ตอนที่ 10 เริ่มแก้ไข 2

แล้วที่แย่สุด ๆ ก็คือผู้ชายหน้าตาธรรมดาซึ่งทำให้เธอมั่นใจได้ว่าจะไม่มีเรื่องผู้หญิงแน่นอนอย่างกวินน่ะ              ที่แท้กลับมีผีห่าซาตานสิงร่างตอนไหนไม่รู้ ไม่เจ้าชู้แต่กลับนอกใจมาโดยตลอดซะงั้น

แล้วเธอก็เพิ่งรู้เช่นเห็นชาติตอนหลังแต่งงานซะได้ จะหย่าก็ไม่ง่าย ทำเรื่องฟ้องหย่าก็ไม่ทัน ดันตายซะก่อน...

แล้วภาพตอนงานศพตัวเองก็ย้อนเข้ามาในหัว ตอนนั้นเธอยืนมองผัวที่ก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์มือถือเหมือนดูรูปเมียตลอดเวลา แต่ความจริงแล้ว แอบแชทหานังเมียน้อย ว่าคืนนี้จะไปนอนค้างด้วย ที่เธอรู้เพราะเป็นผีมันก็ดีอย่างนี้แหละ เดินเข้านอกออกใน ใครก็ไม่เห็น แอบขโมยอ่านแชทในมือถือตอนเขาพิมพ์ได้ง่ายๆ

แถมผัวตัวดียังส่งสติ๊กเกอร์ส่งจุ๊บๆให้นังนั่นอีก ลลนาอยากจะให้จุ๊บตีนเธอมากกว่า

ไม่พอ สามีแอบเข้าห้องน้ำเอาน้ำตาเทียมหยอด ทำทีว่าร้องห่มร้องไห้ เสียใจที่เธอตาย

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!

ใช่แล้ว!

เรื่องแรกที่จะต้องเปลี่ยนก็คือ ‘บอกเลิกกวินซะ’

มุมตึกเรียนคณะมนุษยศาสตร์ภายในมหาวิทยาลัยธรรมปพนพิพัฒน์

“ว่าไงนะ นานัดวินมาถึงนี่เพื่อบอกเลิกเนี่ยนะ” กวินถึงกับงงหนักเมื่อได้ยินสิ่งที่ลลนาเพิ่งบอกออกมา  เขาขยับแว่น ตั้งใจฟังอีกที “ไหนพูดใหม่สินา”

“นาบอกว่าเราเลิกกันเถอะ”

ทว่ากวินก็ยังงงหนักเหมือนเดิม ไม่เข้าใจง่ายๆ “เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ วินผิดอะไร”

หญิงสาวพูดต่ออย่างสงบเยือกเย็น “วินไม่ผิดอะไร นาแค่คิดได้แล้วว่าเราไม่เข้ากัน คบต่อไปก็มีแต่เสียเวลา วินเชื่อเหอะ ผู้หญิงที่วินชอบจริงๆ เป็นอีกแบบ ไม่ใช่นา”

“วินชอบนาที่เป็นแบบนี้ ชอบทุกอย่างที่เป็นนา”

“เพราะตอนนี้วินยังไม่เจอเธอคนนั้นไง แต่เดี๋ยวก็เจอนะ เชื่อนา”

“นาพูดบ้าอะไร”

เขาฉุกคิด “อ๋อ เป็นเพราะนายปัดใช่มั้ย นากับมันแอบคบซ้อน ตอนอยู่โรง’บาล คงคุยกันเรียบร้อยแล้ว            นัดแนะตกลงกันให้มาบอกเลิกวิน”

“โอ๊ย! ไปกันใหญ่แล้ว ไม่เกี่ยวกับปัดซะหน่อย  นายนั่นถึงจะร้าย แต่บริสุทธ์ผุดผ่องที่สุดในสมการนี้นะ”

“ไม่จริงใช่ไหมนา ถ้านาไปคบปัดจริงแล้ววินจะสู้ยังไงไหว วินต้องยอมแพ้ใช่มั้ย”

ลลนาเบิกตา “จริงป่ะ ยอมสิ ยอมเลย ยอมแพ้ซะ”

กวินถึงกับอึ้ง ทำสีหน้าไร้ทางสู้ “ไม่เอาสินา!”

