ทวงรักร้ายนายวิศวะ(เลว) | เวหา x เชอรีน

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เด็กสาวหน้าตาน่ารักผิวพรรณสดใสเธออยู่ในชุดเครื่องแบบชั้นมัธยมปลายของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งข้างกายของเธอนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีกำลังนั่งเตรียมพร้อมที่จะรับฟังคำพูดของเธอหลังจากที่เขาพึ่งจะพูดคำว่า ‘เลิก ’ออกไป “พี่เวหา~ นี่พี่คิดจะทิ้งพิงค์กี้ใช่มั้ยคะ” เด็กสาวชั้นมัธยมปลายพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่อยากจะเอาเรื่องชายหนุ่ม มือเรียวเล็กยกขึ้นกอดอกแน่นซึ่งท่าทางรวมไปถึงน้ำเสียงเล็กแหลมของเธอทำให้ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหันเมินเธอทันที เวหานั่งนิ่งพลางหันมองไปทางอื่นแต่แล้วสายตาคมก็เหลือบไปเห็นเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งเข้าอย่างจัง เธอคนนี้สวยหวานใบหน้าสดใสน่ารัก รูปร่างกำลังดีมองไปมองมาก็เหมือนกับว่าเขาคุ้นๆและอาจจะรู้จักเธอ “พี่เวหามองอะไรของพี่!!” พิงค์กี้ที่มองไปตามสายตาของเวหาก็เห็นเข้ากับเธอคนนั้นผู้หญิงที่เวหากำลังจ้องมองอยู่ไม่รอช้าหญิงสาวเริ่มเกิดอาการหึงหวงจนเลือดลมในกายพลุ่งพล่าน มือเล็กจับเข้าที่ท่อนแขนกำยำพลางดึงรั้งให้ชายหนุ่มรุ่นพี่หันกลับมามองที่เธอ “อะไรของเธอวะ!!” หนุ่มมัธยมปลายที่โดนดึงรั้งร่างกายก็เริ่มระงับสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่อ

เวหาปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระพร้อมกับหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมเข้าที่ศีรษะของตัวเขาเองแล้วขึ้นไปคร่อมบนรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำของตัวเอง“เราเป็นเพื่อนกัน ขึ้นมาสิเดี๋ยวไปส่งที่บ้าน” ชายหนุ่มเอ่ยชวนหญิงสาวให้ขึ้นไปนั่งบนรถคู่ใจทำเอาเชอรีนรีบปฏิเสธเสียงแข็งมือไม้โบกสะบัดพัลวันเพราะเธอไม่เคยนั่งรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่แบบนี้มาก่อนอีกทั้งเธอก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นที่ไปไหนมาไหนด้วยกันได้“ไม่เป็นไรเรากลับเองได้” เชอรีนยิ้มแห้งอย่างไม่รู้จะพูดปฏิเสธเช่นไรเธอไม่สะดวกที่จะนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่แบบนี้อีกทั้งชุดกระโปรงนักเรียนที่เธอสวมใส่นั่นก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอไม่กล้าที่จะนั่งรถไปกับเขาร่างบางหลุบตามองลงไปยังกระโปรงนักเรียนของตัวเองแล้วจึงหันมองไปทางอื่นคิดๆๆว่าพูดปฏิเสธอย่างไรดี เวหาที่มองดูการกระทำของเธออยู่จึงได้เปิดกระจกหมวกกันน็อคขึ้น“ใส่กางเกงซับในหรือเปล่า” คำพูดของเขาทำเอาเชอรีนตะลึงดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา เชอรีนพยักหน้าด้วยท่าทางเลิ่กลั่กยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเหนียมอาย“ห๊ะ! ก็ใส่”“งั้นก็ขึ้นมาเถอะน่า ถือว่าตอบแทนที่เธอช่วยฉัน” ชาย

สำหรับเรื่องความรักและแฟนนั้นเธอไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในหัวเลย เธอยังคงอยากเที่ยวเล่นและใช้ชีวิตสนุกสนานไปกับเพื่อนและครอบครัว“อีกนาน พี่ยังไม่คิดเรื่องนี้หรอกขอตั้งใจเรียนก่อนจะดีกว่า เราน่ะ ไปนอนได้แล้ว ได้ข่าวจากพี่แชมเปญมาว่าวันพรุ่งนี้มีสอบเก็บคะแนนนี่ ได้อ่านหนังสือบ้างหรือยัง บอกมานะ” เชอรีนมองหน้าชะเอมอย่างจับผิดได้ข่าวมาจากไลน์กลุ่มของพวกเธอทั้งสามสาวว่าในวันพรุ่งนี้น้องสาวคนเล็กของพวกเขาจะมีสอบเก็บคะแนน“เอิ่มแบบเอิ่ม ก็..ยังเลยค่ะ ขอตัวกลับห้องไปอ่านหนังสือก่อนนะคะ” ชะเอมยิ้มแห้งก่อนที่จะเปิดประตูห้องของพี่สาวแล้วสาวเท้าเดินออกไปอย่างไวเช้าวันต่อมาหลังจากที่คนขับรถได้ไปส่งชะเอมยังโรงเรียนหญิงล้วนของเธอแล้ว เขาก็ได้ขับมาส่งเชอรีนที่ยังโรงเรียนของเธอและก่อนที่จะลงจากรถ เธอก็ไม่ลืมที่จะกล่าวคำขอบคุณไปยังคุณลุงคนขับรถของบ้านตัวเอง“ขอบคุณนะคะ” เธอส่งยิ้มที่ดูจริงใจให้กับคุณลุงคนขับแล้วเปิดประตูรถให้กว้าง สองเท้าเล็กลงจากรถเป็นที่เรียบร้อยพลางสาวเท้าเดินไปยังแถวของห้องตัวเองและเมื่อเข้าแถวหน้าเสาธงเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เด็กนักเรียนต่างก็พากันขึ้นยังห้องใครห้องมันห้อง ม.6

