LOGINจากอาจารย์มหาวิทยาลัยผู้ปราดเปรื่อง เจนนี่ ซู กลับฟื้นในร่าง หลินหว่านชิง ฮองเฮาที่ถูกลวงไปทรมานและทิ้งให้ตาย! ผู้บงการคือแม่นมหลวงที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัย ส่วนผู้ลงมือคือลูกชายผู้มีอำนาจล้นราชสำนัก เมื่อรอดกลับวัง นางจึงซ่อนความแค้นไว้ใต้รอยยิ้ม ค่อย ๆ เปิดโปงความผิดและทวงหนี้จากคนตระกูลนี้ทีละคน พวกเขาพรากชีวิตฮองเฮาคนเดิมไปแล้ว แต่หญิงที่กลับมาคราวนี้ จะไม่ยอมตายด้วยมือพวกเขาอีก!
View Moreรางวัลที่ไม่มีวันได้รับ
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะที่เจนนี่ ซูยังคงก้มหน้าแก้เอกสารบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านเข้ามาถึงขอบโต๊ะทำงาน ทว่าหญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว เมื่อเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟและพบว่ามันเย็นสนิท
บนจอมีข้อความจากผู้ช่วยคณบดีปรากฏขึ้น
‘รถจะมารับอาจารย์ตอนสี่โมงครึ่งนะคะ อย่าลืมเผื่อเวลาแต่งหน้าด้วยค่ะ’
เจนนี่มองนาฬิกามุมจอ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่ารับทราบ แล้วกลับไปอ่านข้อเสนอทุนของนักศึกษาต่อ อีกเพียงสองหน้าเท่านั้น
เธอบอกตัวเองเช่นนี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เอกสารยังเหลือหกหน้า และก่อนหน้านั้นก็เคยบอกว่าจะอ่านอีกเพียงหนึ่งฉบับแล้วพัก สุดท้ายคำว่าอีกเพียงนิดเดียวกลับยืดออกไปจนแทบไม่เหลือเวลาให้สิ่งอื่น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนผู้ช่วยสาวจะเปิดเข้ามา ในมือมีถุงอาหารกับขวดน้ำ
“อาจารย์ยังไม่ได้กินอะไรอีกใช่ไหมคะ”
“กินแล้วค่ะ”
ผู้ช่วยเหลือบมองถังขยะข้างโต๊ะ ซึ่งมีเพียงซองกาแฟกับกระดาษใช้แล้ว
เจนนี่เงยหน้าตามสายตานั้น ก่อนแก้คำพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ
“ขนมปังตอนเช้า”
“ตอนนี้บ่ายสามแล้วค่ะ”
“ฉันกำลังจะเสร็จ”
ผู้ช่วยสาววางถุงอาหารลงตรงพื้นที่ว่างเล็ก ๆ ข้างแป้นพิมพ์ ก่อนเลื่อนกองแฟ้มออกให้พ้นมือเธอ
“ประโยคนี้อาจารย์พูดตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้วค่ะ กินก่อนเถอะนะคะ คืนนี้ต้องขึ้นเวทีด้วย”
เจนนี่ยิ้มบางอย่างยอมแพ้ เธอถอดแว่นวางลงแล้วหมุนเก้าอี้ไปทางอาหาร กลิ่นข้าวร้อนควรทำให้รู้สึกหิว แต่สิ่งแรกที่เธอรับรู้กลับเป็นอาการคลื่นไส้จาง ๆ ซึ่งเกิดขึ้นมาหลายวัน
เธอเปิดขวดน้ำ ดื่มช้า ๆ ก่อนหยิบช้อนขึ้นมา
“เรื่องเอกสารของเด็กปีสุดท้ายเรียบร้อยหรือยัง”
“ส่งให้ฝ่ายวิชาการแล้วค่ะ ส่วนข้อมูลที่อาจารย์ขอ ฉันใส่ไว้ในแฟ้มสีน้ำเงิน”
“มีคนตรวจตัวเลขซ้ำหรือยัง”
“ตรวจแล้วสองรอบค่ะ”
ผู้ช่วยตอบแล้วหยุด มองใต้ตาคล้ำของคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
“เมื่อคืนอาจารย์ได้นอนกี่ชั่วโมงคะ”
