยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเหนียมอาย“ห๊ะ! ก็ใส่”“งั้นก็ขึ้นมาเถอะน่า ถือว่าตอบแทนที่เธอช่วยฉัน” ชาย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 เช็ดน้ำลายหน่อย
เชอรีนขมวดคิ้วขึ้นพร้อมกับสาวเท้าก้าวถอยไปข้างหลัง ความรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เท้าเรียวเล็กถอยไปเรื่อยๆจนสุดท้ายมาหยุดยืนอยู่ตรงบริเวณโซฟาใจกลางห้องนั่งเล่น“อะ..” ร่างบางล้มตัวลงไปบนโซฟาโดยที่ทีมือหนาของเวหารองรับร่างกายของเธอเอาไว้หญิงสาวที่กลัวว่าตัวเองอาจจะได้รับอันตรายก็หลับตานิ่งอยู่แบบนั้นจนเมื่อเธอได้ยินเสียงรวมไปถึงกลิ่นกายของเขาจึงทำให้เธอเผลอลืมตาขึ้นมอง“หึ~ เชิญนั่งได้ตามสบาย ฉันไปอาบน้ำก่อน” เวหายิ้มมุมปากไปกับความน่ารักน่าเอ็นดูของหญิงสาวร่วมชั้นเรียนพลางปล่อยร่างกายเธอให้เป็นอิสระเตรียมพร้อมที่จะก้าวเท้าเดินออกไป“ดะ..เดี๋ยวสิ เราไม่นั่ง เราอยากออกไปจากห้องนาย” เชอรีนรีบตะโกนตามหลังเขาไปติดๆทำร่างแกร่งหันกลับมาแล้วโยนผ้าขนหนูของตัวเองใส่หัวเชอรีน“เอ้านี่! เอาไปเช็ดตัวให้แห้งหรือว่าอยากจะอาบน้ำที่นี่ด้วยมั้ย ชุดของฉันก็มีเยอะแยะเลือกใส่ได้ตามสบาย” เวหาพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำหรูของตัวเอง เสียงเล็กตะโกนตามหลังอย่างคนที่ดูจะหัวเสียเล็กน้อย ก็นะผ้าเช็ดตัวเลยนะที่เขาโยนมาใส่หัวเธอแล้วจะไม่ให้เธอหงุดหงิดได้อย่างไร“ฮึ่ย~ ขอบใจแต่ไม่เป
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 จำชื่อไม่ได้แล้ว
สำหรับเรื่องความรักและแฟนนั้นเธอไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในหัวเลย เธอยังคงอยากเที่ยวเล่นและใช้ชีวิตสนุกสนานไปกับเพื่อนและครอบครัว“อีกนาน พี่ยังไม่คิดเรื่องนี้หรอกขอตั้งใจเรียนก่อนจะดีกว่า เราน่ะ ไปนอนได้แล้ว ได้ข่าวจากพี่แชมเปญมาว่าวันพรุ่งนี้มีสอบเก็บคะแนนนี่ ได้อ่านหนังสือบ้างหรือยัง บอกมานะ” เชอรีนมองหน้าชะเอมอย่างจับผิดได้ข่าวมาจากไลน์กลุ่มของพวกเธอทั้งสามสาวว่าในวันพรุ่งนี้น้องสาวคนเล็กของพวกเขาจะมีสอบเก็บคะแนน“เอิ่มแบบเอิ่ม ก็..ยังเลยค่ะ ขอตัวกลับห้องไปอ่านหนังสือก่อนนะคะ” ชะเอมยิ้มแห้งก่อนที่จะเปิดประตูห้องของพี่สาวแล้วสาวเท้าเดินออกไปอย่างไวเช้าวันต่อมาหลังจากที่คนขับรถได้ไปส่งชะเอมยังโรงเรียนหญิงล้วนของเธอแล้ว เขาก็ได้ขับมาส่งเชอรีนที่ยังโรงเรียนของเธอและก่อนที่จะลงจากรถ เธอก็ไม่ลืมที่จะกล่าวคำขอบคุณไปยังคุณลุงคนขับรถของบ้านตัวเอง“ขอบคุณนะคะ” เธอส่งยิ้มที่ดูจริงใจให้กับคุณลุงคนขับแล้วเปิดประตูรถให้กว้าง สองเท้าเล็กลงจากรถเป็นที่เรียบร้อยพลางสาวเท้าเดินไปยังแถวของห้องตัวเองและเมื่อเข้าแถวหน้าเสาธงเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เด็กนักเรียนต่างก็พากันขึ้นยังห้องใครห้องมันห้อง ม.6
