FAZER LOGINอินจื้อค่อยสบายใจหน่อย อย่างน้อยมีสิ่งที่ประกันว่าตัวเองพลั้งพลาดทำผิดไม่ตายแน่ และยังขอสิ่งอื่นได้อีกสองครั้งนับว่าค่อยคุ้มค่ากับการเสียของสะสมไปสักหน่อย ไข่มุกเขาก็มีสะสมมากแล้ว ทั้งมุกเงือก มุกชมพู มุกราตรีเรืองแสง กับแค่มุกนิลเดี๋ยวเขาก็จะสืบเสาะมาใหม่จนได้ อินจื้อนำทองคำเข้าไป
“ไม่มีทาง นี่ข้าก็มั่งมีจากการค้าของอินจื้อมากแล้ว ข้ามีแต่จะให้เขาอยู่ใกล้ ๆ รอให้เขาสวมกวานและจะดูน้องสะใภ้ดี ๆ ให้เขาสักคน” ตอนนี้คนที่นางห่วงก็มีเพียงอินจ้านกับอินจื้อ อินจ้านนั้นรับตำแหน่งทางทหารเจริญรอยตามบิดา แต่ทว่ายังสังกัดในเป็นทหารรักษาเมืองหลวง ส่วนเซี่ยเป่าชอบอยู่ชายแด
“พี่เขย...หยุดเดี๋ยวนี้นะ นั่นมันของสะสมของข้า”อินจื้อกลับจากชายแดนหอบหีบของสะสมมามากมาย แต่เมื่อเขากำลังจะเข้าไปชื่นชมหยกสีชมพูที่ตนเองประมูลมาได้ พี่เขยตัวแสบกลับขโมยมันออกมาเสียนี่ “อินจื้ออะไรกันโวยวายแต่เช้า” อินเหยานั่งตรวจบัญชีอยู่ในห้อง เพราะหอเริงรมย์ของอินจื้อทำรายได้อย่างงาม จนต้
หลังจากงานอภิเษกของหลิงหยวนกับองค์ชายรอง อินหยาต้องเดินทางไปยังแคว้นฉินโดยพาลูกชายของนางอันหลานไปเยี่ยมเสด็จปู่และเสด็จย่า รวมทั้งเดินทางเป็นเพื่อนองค์หญิงสามในการจัดงานอภิเษกสมรสระหว่างองค์ชายรองหรือว่าที่องค์รัชทายาทคนใหม่ของแคว้นฉิน แม้องค์หญิงสามจะพูดว่าไม่ตื่นเต้น แต่ทว่านางเข้าใจความรู้สึกในช่
อินเหยาเลี้ยงน้องสาวผู้นี้มาจนเติบใหญ่ เดิมคิดว่านางและหลิงหยวนไม่น่าจะปรองดองกันได้ จนคิดว่าไม่สนิทสนมกันจะดีกว่า แต่ใครจะคิดว่าเจ้าเด็กแสบคนนี้จะติดนางแจไม่พอ ถึงขั้นขัดคำสั่งมารดาที่เป็นศัตรูของมารดาของนางมายืนข้างพี่สาว จนสุดท้ายนางจึงใจอ่อนแล้วปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต มาวันนี้รู้สึกว
งานปักปิ่นของลูกสาวคนที่สามของตระกูลฟู่จัดยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน และครั้งนี้ดูเหมือนเหล่าพี่เขยของหลิงหยวนต่างเอาใจนางถึงขนาดหาของขวัญอันแสนงดงามมาให้นางจนเต็มเรือน “พี่สามท่านชอบหรือไม่” อินจื้อหาของขวัญล้ำค่าจากชายแดนที่หาไม่ได้ในเมืองหลวง เป็นผ้าทอจากเส้นไหมทองคำที่สิบปีจะเกิดสักครั้ง และนั่น
“ครั้งสุดท้ายนะ ไม่เอาแล้วข้าเหนื่อย ข้าหิว” เสียงร่ำร้องบอกให้เขาพอ เพราะนี่ค่อนวันแล้วยังไม่ลงจากร่างกายของนางเลย จะไม่ให้นางเดินเลยหรืออย่างไร เมื่อก่อนคิดว่าเขาหื่นห่ามมากอยู่แล้ว แต่วันนี้ราวกับนี่คือร่างแท้ที่เขากักเก็บมาตลอด แล้วเพิ่งเผยให้นางเห็นยามนี้ “อีกนิดข้าอยากมีลูกกั
“เจ้าขยับไกลราวกับข้าเป็นตัวสกปรกน่าขยะแขยง” ฉินอันจวินมองสีหน้าของนาง แล้วก้มดูตัวเอง เขาก็อาบน้ำทุกวันทั้งยังไม่มีกลิ่นเหงื่อแบบไม่พึงประสงค์ที่สตรีไม่ชื่นชอบอีกด้วย “ท่านโตขนาดนี้แล้วไม่รู้รึว่าบุรุษกับสตรีไม่ควรอยู่ใกล้ชิดกัน” อินเหยาอ้างเรื่องธรรมเนียมประเพณีปฏิบัติ แต่ทว่าเขา
“คุณชายยังไม่กลับอีกหรือ” “นางเป็นอย่างไรบ้าง” เหลียงจื่อเพ่ยไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่จะถามกลับถึงอาการของนาง “ความเย็นเข้าแทรก น้ำในทะเลสาบหนาวเย็นนัก ทำให้คุณหนูใหญ่ฟู่มีอาการหนาวสั่นอยู่สักสองวัน แต่หากใช้เตาอุ่นมือ กับกินยาตามที่เขียนเทียบยาให้ก็จะหายเร็ว” ฟังจบเหลียงจื่อ
“ท่านแม่เหตุใดตื่นเช้านักเจ้าคะ...หรือว่ายังไม่ได้นอน” แววตากรุ้มกริ่มของนางทำให้ไป๋เฟิ่นโยว่อยากจะตีจริงเชียว ไม่รู้ตัวแค่นี้รู้จักอะไรพวกนี้แล้ว “เดี๋ยวเถอะ คิดอะไร” “ข้าเปล่านะเจ้าคะ แล้วท่านพ่อเล่าเมื่อคืนนอนห้องท่านแม่มิใช่รึ” ฟู่อินเหยาไม่วายถามถึงอีกคนที่อาจจะเป็นสาเหตุของกา