เจนนี่ตักข้าวคำเล็กเข้าปาก เคี้ยวหมดแล้วจึงตอบ
“จำไม่ได้”
“แปลว่าน้อยกว่าสามชั่วโมงอีกแล้ว”
เธอไม่ได้ปฏิเสธ
ช่วงเดือนที่ผ่านมา งานหลายอย่างเข้ามาพร้อมกัน ทั้งการสอน การดูแลนักศึกษา งานวิจัยที่ใกล้กำหนดส่ง และหน้าที่ในคณะกรรมการซึ่งเธอรับเพิ่มเพราะเห็นว่าระบบเดิมมีปัญหา เจนนี่เคยคิดว่าเมื่อจัดการช่วงนี้ผ่านไปได้ ทุกอย่างจะเบาลง แต่ทุกครั้งที่งานหนึ่งสิ้นสุด อีกงานก็มารออยู่ก่อนแล้ว
“พรุ่งนี้ฉันจะพัก” เธอบอก
ผู้ช่วยสาวมองปฏิทินบนโต๊ะ
“พรุ่งนี้อาจารย์นัดประชุมเก้าโมงค่ะ”
เจนนี่หันไปมองตาม ก่อนยกมือกดหัวคิ้ว
“ถ้าอย่างนั้น หลังประชุม”
คราวนี้ผู้ช่วยไม่ยิ้มตาม
“อาจารย์ช่วยใส่เวลาพักลงในตารางจริง ๆ ได้ไหมคะ ไม่อย่างนั้นมันจะไม่มีวันมาถึง”
คำพูดนั้นทำให้มือที่ถือช้อนชะงักไปเล็กน้อย เจนนี่มองอีกฝ่าย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“ได้ค่ะ ฉันจะใส่ไว้”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลือกช่วงบ่ายวันถัดไป แล้วพิมพ์คำว่า ‘พัก’ ลงในปฏิทินด้วยตัวเอง
ผู้ช่วยจึงยอมออกจากห้อง แต่ก่อนปิดประตูยังหันมากำชับให้เธอกินอาหารให้หมด
เมื่ออยู่ตามลำพัง เจนนี่กินต่อได้อีกไม่กี่คำก็วางช้อน อาการปวดศีรษะเริ่มลามจากขมับไปถึงท้ายทอย เธอนั่งหลับตาครู่หนึ่ง รอจนความมึนจางลงจึงลุกไปหยิบชุดที่แขวนไว้หลังประตู
บนโต๊ะข้างชุดมีซองเชิญสีงาช้างวางอยู่ ชื่อของเธอพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีทองใต้หัวข้อรางวัลบุคคลดีเด่นแห่งปี
เจนนี่ใช้นิ้วแตะขอบซองอย่างระมัดระวัง
เธอควรตื่นเต้น
เมื่อหลายปีก่อน ตอนยังเป็นอาจารย์ใหม่ที่ต้องนั่งเตรียมการสอนในห้องเช่าแคบ ๆ เธอเคยคิดว่าหากวันหนึ่งงานที่ทำได้รับการยอมรับมากพอ เธอคงรู้สึกมั่นคงและมีเวลาหายใจสะดวกขึ้น ทว่าตอนนี้ สิ่งที่เธออยากทำที่สุดกลับเป็นการปิดโทรศัพท์ อาบน้ำ แล้วนอนโดยไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุก
โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความจากนักศึกษาคนหนึ่ง
‘อาจารย์คะ หนูผ่านแล้วค่ะ ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้หนูเลิกกลางทาง’
ใต้ข้อความนั้นมีภาพผลการพิจารณาทุนแนบมาด้วย
เจนนี่อ่านซ้ำ ก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรกของวัน เธอพิมพ์ตอบว่าทั้งหมดเกิดจากความพยายามของเจ้าตัว แล้วกำชับให้ไปฉลองกับครอบครัว
เธอวางโทรศัพท์ลง มองซองเชิญอีกครั้ง ก่อนเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า
อย่างน้อยค่ำคืนนี้ก็ควรไปให้ถึง
ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมสว่างไสวด้วยแสงโคมระย้า เสียงเครื่องสายคลออยู่ท่ามกลางบทสนทนาของแขกในชุดราตรีและสูทเรียบร้อย ช่างภาพเรียกผู้รับรางวัลให้ขยับเข้าหากันหน้าแผงประชาสัมพันธ์ ก่อนแสงแฟลชจะวาบขึ้นหลายครั้ง
