INICIAR SESIÓN'Zone วิศวะ หรือที่เรียกติดปากว่า 'โซนวอ.' ไม่มีใครอยากเข้าไปเฉียดใกล้เพราะฉายา.. ตีนมหันตภัยของคนคุมถิ่น แต่ฉัน 'แอลลี่' มีเหตุจำเป็นต้องเดินเข้าไปในนั้นจนได้พบเจอกับผู้ชายหน้าดุเขาเอ่ยกับฉันว่า 'เธอพลาดแล้ว' "เสื้อให้ยืม" "เดี๋ยวก็ไม่คืนหรอกค่ะ" "ก็ยกให้เอาไปนอนกอด ส่งเบอร์แอลมาให้พี่ในไลน์ด้วย" "ค่า พี่คุณอยากได้อะไรอีกไหม" "อยากได้แอล"
Ver más"Zone วิศวะหรือที่เรียกติดปากว่า โซนวอ. เป็นเขตพื้นที่หวงห้ามของแก๊งตีนมหันตภัย"
"เดี๋ยวนะ ชื่อแก๊งอะไรนะ"
ฉันเบรกถิงถิงที่กำลังอ่านสกู๊ปข่าวน่าสนใจที่ทางแฟนเพจซุบซิบของมหาวิทยาลัยแชร์เมื่อเร็วๆ นี้
"แก๊งตีนมหันตภัย ในกลุ่มมีอยู่สี่คน โปรไฟล์ดีหล่อเลิศ หนึ่งในสี่เป็นลูกชายอธิการบดีถึงได้สิทธิใช้ห้องนั้นเป็นพื้นที่ส่วนตัวได้ นี่ๆ เขาแปะรูปรุ่นพี่พวกนั้นด้วยนะ"
หน้าจอมือถือถูกหันมาให้ฉันดู ฉันเห็นเพียงแค่คนแรก มันก็ถูกเคลื่อนไปให้แครอทดู
"ได้ข่าวว่าก็ไม่ได้หวงห้ามขนาดนั้น ใครจะเข้าไปก็ได้ แต่อาจจะยับเยินกลับมา อ่อ เห็นว่าสาวๆ ที่พวกรุ่นพี่ควงเข้าไปได้แบบไม่มีปัญหาเลยล่ะ"
แครอทเสริม
"ทำไมแกรู้ข้อมูลเยอะจังล่ะ"
เข้าเรียนปีหนึ่งมาด้วยกันได้ไม่นาน ฉันไม่เคยได้ยินชื่อโซนอะไรนั่นด้วยซ้ำ แต่ยัยแครอทกลับรู้
"ก่อนเข้ามาสอบที่นี่ฉันก็ต้องดูข้อมูลก่อนสิว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง หนุ่มวิศวะที่จริงใจเป็นหนึ่งสิ่งที่น่าสนใจมากถึงมากที่สุด"
"ซิกเนเจอร์ของมหาลัยว่างั้นเถอะ" ฉันแซว
"แหงอยู่แล้ว ถิงอ่านต่อเลย กำลังฟังเพลินๆ"
ถิงถิงจึงอ่านข่าวจากเพจนั้นต่อ ฉันฟังบ้างไม่ฟังบ้างเพราะสนใจดูคลิปวีดีโอรีวิวของกินอยู่ แต่ก็ยังแบ่งหูไปฟังชื่อของพวกเขาได้
"ชื่อเฉิน ไผ่ จอมพล.. คนนี้แหละน่าจะเป็นลูกอธิการบดี ส่วนคนสุดท้ายที่เขาว่าหน้าดุที่สุดชื่อว่าคุณ หืม? ชื่อเท่ห์ๆ ทั้งนั้นเลย หน้าตาก็หล่อด้วย อยากเห็นตัวจริงเลยแหะว่าจะตรงปกไหม"
"ตรงแน่นอน ฉันเคยเห็น.. เฮ้! ยัยแอล แกอย่ากินพวงกุญแจของฉันสิ"
เสียงแครอทดังลั่นพาฉันสะดุ้งตกใจปล่อยพวงกุญแจขนมเค้กออกจากปาก ฉันรีบหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาด แต่มันดันเข้าปากฉันแล้วน่ะสิ
"ขอได้ไหมอ่า มันเลอะน้ำลายฉันแล้ว" ฉันยิ้มเจื่อน
"อย่าบอกนะว่าดูคลิปจนหิวเนี่ย หิวก็บอกสิ จะได้พาไปหาอะไรกิน" ถึงจะบ่นแต่แครอทก็ยอมถอดพวงกุญแจขนมเค้กออกจากกระเป๋ามาให้
"ไม่หิวหรอก แต่อิน"
"ถ้าไม่ทักแกคงอินจนกินมันไปทั้งอัน" ถิงถิงยัยหน้าหมวยแซว
"แกก็ดูสิ น่ากินจะตาย ไปมะๆ ร้านอยู่ไม่ไกลจากมอเราหรอก"
ฉันหันหน้าจอมือถือที่เปิดคลิปรีวิวขนมเค้กของคาเฟ่สไตล์ญี่ปุ่นให้เพื่อนดู คนที่เป็นสายคาเฟ่ไม่ใช่ฉัน ยัยแครอทหรือเรียกสั้นๆ ว่าแคลต่างหากที่ชอบคาเฟ่เป็นชีวิตจิตใจ