เวหาที่เห็นแบบนั้นก็นิ่งเงียบรู้สึกน้อยใจยังไงก็ไม่รู้ เขาไม่รอช้าที่จะเริ่มแนะนำตัวเองอีกครั้งและต่อไปถ้าเธอยังจำชื่อของเขาไม่ได้อีกเขาก็จะบอกเธอไปเรื่อยๆอย่างน้อยมันต้องมีสักวันแหละที่เธอจะต้องจำชื่อเขาได้“เวหา! ฉันชื่อเวหาหรือจะเรียกว่าเว..ก็ได้”“จะยืนจีบกันอีกนานมั้ย ไปหาอะไรกินกันได้แล้ว” ธาวินที่ฟังบนสนทนาของทั้งคู่อยู่ก็รีบพูดแซวไปยังทั้งสองเพราะถ้าจะให้พูดคุยกันต่อไปก็เกรงว่าพักเที่ยงอาจจะไม่ได้กินข้าวกันพอดีดูทรงแล้วคงจะยืนคุยกันอยู่อีกนาน“ไปสิ” เวหาที่ได้ยินแบบนั้นก็มองหน้าเพื่อนสนิทอย่างนึกรับรู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งหมดต่างพากันเดินไปยังร้านข้าวต่างๆ“ไอรีน~ แกจะกินร้านไหน ไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อกัน” เชอรีนมองดูร้านข้าวต่างๆแล้วใจก็นึกอยากกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อขึ้นมาไม่รอช้าเธอรีบสะกิดเพื่อนสาวให้เดินไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อด้วยกัน“อื้อไปสิ ยัยเพียว..ฉันกับเชอรีนไปกินเตี๋ยวร้านริมสุดนั่นนะ” ไอรีนที่เห็นเพื่อนชวนบวกกับเธอก็อยากกินด้วยจึงรีบพยักหน้าและหันไปบอกเพียวที่กำลังเดินจูงมือกระหนุงกระหนิงอยู่กับมาร์ช“โอเค ฉันกับมาร์ชพวกเราจะไปกินข้าวมันไก่แหละ” เพียวพยักหน้าอย่างรับรู

และสุดท้ายเขาจำต้องตัดสินใจพูดมันออกมาด้วยท่าทีที่ดูหนักแน่น ชายหนุ่มเริ่มอธิบายถึงสาเหตุที่เข้ามาขอเบอร์กับไลน์ของหญิงสาวทำเอาเชอรีนที่เริ่มจะเข้าใจแล้วก็พยักหน้าอย่างรับรู้ในตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่แอบขอโทษเพื่อนร่วมชั้นอยู่ภายในใจที่ทีแรกแอบคิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเขานั้นสนใจเธอ“ก็เลยอยากจะถามเราใช่มั้ย” ใบหน้าสวยส่งยิ้มหวานให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนทำเอาร่างแกร่งที่ยืนอยู่ข้างกายเธอเผลอใจเต้นแรงพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มกลับไป“อืม ได้มั้ยละ เชอจะช่วยสอนเราได้มั้ย”“ถ้ามันไม่ยากจนเกินไปเรายินดีที่จะสอนเวนะ เอามือถือของเวมาสิเดี๋ยวเรากดเบอร์ให้” เชอรีนแบมือขอโทรศัพท์ของเวหาซึ่งชายหนุ่มตัวร้ายก็นิ่งไม่ยอมหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาสักทีจนสุดท้ายเขาก็เริ่มพูดออกมาอีกครั้ง“เอาของเชอมาดีกว่า พอดีว่ามือถือเวแบตจะหมดน่ะ” เวหาแบมือขอโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวซึ่งเธอก็ยินดีที่จะส่งมันไปให้เขาด้วยความเต็มใจ“อ๋ออืม อะนี่~”ทันทีที่ได้โทรศัพท์มือถือของเชอรีนมาเขาก็กดเปิดหน้าจอขึ้นอย่างง่ายดายเพราะเธอไม่ใส่รหัสล็อคเครื่องใดๆเลยสักนิด เขาไม่รีรอที่จะกดเมมเบอร์ตัวเองลงไปในเครื่องข