แผลบนหลังถูกดึงรั้งจนปวดเหมือนผิวหนังฉีกออกใหม่ แต่ความต้องการอากาศรุนแรงกว่า เจนนี่พยายามยกศีรษะขึ้น ดินเลนติดอยู่ที่แก้มและริมฝีปาก เธออ้าปากหอบ รับรู้ถึงกลิ่นโคลน กลิ่นเลือด และความแสบลึกในอกลมหายใจครั้งหนึ่งผ่านเข้าไปได้แล้วอีกครั้งมันตื้น สะดุด และเจ็บทุกครั้งที่สูดเข้า แต่ยังมีอากาศเจนนี่นอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดกว่าจะเข้าใจว่าตนยังไม่ตายทันทีที่ความคิดเริ่มกลับมา เธอก็หยุดพยายามขยับตัวแรง ๆคนพวกนั้นอยู่ที่ไหนเธอพยายามฟังผ่านเสียงหอบของตนเอง ได้ยินเพียงแมลงร้องและน้ำไหลช้า ๆ ใกล้หู ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้วางใจ คนร้ายอาจยืนอยู่เหนือหัว อาจกำลังรอดูว่าเธอจะรู้สึกตัวหรือไม่เจนนี่กัดริมฝีปากกลั้นไอ แต่ร่างกายไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น เธอต้องไอออกมาอีกหลายครั้งจนมือที่กดอยู่บนดินสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ไม่มีใครเดินเข้ามาเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาภาพตรงหน้าเอียงอยู่เกือบทั้งหมด มีน้ำสีคล้ำห่างจากใบหน้าไม่ถึงคืบ รากไม้ใหญ่โค้งอยู่เหนือแขน ส่วนดินเลนใต้ตัวชื้นเย็นจนความหนาวซึมลึกเข้ากระดูกเธอพยายามกวาดสายตาไปด้านบนไม่เห็นรองเท้าของใครเจนนี่รวบรวมแรงยกศีรษะ มองผ่านเส้นผม
อยากบอกว่าพวกเขาจำคนผิด เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ฮองเฮาของใคร และไม่เคยขวางทางผู้ใดในสถานที่แห่งนี้แต่แม้แต่เสียงเดียวก็ออกไปไม่ถึงผิวน้ำความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง แขนขาที่ดิ้นอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง การขยับแต่ละครั้งช้ากว่าความคิดของเธอ ราวกับร่างนี้ไม่ยอมรับคำสั่งอีกต่อไปในช่วงที่สติเลือนราง ภาพห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวกลับปรากฏขึ้นแก้วน้ำบนโต๊ะ ป้ายชื่อที่จัดไว้ตรงที่นั่ง มือของผู้ช่วยที่เอื้อมมาหาเธอเจนนี่พยายามยึดภาพเหล่านั้นไว้ แต่เสียงเรียกชื่อจากความทรงจำกลับถูกแทนด้วยเสียงผู้หญิงอีกคน“พระนางอย่าทรงอ่านเลยเพคะ เสวยยาก่อนเถิด”ใบหน้าที่เธอไม่รู้จักปรากฏขึ้นใกล้ ๆ เป็นหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อสีเข้ม ริมฝีปากยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่ามือกลับดึงกระดาษออกจากมือเธอโดยไม่รอคำอนุญาตภาพนั้นหายไป ก่อนอีกภาพจะเข้ามาแทนห้องกว้างที่หนาวเย็น ถ้วยยาสีดำบนถาด และประตูซึ่งปิดลงหลังคนรับใช้เดินออกไป เสียงฝนกระทบชายคาดังอยู่เป็นเวลานาน ไม่มีใครย้อนกลับมาแม้เจ้าของห้องจะไอจนแทบหายใจไม่ทันความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ติดมากับภาพเหล่านั้นรุนแรงจนเจนนี่เจ็บลึกเข้าไปอีกแห่งมันไม่ใช่ความท
