Chapter 9 ความหลงใหล(2)

ทว่าเมื่อถึงเวลาใกล้อาหารเย็น

อินทุภาก็ลงมาก่อนเวลา เธอจะถือโอกาสเดินเล่น มายาวีเดินปรี่เข้ามาหา ก่อนจะจ้องด้วยสายตาเขม่นแล้วเอ่ยถาม

“หล่อนใช้มารยาอะไรไม่ทราบ รุตเขาถึงได้หนีหน้าฉัน ออกไปเดินเล่นข้างนอก”

อินทุภามองมายาวีอย่างแปลกประหลาดใจ “น่าแปลกนะคะ พวกคุณตัวติดกันขนาดนั้น ทำไมไม่ถามกันเอง”

“คนที่เป็นส่วนเกินแบบฉันจะรู้เรื่องของพวกคุณได้ยังไง เอ๊ะ!”

“แกอย่ามาพูดยอกย้อนฉัน รุตเขาบอกว่าเกรงใจหล่อนที่เป็นเมีย เอาสิ... เธอมันเก่งนี่ ถึงได้เข้าทางคุณหญิงทับทิม คุณหญิงถึงได้ชอบหล่อนนัก ทั้งที่พ่อของหล่อนติดหนี้คุณหญิงมากมาย”

มายาวียังหาข้อด้อยของตัวเองไม่เจอ ถ้าเทียบกับอินทุภา ไม่มีข้อไหนที่คุณหญิงจะไม่ชอบเธอได้ แถมยังกีดกันกลัวจะได้เธอไปเป็นสะใภ้

“อ้อ... คุณหญิงแม่ท่านชอบเพราะฉันไม่ได้เป็นแค่ลูกหนี้มั้งคะ เห็นท่านเคยบอกว่า คุณหญิงไม่ชอบใครที่มาทำตัวเหมือนแม่คนที่สองของลูกชายของท่านน่ะค่ะ อีกอย่างท่านว่าผู้หญิงที่เร่เอาของดีไปนอนกับชาวบ้านง่าย ๆ นั้น น่าจะไม่มีคุณสมบัติที่เหมาะสม”

“ก็คอยดูกันต่อไปเถอะ ฉันไม่รู้ว่าหล่อนไปต่อรองอะไรกับรุตมากกว่า”

“ฉันน่ะเหรอคะจะไปต่อรองอะไรกับคุณรุตได้ คุณวีก็น่าจะรู้ดี เอาเป็นว่า... คุณรุตงอนคุณวีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ เดี๋ยวก็คงดีกัน ถ้าคุณง้อเป็น”

“เสือก”

“อ้าว... ทำไมพูดจาไม่น่ารักล่ะคะ ถึงอย่างไรทริปนี้คุณก็ต้องทนดูหน้าของฉันแบบทิ่มใจกันไปข้างหนึ่ง”

“ย่ะ” มายาวีกระฟัดกระเฟียด เธอรู้แล้วแหละว่าธีรุตม์ไม่พอใจที่เธอเอ่ยเรื่องของอินทุภากับนายหัวศีล

“หล่อนก็ระวังตัวเอาไว้ให้ดีเถอะ จะหลุดจากตำแหน่งลูกสะใภ้ดีเด่น ฉันอยากรู้นักว่า ถ้าหล่อนไม่ท้อง และไม่มีลูกให้คุณหญิงทับทิมสักที ท่านยังจะอยากได้หล่อนเป็นลูกสะใภ้อยู่อีกไหม”

“เป็นห่วงตัวเองเถอะค่ะ เพราะว่าที่บ้านคุณหญิงอยู่ดีกินดี ฉันจะเกาะหัวกระไดบ้านเอาไว้ให้แน่นเลยค่ะ คงจะหลุดยากสักหน่อย แต่คุณก็พยายามเข้านะคะ ฉันจะเป็นกำลังใจให้” อินทุภาพยายามจะเดินหนี

“หล่อนอย่ามาอวดเก่ง เกาะให้อยู่หมัดนะ ทางบ้านหล่อน ก็เห็นว่าจนตรอกแล้วนี่ ลูกเมียเก่าเมียเก็บ จนไม่มีจะกิน แถมยังถูกยกให้มาเป็นแค่สะใภ้ขัดดอก คิดหรือว่ามีทางเลือกมากนัก ยังไงรุตก็รักฉัน หัดเจียมตัวเสียบ้าง”

อินทุภาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

“การเป็นสะใภ้บ้านคุณหญิงทับทิมคือสิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่หรือคะ แต่คุณก็ยังไม่ได้เป็น ที่นั่นในสายตาของคุณรุตฉันอาจจะเสมือนหนึ่งคนไร้ค่า แต่ไม่ว่าจะเป็นตัวคุณหญิงแม่ หรือแม้แต่คนรับใช้ ไปจนกระทั่งถึงคนสวน หรือคนขับรถ ทุกคนต่างให้เกียรติและยกย่องฉันว่าเป็นเมียของคุณรุต ที่พูดคำว่าเจียมตัว แล้วมาสอนฉัน ช่วยสอนตัวเองดีกว่าค่ะ เจียมตัวนะ เจียมตัว”

อินทุภาสะบัดหน้าเดินหนีมายาวีไป แม้มันจะเป็นการตอบโต้เล็กน้อยที่ตนพอจะทำเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตนได้ ถึงอย่างนั้นยังแอบหวาดหวั่น หากมายาวีนำเรื่องนี้ไปฟ้องธีรุตม์ เธอเองนี่ล่ะจะตกเป็นฝ่ายลำบาก