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 จำชื่อฉันได้หรือเปล่า
ธาวินพูดสวนขึ้นพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด ถ้าชื่อนี้ก็คงมีคนเดียวแหละมั้งคนที่หน้าตาน่ารักๆผิวขาวๆอมชมพูคนที่เป็นเพื่อนของเพียวซึ่งเธอคนนี้พึ่งจะย้ายเข้ามาตอนขึ้นชั้นม.6นี่เอง“เชอรีนเพื่อนสนิทแฟนกูอะนะ” มาร์ชที่เห็นเวหาพูดชื่อเชอรีนก็จดจำได้ทันทีว่าเธอคือเพื่อนสนิทของเพียว แฟนของเขา“อืม” เวหาพยักหน้าตอบรับพลางยิ้มบางๆแบบเขินๆชวนทำให้เพื่อนทั้งกลุ่มเริ่มสงสัยไปกับอาการของมันที่เป็นอยู่“แล้วยังไงต่อ” ออสตินที่นั่งเท้าคางอยู่ก็พูดเสริมขึ้นความอยากรู้ทำให้คนที่พูดน้อยอย่างเขาพูดถามออกมาทำเวหาและกลุ่มเพื่อนต่างพากันหัวเราะขึ้น เวหาเมื่อหัวเราะจนเป็นที่พอใจแล้วเขาจึงเริ่มเล่าเรื่องต่อ“กูก็เลยใช้เธอเป็นไม้กันหมาบอกว่าเธอเป็นว่าที่คู่หมั้นของกู!!”“แล้วเธอยอมเหรอวะ” สายฟ้าเพื่อนสนิทอีกคนของเวหาก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้เหมือนกัน“ก็งงๆจะไม่ยอมนั่นแหละแต่โดนกูมัดมือชกไง..แล้วเวลามองกูนะแม่งโคตรน่ารัก” เวหาอมยิ้มยามเมื่อนึกถึงใบหน้าสวยหวานของเชอรีนในตอนนั้นเธอมีสีหน้างุนงงแต่ก็ยอมที่จะทำตามน้ำเล่นไปกับเขา“อะไรนะ! นี่มึงชมเพื่อนสนิทแฟนกูเหรอ อย่าบอกนะว่ามึง..” มาร์ชที่ได้ยินชัดเต็มสองรูหูว่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 ไม่คิดอะไรทั้งนั้น
เวหาที่เห็นแบบนั้นก็นิ่งเงียบรู้สึกน้อยใจยังไงก็ไม่รู้ เขาไม่รอช้าที่จะเริ่มแนะนำตัวเองอีกครั้งและต่อไปถ้าเธอยังจำชื่อของเขาไม่ได้อีกเขาก็จะบอกเธอไปเรื่อยๆอย่างน้อยมันต้องมีสักวันแหละที่เธอจะต้องจำชื่อเขาได้“เวหา! ฉันชื่อเวหาหรือจะเรียกว่าเว..ก็ได้”“จะยืนจีบกันอีกนานมั้ย ไปหาอะไรกินกันได้แล้ว” ธาวินที่ฟังบนสนทนาของทั้งคู่อยู่ก็รีบพูดแซวไปยังทั้งสองเพราะถ้าจะให้พูดคุยกันต่อไปก็เกรงว่าพักเที่ยงอาจจะไม่ได้กินข้าวกันพอดีดูทรงแล้วคงจะยืนคุยกันอยู่อีกนาน“ไปสิ” เวหาที่ได้ยินแบบนั้นก็มองหน้าเพื่อนสนิทอย่างนึกรับรู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งหมดต่างพากันเดินไปยังร้านข้าวต่างๆ“ไอรีน~ แกจะกินร้านไหน ไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อกัน” เชอรีนมองดูร้านข้าวต่างๆแล้วใจก็นึกอยากกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อขึ้นมาไม่รอช้าเธอรีบสะกิดเพื่อนสาวให้เดินไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อด้วยกัน“อื้อไปสิ ยัยเพียว..ฉันกับเชอรีนไปกินเตี๋ยวร้านริมสุดนั่นนะ” ไอรีนที่เห็นเพื่อนชวนบวกกับเธอก็อยากกินด้วยจึงรีบพยักหน้าและหันไปบอกเพียวที่กำลังเดินจูงมือกระหนุงกระหนิงอยู่กับมาร์ช“โอเค ฉันกับมาร์ชพวกเราจะไปกินข้าวมันไก่แหละ” เพียวพยักหน้าอย่างรับรู
อ่านเพิ่มเติม
  ตอนที่ 8 ขอเบอร์
“ได้ดิ นั่งเลยแล้วนี่ก็เงินทอน ขอบใจนะที่เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเรา” เชอรีนยิ้มรับพร้อมกับบอกให้เขานั่งข้างเธอได้เลยไม่รอช้าหญิงสาวหยิบเงินทอนออกมาจากกระเป๋ากระโปรงนักเรียนแล้วยื่นไปให้เวหา ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็พยักหน้าพร้อมกับหยิบเงินจำนวนนั้นใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงนักเรียนของตัวเอง“ได้ข่าวว่าเชอรีนยังไม่มีแฟนเลยเหรอ..” สายฟ้าที่เหมือนจะรับรู้ว่าเพื่อนสนิทคงอยากให้ถามคำถามอะไรพวกนี้ก็เอ่ยขึ้น เขาเลือกที่จะถามเชอรีนออกไปตรงๆทำเอาร่างบางที่ได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างเพราะมันเป็นครั้งแรกที่มีคนถามเธอตรงๆแบบนี้แล้วยังถามเรื่อง..“หา~ ถามเราเหรอ” นิ้วมือเล็กชี้เข้าหาตัวเองอย่างคนที่ดูจะงงๆจนสายฟ้าต้องพยักหน้าเพื่อเป็นการยืนยันอีกครั้งหนึ่ง"ใช่แล้ว เราถามเชอรีนนั่นแหละ"“เราว่ามันยังไม่ถึงเวลาอะ” เชอรีนที่รับรู้ว่าเพื่อนคงอยากรู้ก็ส่งยิ้มแห้งๆออกมา“แล้วเชอรีนชอบผู้ชายแบบไหนเหรอ พอจะมีสเปคอะไรมั้ย” ธาวินเพื่อนสนิทอีกคนของเวหาก็พูดขึ้นหลังจากที่ไอ้สายฟ้ามันได้ถามไปแล้วคราวนี้ก็ถึงตาของเขาบ้างที่จะถามถามเพื่อไอ้เวหามัน.."ทำไมทุกคนถามแต่เราอะ ไม่ถามไอรีนดูบ้างอะ” เชอรีนที่เห็นสายตาของทุกคนที่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 น่ารักมาก