คำถามมากมายติดอยู่ในลำคอ เธอออกแรงเพียงพอจะเปล่งเสียงได้คำเดียว“ช่วย…”ชายผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ“เพิ่งรู้จักขอความเมตตาหรือ”เขาปล่อยคางเธอ ใบหน้าจึงกระแทกกับต้นไม้อีกครั้ง ความเจ็บทำให้เจนนี่ต้องหลับตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุม เธอพยายามหายใจอย่างช้า ๆ แต่ทุกครั้งที่ทรวงอกขยับ แผ่นหลังก็ปวดร้าวจนแทบหมดสติเสียงแส้ถูกยกขึ้นดังอยู่ใกล้หูในช่วงสั้น ๆ ก่อนมันฟาดลงมา เธอได้ยินคนด้านข้างรีบกล่าวห้าม“พอเถอะขอรับ คุณชายหลัว หากพระนางสิ้นพระชนม์ตรงนี้ จะเคลื่อนย้ายลำบาก”ปลายแส้หยุดค้างเจนนี่ได้ยินเสียงถอนหายใจ ตามด้วยคำสั่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ“แก้มัด พาไปที่น้ำ ทำให้เรียบร้อย แม่นมหลวงยังรอฟังข่าวอยู่”พระนาง แม่นมหลวง เจนนี่จับความหมายของคำเหล่านั้นไม่ได้ แต่เข้าใจชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ได้กำลังขู่ พวกเขากำลังจะฆ่าเธอเมื่อเชือกคลายออก แขนทั้งสองตกลงข้างตัวโดยไร้เรี่ยวแรง เธอทรุดก่อนที่เท้าจะแตะพื้นเต็ม ๆ ชายสองคนเข้ามาคว้าแขนแล้วลากไปตามทาง ดินและเศษใบไม้ครูดปลายรองเท้าที่หลุดออกจากส้นเธอพยายามฝืนเงยหน้า มองหาบ้าน ผู้คน หรือแสงไฟสักแห่ง มีเพียงต้
เจนนี่สวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม ผมถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางช่วยปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าได้พอสมควร หากไม่มองใกล้ก็คงไม่มีใครสังเกตว่าฝ่ามือของเธอเย็นและริมฝีปากซีดกว่าปกติ“คืนนี้ถึงคิวคุณเสียทีนะ”อาจารย์อาวุโสที่ยืนข้างกันกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”“ได้ยินว่าคุณเพิ่งส่งงานวิจัยฉบับใหม่ ยังจะหาเวลาทำโครงการให้ทุนเด็กอีก เอาแรงมาจากไหนกัน”เจนนี่หัวเราะเบา ๆ“คงต้องถามกาแฟที่ห้องทำงานค่ะ”คนรอบข้างหัวเราะตาม บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว เธอยังคงยิ้ม รับคำแสดงความยินดี และตอบคำถามตามมารยาท แต่ไม่นานเสียงรอบตัวก็เริ่มดังซ้อนกันจนฟังแยกได้ยากเธอขยับน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้างพื้นห้องเหมือนเอียงวูบอยู่ชั่วขณะ“อาจารย์คะ”ผู้ช่วยที่เดินตามมาสังเกตเห็นทันที“ไปนั่งก่อนดีไหมคะ”“ดีค่ะ”ครั้งนี้เจนนี่ไม่ฝืน เธอเดินไปยังโต๊ะที่จัดไว้ใกล้เวที นั่งลงแล้วรับน้ำจากอีกฝ่ายมาจิบ ความเย็นไหลผ่านลำคอ แต่ไม่ช่วยให้อาการแน่นอึดอัดบริเวณอกหายไป“หน้าซีดมากเลยค่ะ ฉันเรียกเจ้าหน้าที่มาดูให้นะคะ”เจนนี่กำลังจะตอบว่าไม่เป็นไร ทว่าพอสูดลมหายใจกลับรู้สึกว่าหายใจได้ไม่เต็











