ยามอัสดงกับนายช่างหนุ่มตัวแสบ

“ที่รัก รถที่บ้านเสียแล้ว ถ้าวันนี้คุณว่าง ช่วยเอาไปซ่อมที่อู่ซ่อมให้หน่อยสิ”

ขณะที่ฉันกำลังทำงานบ้านอยู่ที่บ้าน ก็ได้รับข้อความวีแชทจากเจียงเป่ยสามีของฉัน

“ได้ค่ะที่รัก งั้นคิดว่าฉันจะกลับบ้านสายหน่อยนะ”

หลังจากหยิบกุญแจรถแล้ว ฉันจึงขับรถยนต์ไปอู่ซ่อมรถที่ใกล้บ้านที่สุด

“ไม่ทราบว่ามีคนอยู่ไหมคะ?”

“เครื่องยนต์ของรถฉันมีปัญหานิดหน่อย ต้องการตรวจเช็กและซ่อมค่ะ”

ไม่มีคนตอบ

เนื่องจากอากาศร้อนมาก ฉันจึงรอจนเริ่มหมดความอดทน แอบบ่นเบา ๆ ว่า

“ไม่มีคนแล้วจะเปิดอู่ซ่อมทำไม…”

“ใครบอกว่าไม่มีคน แล้วผมไม่ใช่เหรอ?”

ตอนที่ฉันกำลังจะออกจากร้าน เสียงทุ้มต่ำและมีพลังสายหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลังของฉัน

ทว่าเมื่อฉันหันไปกลับมองไม่เห็นใครเลย

“อยู่ตรงนี้ไง”

เห็นเพียงผู้ชายที่ตัวสกปรกมอมแมม แต่รูปร่างล่ำสันคนหนึ่งมุดออกมาจากใต้ท้องรถยนต์อีกคันที่เกิดอุบัติเหตุ

ฉันหน้าแดงทันที

ไม่ใช่สาเหตุอื่นใด เป็นเพราะกลิ่นฮอร์โมนบนตัวช่างซ่อมตรงหน้าคนนี้มันแรงมากน่ะสิ!

น่าจะเพื่อความสะดวกในการซ่อมรถยนต์ หนุ่มหล่อคนนี้จึงสวมเพียงเสื้อกล้ามสีขาว ซึ่งมันทำให้เห็นกล้ามเนื้อของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น

เม็ดเหงื่อไหลตามผิวหนังสีแทนลงไปที่หน้าอกของเขา เสื้อกล้ามตรงหน้าอกเปียกชุ่ม เปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกต้องห้าม

เขาเปิดน้ำแร่ขวดหนึ่งแล้วดื่มจนหมดในรวดเดียว ลูกกระเดือกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการดื่มน้ำ

มองลงไปข้างล่างอีก แม้บนกางเกงขาสั้นสีเทาจะเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน ทว่ากลับไม่สามารถบดบังกล้ามเนื้อที่นูนขึ้นเป็นมัด ๆ บนต้นขา เหมือนกับว่าจะเก่งเรื่องบนเตียงมาก

ดูท่าทางคงเก่งกว่าเจียงเป่ยสามีของฉันอย่างน้อยสองเท่า

น่าจะเป็นเพราะอากาศร้อนเกินไป หรือเพราะเจียงเป่ยไม่ได้สนองความต้องการของฉันมานานแล้ว

ฉันในตอนนี้ที่เผชิญหน้ากับช่างซ่อมรถยนต์ที่สกปรกมอมแมมคนหนึ่ง กลับรู้สึกได้ว่าเลือดในร่างกายกำลังพลุ่งพล่าน

ขณะที่กำลังคิดแบบนี้ ความรู้สึกชาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ฉันหน้าแดงฉับพลัน ได้แต่ยืนหนีบขาอยู่ตรงข้างรถยนต์

“คุณกัว หม้อน้ำเครื่องยนต์มีปัญหานิดหน่อย ผมจะทำการเช็กสภาพรถก่อน”

“ค่ะ ๆ ได้เลย”

ตอนที่เขาก้มหยิบเครื่องมือโดยหันหลังให้ฉัน บั้นท้ายที่เด้งกระชับถูกยกขึ้น ทำให้อดไม่ได้ที่จะอยากเดินเข้าไปจับสักที

ฉันต้องหยิกต้นขาของตัวเองอย่างแรงถึงจะตั้งสติได้ ‘กัวเจิน จำไว้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้วนะ!’

ตั้งแต่แต่งงานกับเจียงเป่ย ฉันก็อยู่บ้านเป็นคุณนายอย่างเต็มตัว ได้ใช้ชีวิตคุณนายเศรษฐีแบบที่ทุกคนอิจฉา

แต่สิ่งที่คนอื่นไม่รู้คือ คุณนายเศรษฐีก็มีความขมขื่นที่พูดออกมาไม่ได้ของตัวเองเหมือนกัน และนั่นก็คือด้านนั้นของเจียเป่ยไม่ได้เรื่องเลย

ค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่เขาไม่อยู่ ฉันทำได้แค่อาศัยของเล่น หรือสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองเพื่อเติมเต็มความต้องการของฉัน

ว่ากันว่าผู้หญิงสามสิบก็เหมือนหมาป่า ผู้หญิงสี่สิบก็เหมือนเสือ และปีนี้ฉันก็อายุสามสิบพอดี ซึ่งกำลังเป็นช่วงที่มีความต้องการสูงพอดี

แต่เจียงเป่ยกลับมาอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง ครั้งละไม่ถึงหนึ่งนาที เหมือนทำให้มันจบ ๆ ไปทุกครั้ง

ฉันไม่เพียงไม่รู้สึกมีความสุขเลยสักนิด ทุกครั้งยังต้องคำนึงถึงอารมณ์ของเขา โดยแกล้งหอบอย่างหมดแรงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเขา และแกล้งถึงจุดสุดยอดให้เขาดู เพราะกลัวจะทำร้ายจิตใจของเขา