ท่าทางแบบนี้ชาติก่อนเธอมองว่าน่าเอ็นดูได้ไง? ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าน่ารักไร้พิษภัยไม่กล้านอกใจไปอี๊ก

ตรรกะการมองผู้ชายบิดเบี้ยวมากยัยนาเอ้ย...

ลลนาไม่อยากเวิ่นเว้อยืดเยื้อจึงตัดบท “เอาเป็นว่า เราเลิกกัน แค่นี้นะ ไปล่ะ” ว่าแล้วก็หันหลังเดินออกมาเลย ไม่ไยดีต่อเสียงร้องเรียกของกวินสักนิด ใจร้ายสุดๆ

เลี้ยวเข้ามุมตึก จู่ๆ กลุ่มเพื่อนของลลนาก็โผล่มา พวกหล่อนคือลิลลี่ ฝ้าย น้ำฝน

หญิงสาวเบ้ปาก ที่แท้ก็ยัยพวกขี้นินทาตีสองหน้า

“นา เธอเป็นอะไร บอกเลิกวินทำไม”

แน่ะ แอบฟังอีกต่างหาก ลลนาค่อนขอดในใจ พลางเชิดใส่ แต่เพื่อนไม่เข้าใจ ยังเซ้าซี้ต่อ

“บอกมาสินา เลิกวินทำไม”

“นั่นสิ วินดีจะตาย หาใหม่ไม่ได้แบบนี้แล้วนะ”

“อย่าบอกว่าได้แล้วทิ้ง”

ลลนาหันขวับ “บ้าเหรอ ฉันยังไม่มีอะไรกับเขา”

“งั้นเข้าใจอะไรผิดกันหรือเปล่า ให้พวกเราช่วยมั้ย”

“ฉันเป็นห่วงเธอจังเลยนา อย่าเลิกกับผู้ชายดีๆ อย่างวินเชียว”

พวกหล่อนพากันปลอบยกใหญ่ ท่าทีจริงใจที่สุด หากเป็นชาติก่อนลลนาคงปลื้มปริ่มรู้สึกดี ขอบใจมาก

แต่ตอนนี้เธอก็ได้แต่สงสัย ทำไมถึงเชียร์อัพวินนัก! หญิงสาวนึกรำคาญไม่ต้องการสนทนาด้วยจึงเดินหนี

แต่เพื่อนๆ ยังคงเดินตามเซ้าซี้ต่ออย่างไม่ลดละ พวกเธอไม่อยากให้ลลนาโสด

จังหวะนั้น ลลนาพลันหันไปเห็นปรัชญาพอดี               

ออร่างี้ เจิดจ้าแสบตาจัดจ้านเหลือเกิน ขนาดเดินอยู่ตั้งไกล แถมมีเพื่อนกลุ่มใหญ่เดินมาด้วยกันเป็นพรวน

“โอ๊ะ! นั่น นายแบบที่ไหนมาเดินแถวนี้”

ยัยเพื่อนทั้งกลุ่มหันมองพรึบ ดวงตาเปล่งประกายโดยไม่ได้นัดหมาย

“อุ๊ย! ปรัชญา”

ต่างพากันจัดทรงผมตัวเองโดยสัญชาตญาณ

ลลนาคิดฉวยโอกาสนี้เดินหนีกลุ่มเพื่อนแต่กลับถูกฉุดแขนเอาไว้ เพื่อนคนหนึ่งตะคอกใส่

“ยัยนา อย่าบอกนะว่าที่บอกเลิกวินเพราะปรัชญา”

ลลนาเบิกตา หะ!