"ไปสิ วันนี้ฉันทำผมมาพร้อมถ่ายรูปพอดีเลย"
นั่นไง! คิดไม่ผิดหรอกว่าแครอทจะต้องตอบตกลง เอกฉันท์เป็นสองถิงถิงก็ปฏิเสธไม่ได้ จากนั้นพวกเราก็ไปเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้ ทิ้งเรื่อง Zone วิศวะ. อะไรนั่นที่กำลังสนใจไปเฉยๆ ก็เพราะตึกอักษรศาสตร์อยู่ฝั่งซ้ายของมหาวิทยาลัย ตึกวิศวกรรมศาสตร์อยู่ด้านหลังสุด ไม่มีทางที่พวกเราจะได้พบเจอกับแก๊งตีนมหาภัยอะไรนั่นอยู่แล้ว
ตั้งแต่วิ่งหนีออกมาจากที่นั่น จากที่ไม่เคยสนใจฉันก็เกิดอยากรู้ข้อมูลของโซนวอ.ขึ้นมา ผู้ชายคนนั้นชื่อว่าคุณ เขาเป็นคนที่ใครต่างก็พูดว่าดุทั้งใบหน้าและนิสัย ฉันเชื่อเพราะตอนที่คุยกันเขาดูดุมาก"แกมันบ้า ห้องน้ำในมอมีเป็นร้อย แต่ดันไปเข้าที่โซนวอ."ถิงถิงมีอาการขนลุกขนพองไม่ต่างจากฉันหลังจากเล่าให้ฟังว่าฉันทำอะไรลงไป"ก็มันปวดฉี่นี่""ฉี่ในป่ายังดีกว่า""บอกมันแบบนั้น แล้วแกกล้าเหรอ" แครอทถามกลับถิงถิง ยัยนั่นยิ้มเจื่อนตอบ"กล้าก็บ้าแล้ว ก้นดูมๆ ของฉันของแพงจ้า ผีสางนางไม้ก็อดเห็นจ้า"เสียงพูดคุยหยอกล้อของถิงถิงช่วยให้ใจฉันดีขึ้นมาบ้างไม่มีอะไรหรอก พวกรุ่นพี่คงแค่ทำเป็นเบ่งอำนาจเพราะความเป็นลูกหลานอธิการบดีเท่านั้น คิดทำร้ายคนอื่นง่ายๆ ก็เกินไปแล้วฉันปลอบใจตัวเองแบบนี้อยู่ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แผลตรงหัวเข่าทิ้งร่องรอยแผลเป็นเอาไว้จางๆ แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตเท่าไหร่นักเช้าของวันอังคารฉันนั่งรถมินิบัสจากจังหวัดนครปฐมเข้ามายังกรุงเทพฯ เพราะเมื่อคืนกลับไปนอนค้างที่บ้านของป้าเนื่องจากลุงสามีของป้าป่วยเลยกลับไปเยี่ยมเยียน ระหว่างนั่งอยู่ในรถก็เล่นมือถือไปพลางๆ ปกติ
เดินไม่กี่ก้าวฉันก็เข้ามายืนอยู่หน้าประตูสิ่งปลูกสร้างด้านหลังตึกที่มองยังไงก็เหมือนบ้านร้าง แต่ฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด ฉันเห็นคนเดินเข้ามาในนี้จริงๆ เขาสวมใส่เสื้อช็อปสีแดงเหมือนน้องชายพี่มุกเลยเอาล่ะ! ไอ้เจ้าของเหลวที่มันอัดอั้นอยู่ในร่างกายเต็มทีเป็นตัวบังคับให้ฉันยกมือขึ้นมาเคาะประตูก๊อกๆๆ"ขอโทษนะคะ มีคนอยู่ไหมคะ"สามวินาทีผ่านไปฉันก็เคาะอีกสองครั้ง แต่ทุกอย่างยังคงเงียบ นี่ฉันเริ่มจะคิดแล้วนะว่าตัวเองเห็นผอสระอีน่ะแกร๊ก! แต่จู่ๆ ประตูก็ถูกดึงเปิดจากด้านใน พร้อมกับคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนโกรธใครโผล่ใบหน้าออกมา"หนูขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะพี่"ไม่รั้งรอเอ่ยขอเพราะฉี่ฉันจะราดเต็มที ร่างกายของฉันแสดงออกด้วยการซอยขายิกๆ งอตัวเล็กน้อยเขาคนหน้าตึงขมวดคิ้วราวกับว่าครุ่นคิด แต่ก็ยอมหลีกทางให้ฉันทั้งยังชี้บอกทิศทางห้องน้ำ ฉันวิ่งปรู๊ดเข้ามาปลดเบาทันที พอได้ปลดปล่อยก็โล่งแบบเอ็นจอย เป่าลมออกจากปากพลางมองไปรอบๆ ห้องน้ำที่ดู..หรูหราหมาเห่า ผิดกับภายนอกที่มีต้นไม้รกครึ้มบนหลังคา"มีอ่างอาบน้ำด้วยเนี่ยนะ"ปลายนิ้วของฉันลูบไล้ไปบนขอบอ่างจากุชชี่ ไล้ไปเรื่อยตามผนังปูนเปลือยที่ถูกสร