และสุดท้ายเขาจำต้องตัดสินใจพูดมันออกมาด้วยท่าทีที่ดูหนักแน่น ชายหนุ่มเริ่มอธิบายถึงสาเหตุที่เข้ามาขอเบอร์กับไลน์ของหญิงสาวทำเอาเชอรีนที่เริ่มจะเข้าใจแล้วก็พยักหน้าอย่างรับรู้ในตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่แอบขอโทษเพื่อนร่วมชั้นอยู่ภายในใจที่ทีแรกแอบคิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเขานั้นสนใจเธอ“ก็เลยอยากจะถามเราใช่มั้ย” ใบหน้าสวยส่งยิ้มหวานให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนทำเอาร่างแกร่งที่ยืนอยู่ข้างกายเธอเผลอใจเต้นแรงพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มกลับไป“อืม ได้มั้ยละ เชอจะช่วยสอนเราได้มั้ย”“ถ้ามันไม่ยากจนเกินไปเรายินดีที่จะสอนเวนะ เอามือถือของเวมาสิเดี๋ยวเรากดเบอร์ให้” เชอรีนแบมือขอโทรศัพท์ของเวหาซึ่งชายหนุ่มตัวร้ายก็นิ่งไม่ยอมหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาสักทีจนสุดท้ายเขาก็เริ่มพูดออกมาอีกครั้ง“เอาของเชอมาดีกว่า พอดีว่ามือถือเวแบตจะหมดน่ะ” เวหาแบมือขอโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวซึ่งเธอก็ยินดีที่จะส่งมันไปให้เขาด้วยความเต็มใจ“อ๋ออืม อะนี่~”ทันทีที่ได้โทรศัพท์มือถือของเชอรีนมาเขาก็กดเปิดหน้าจอขึ้นอย่างง่ายดายเพราะเธอไม่ใส่รหัสล็อคเครื่องใดๆเลยสักนิด เขาไม่รีรอที่จะกดเมมเบอร์ตัวเองลงไปในเครื่องข
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 ไม่ต้องไปสนใจ
และทันทีที่ได้ยินว่ามีคนเรียกชื่อของตัวเองนั้นเธอก็ไม่รีรอที่จะหันหลังกลับไปมองก่อนที่จะพบว่าเป็น..เวหาที่เป็นผู้เรียกเธอเชอรีนส่งยิ้มหวานไปให้กับเพื่อนร่วมชั้นเรียน ใบหน้าสดใสของเธอเรียกความตื่นเต้นในตัวชายหนุ่มได้เป็นอย่างดีตึกตัก~เสียงหัวใจของเวหาเต้นแรงขึ้นทันทีที่ร่างบางได้เดินเข้ามาใกล้เขาแล้วหลังจากนั้นเชอรีนก็ยิ้มหวานมาให้เขาอีกครั้งนี่เธอไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ายิ้มของเธอนั้นกำลังที่จะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น“เวเองเหรอ หวัดดีตอนเช้านะ~” เชอรีนยกมือขึ้นมาทักทายเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่เรียกชื่อของเธอ เวหาที่เห็นว่าเธอนั้นเอ่ยคำทักทายเขาก็รีบทักทายเธอกลับเช่นกัน เขาเห็นชัดว่าเธอนั้นลงจากรถยนต์คันหรูโดยที่มีผู้ชายรุ่นพ่อนั้นเป็นผู้เปิดประตูให้กับเธอ“หวัดดีเช่นกันให้คนที่บ้านมาส่งเหรอ”“ใช่แล้ว ลุงคนขับรถที่บ้านมาส่งน่ะ” ร่างบางที่โดนซักถามก็พยักหน้านิ่งพร้อมทั้งบอกกล่าวเพื่อนว่าคนที่ขับรถมาส่งเธอก็คือลุงคนขับรถที่บ้าน ชายหนุ่มตัวร้ายก็พยักหน้าอย่างรับรู้เช่นกันเขาไม่รอช้าที่จะชักชวนเธอให้เดินเข้าไปในโรงอาหารด้วยกัน ความหิวทำให้เขาต้องเร่งรีบที่จะเดินเข้าไป..“อ๋อแล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status