Chapter 5 จนอยากหลีกหนี (2)

อินทุภารู้สึกสังหรณ์ในใจ ก่อเกิดเป็นความรู้สึกอึดอัดเข้ามาแทนที่ เธอจ้องหน้าเขาเขม็ง ไม่รู้ธีรุตม์จะมาไม้ไหน

“หนูอินมีเรื่องน่าตื่นเต้นแบบนี้ ทำไมหนูไม่บอกแม่ละลูก ดูสิต้องให้พี่รุตเป็นฝ่ายบอกเหรอ จะแอบเซอร์ไพรส์แม่ใช่ไหมจ๊ะ”

“เอ่อ คุณหญิงแม่คะ” อินทุภาอึกอัก เธอจะเล่าอย่างไรว่าเมื่อคืนเธอถูกเขาข่มเหง และยังทิ้งให้เธอนอนคนเดียวทั้งคืนตามลำพัง

อินทุภาได้แต่เบนหางตาไปมองเขา แต่เธอก็ได้เห็นได้เจอสายตาเย็นชาของธีรุตม์อีกครั้ง

“ว่าไงน้องอิน” เขาเอ่ยเรียกเสียงหวาน

อินทุภาจำใจกล้ำกลืนตอบออกไป

“คือ พี่รุตแค่อยากให้คุณหญิงแม่แปลกใจน่ะค่ะ แต่เรื่องกำหนดวันที่จะไป อินยังไม่รู้ว่าวันไหนค่ะคุณหญิงแม่”

“แหม... ดีแล้วล่ะที่รุตจะพาน้องไปฮันนีมูน แม่หวังว่ากลับมาจากฮันนีมูนแล้ว แม่จะได้ข่าวดีเรื่องหลานนะลูกนะ” คุณหญิงทับทิมนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“ว่าแต่... แม่ว่ามันไม่สมศักดิ์ศรีน่า ทำไมถึงจะไปแค่ภูเก็ตเองหรือ แม่คิดว่า รุตน่าจะพาน้องไปฮันนีมูนที่ต่างประเทศจะดีกว่า”

ธีรุตม์มีงานเยอะ แล้วอีกอย่างมายาวีแพ้อากาศเย็น ๆ  หล่อนเป็นโรคประหลาดที่ถูกความเย็นไม่ได้ ดังนั้นภูเก็ต และเกาะทางใต้ของประเทศจึงเหมาะที่สุด แล้วไม่ต้องยุ่งยากเรื่องเอกสารด้วย

“แม่ครับ แค่ใกล้ ๆ ก่อน พอมีเวลาและโอกาสอื่น ค่อยพาไปไกลกว่านี้ครับ ผมจะขอหยุดไม่กี่วันครับ จะได้กลับมาทำงานให้คุณแม่อีก”

“แหม... ชื่นใจ ได้ยินแบบนี้แล้ว แม่ก็สบายใจ”

“คุณหญิงแม่จะไปด้วยกันไหมคะ”

“โอ๊ย แม่จะไปทำอะไร ไปกันแค่หนุ่ม ๆ สาว ๆ ก็พอ แม่ขออยู่บ้านตากแอร์ฯ เย็น ๆ ดีกว่า ให้ไปเดินเล่นทะเล กระโดดน้ำตูม ๆ แม่ไม่ไหวแล้ว เอ่อ... แล้วก็ดูแลกันดี ๆ ล่ะ แดดมันแรงนักเชียว จะดำเอา และจะไม่สบาย” คนเป็นแม่ก็ห่วงสารพัด

“ครับแม่”

“ดีแล้ว ๆ ไปเที่ยวจะได้เปิดหูเปิดตา ขอเพียงแค่มีตาหนูยายหนูตัวน้อยกลับมาให้แม่ได้ยินข่าวดี แค่นี้แม่ก็พอใจล่ะ โอ๊ย! หลานย่าจะมาแล้ว แม่อยากอุ้มหลาน” ยิ้มอย่างดีใจที่เห็นลูกชายเริ่มคล้อยตาม และเมื่อคืนวิภาก็รายงานความคืบหน้าว่าธีรุตม์อยู่ในห้องนอนของอินทุภาเป็นชั่วโมง

หลังจากจบมื้ออาหารเช้าแสนอึดอัด อินทุภารีบผละตัวหนีออกจากตึก เธอไปหมกตัวอยู่ภายในห้องเรือนกระจกที่เต็มไปด้วยกล้วยไม้ กระบองเพชร และดอกไม้ที่ชื่นชอบ

กระนั้นยังไม่วายถูกธีรุตม์ตามมาถึงในนั้น “หวังว่าคงไม่ทำตัวปากมาก ไปฟ้องใครเข้าล่ะ” ธีรุตม์ส่งเสียงมาพร้อมกับตัว

อินทุภาชะงักไม่เข้าใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ เขาคงจะให้เธอออกจากบ้านไปพร้อมกับเขา และเขาจะไปกับมายาวี

ใบหน้าของหญิงสาวซีดจางลงเมื่อได้รู้ความจริง หัวใจไม่ใช่ก้อนดินที่จะไม่รู้สึกอะไร อินทุภาเองก็ใช่จะเป็นพระอิฐพระปูน

“เธอจะบินไปภูเก็ตพร้อมกับฉันก็ได้ ฉันจะให้เงินเธอ และเธอไปหาที่อยู่เอง ส่วนฉันจะแยกไปกับมายาวี” เขาประกาศให้เธอรู้ เมื่อมาถึงจุดนี้ อินทุภารู้ว่าเธอถูกใช้ให้เป็นหนังรองหน้า ธีรุตม์กำลังย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นเมียที่ถูกกดขี่

“คุณแน่ใจแล้วหรือคะที่ทำแบบนี้”

“แน่ใจสิ ทำไม”

“เปล่าหรอกค่ะ ถ้าคุณหญิงแม่รู้”

“นี่... ถ้าเธอไม่ปากมาก ไม่ปากโป้ง แม่ก็ไม่รู้ ว่าแต่... จะไปฟ้องแม่หรือ”

อินทุภาถึงกับกลืนความขมลงคอ

“ถ้าคุณจะขอร้องอิน ก็ควรจะพูดให้ดี ๆ และคราวหน้าหากจะทำแบบนี้อีก ก็ต้องปรึกษากันก่อน” อินทุภาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องพูดออกไปแบบนี้

“...” ธีรุตม์ยักไหล่

“คุณไม่ต้องห่วงนะคะ อินรู้สถานภาพของตัวเองดี แต่ขอร้องข้อเดียว”

“อะไร”

“คุณอย่ามาทำกับอินเหมือนเมื่อคืนนี้อีก”

“หื้อ เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองนะอินทุภา”

“ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงคุณมายาวี เธอคงจะเสียใจ”

“มายาวีเธอให้เกียรติฉันเสมอ และไม่ก้าวก่าย”

“แต่คุณนอกกายนอกใจเธอ”

“อินทุภา เธอก็เป็น...”

“เป็นอะไรคะ” หญิงสาวสวนกลับ