สองวันหัวเข่าที่ตึงๆ ก็หายเจ็บ ทิ้งรอยแผลตอกย้ำให้ฉันระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ เย็นนี้หลังจากเรียนเสร็จก็ติดรถแครอทมาที่ห้างสรรพสินค้าแถวปิ่นเกล้า ฉันแยกกับเพื่อนที่หน้าคลินิกเสริมความงาม แครอทเป็นสายรักสวยรักงามแบบตัวมัม ชอบทำที่สุดคือการเลเซอร์ขนตามจุดต่างๆ ส่วนฉันเงินจะกินพอมี เงินจะไปทำแบบนั้นก็เสียดายเลยนานๆ ครั้งถึงจะไปเยือนพี่มุกยืนรอฉันอยู่ด้านหน้างานมอเตอร์โชว์ชั้นสาม นอกจากเป็นธุระจัดหางานให้น้องคนนั้นคนนี้เธอยังรับงานพริตตี้เอ็มซี วันนี้พี่มุกของฉันจึงสวยสะดุดตาด้วยชุดเดรสรัดรูปสีดำสั้นเสมอหูสวมใส่รองเท้าบูธสีเดียวกัน"เป็นไงแอล ดีขึ้นแล้วแน่นะ""สบายมาก ยืนอีกสองชั่วโมงก็ยังได้ค่ะ"ฉันทำท่าวิ่งเหยาะๆ โชว์ ทั้งที่ความจริงโคตรเจ็บแผล แต่ฉันจะอดทนเพื่อเงินห้าร้อยบาทค่าแรงในวันนี้"อย่ามางอแงเชียว ฉันตีตูดแกแน่"เธอชี้หน้าแกมหยอกแล้วพาฉันไปรับงานจากทางผู้จัดงานนี้ ใบปลิวนับพันใบถูกฉันแจกจ่ายให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหมดภายในสองชั่วโมง รับเงินแล้วก็รับงานบางอย่างจากพี่มุกต่อ"ฝากไปให้น้องพี่หน่อยนะ ไม่ค่อยได้เจอกัน ดีนะแกเรียนอยู่ที่นั่น""ผู้ชายเหรอ""แหงสิ เป็นผู้หญิงพี่ไม่ให
[ไปซุ่มซ่ามที่ไหนมา]เสียงของพี่มุกลอยออกมาจากสมาร์ทโฟนที่ฉันวางทิ้งเอาไว้บนเตียงนอน ฉันชะโงกหน้าจากในห้องน้ำออกมาตะโกนตอบ"ในมอน่ะสิ แอลหลบรถที่ขับมาไม่ทัน สะดุดล้มนิดหนึ่ง"[เซ่อซ่าไม่เปลี่ยนเลยนะแอล]ฉันยู่จมูกใส่คนว่า รีบล้างมือแล้วเดินขากะเผลกออกจากห้องน้ำมานั่งบนเตียงนอน ก้มมองดูแผลถลอกที่มีอยู่นิดเดียวตรงหัวเข่าซึ่งมันกำลังสร้างความเจ็บปวดให้ฉันอยู่ตอนนี้[เจ็บขาแล้วยังจะรับงานนี้ไหม]"ไม่น่าไหว อีกสองวันคงหายดี"[งั้นแคนเซิลแกนะ เดินสะดวกเมื่อไหร่โทรมาบอกแล้วกัน]"โอเช"สายถูกตัดไปฉันก็หยิบมือถือขึ้นมากดดูงานที่พี่มุกส่งมาให้ดูก่อนหน้านี้แล้วเพิ่งจะแคนเซิลไปหมาดๆ'งานถือป้ายเชิญชวนเข้างานแฟร์ 8 ชั่วโมง 700 บาท' "น่าเสียดายจัง ได้ตั้ง 700 แหนะ"ฉันมองดูแผลที่หัวเข่าอีกครั้ง เมื่อวานตอนกำลังเดินออกจากมหาวิทยาลัย มีรถเก๋งขับมาด้วยความเร็ว ฉันกับเพื่อนรีบกระโดดขึ้นไปบนฟุตบาทหลบรถคันนั้น ถิงถิงกับแครอทไม่เป็นไร แต่ฉันดันสะดุดขอบฟุตบาทเสียได้ จากจะไปกินขนมอร่อยๆ ที่คาเฟ่ ดันต้องเปลี่ยนแผนกลับห้อง เจ็บตัวไม่พอ แถมยังต้องเสียงานที่บันดาลเงินเก็บให้ฉันไปอีกด้วยนั่งมองหน้าจอมือถือตาละ





![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)